ลูกไม้ตื้นๆ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนหัวเตียงที่ยังคงสว่างวาบด้วยชื่อของ ‘ธนา’ ทำหน้าที่เหมือนชนวนระเบิดเวลาที่ถูกจุดขึ้นในความเงียบงัน ภาคินปรายตามองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยแววตาดุดันที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยห่างจากเตียงนอนด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความหงุดหงิดระคนระแวง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการปลายสายด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับประกาศิต ก่อนที่ร่างของนายหัวหนุ่มจะหายลับไปจากเรือนพักหลังใหญ่เพื่อสะبسสะบัดปัญหาธุรกิจสีเทาที่กำลังกัดกินเวลาความเป็นส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ และนั่นคือจังหวะเวลาที่เพียงฟ้ารอคอย ดวงตากลมโตที่แสร้งทำเป็นหลับสนิทมาตลอดเปิดโพลงขึ้นทันที ความตื่นตระหนกถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว หญิงสาวผุดลุกขึ้นจากเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว แม้ร่างกายจะยังคงปวดร้าวจากบทรักดุดันที่เขาฝากฝังไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ศักดิ์ศรีและความอึดอัดที่ถูกกักขังราวกับนกน้อยในกรงทองทำให้เธอหลงลืมความเจ็บปวดไปจนสิ้น เพียงฟ้าคว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขามาสวมทับร่างเปลือยเปล่า เรียวขาบางก้าววิ่งด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด ตรงไปยังประตูเรือนพักที่ไม่ได้ลงกลอน ท่ามกลางความมืดสลัวของยามดึก ลมเย็นยะเยือกของยามวิกาลปะทะเข้ากับผิวเนื้อทันทีที่เธอหลุดพ้นจากประตูเรือนพักใหญ่ เพียงฟ้าหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของตัวเองดังสะท้อนก้องในความเงียบสงบของไร่ชา เป้าหมายเดียวในหัวสมองตอนนี้คือการหนีออกไปให้พ้นจากอิทธิพลเถื่อนของผู้ชายที่ชื่อภาคิน หลุดพ้นจากพันธะทางร่างกายและหัวใจที่เริ่มสั่นคลอนทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ถนนลูกรังสายหลักที่ทอดยาวออกไปสู่โลกภายนอกอยู่เบื้องหน้าแล้ว เพียงฟ้าเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ความหวังที่จะเป็นอิสระอยู่แค่เอื้อมมือ แต่อย่างไรก็ตาม หญิงสาวกลับลืมไปสนิทว่าอาณาจักรแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดไปจากสายตาของเจ้าของไร่ผู้ทรงอิทธิพลได้เลย แม้แต่เงาของตัวเองในยามวิกาล "คิดจะไปไหน... หึ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ เธอน่าจะรู้ดีนะว่ามันไม่มีวันสำเร็จ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นเยือกเย็น ดุดัน และแฝงไปด้วยรอยยิ้มหยันที่ทำเอาเพียงฟ้าขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เพียงฟ้าร่างแข็งทื่อ ชะงักกักค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวังกลับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อสัมผัสอุ่นร้อนแต่ทรงพลังโอบก รัดเข้าที่เอวบางอย่างรวดเร็วกرวด ดึงรั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายของความเป็นชาย ภาคินก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอทำเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง "คิดจะหนีฉันไปหาไอ้ธนาอย่างนั้นเหรอ... หืม เพียงฟ้า?" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์เสมอนะครับ