ไล่าล่ากลางสายฝน

เสียงคำรามก้องของเครื่องยนต์ฟอร์ด เรปเตอร์ สีดำสนิท บดขยี้พื้นถนนลาดยางที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้าถล่ม ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกม่านน้ำฝนหนาทึบพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง แต่สำหรับ "ภาคิน" หรือนายหัวคินแห่งไร่ชาอารักษ์แล้ว สติสัมปชัญญะในเวลานี้ไม่ได้ถูกบดบังด้วยธรรมชาติที่เกรี้ยวกราด หากแต่ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและโทสะที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบภายใต้เงาความมืดในห้องโดยสารจ้องมองตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ภาพที่เพียงฟ้าสะบัดหน้าหนีและตัดสินใจก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์ในยามวิกาลเพื่อมุ่งหน้าไปหา "ธนา" ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฉกฉวยทุกอย่างไปจากเขา ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา "คิดจะหนีฉันไปหาไอ้ธนาอย่างนั้นเหรอ... หืม เพียงฟ้า?" ประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและเสียงกระซิบอันตรายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ภาคินกำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่ง เขากระทืบคันเร่งมิดไมล์จนรถพุ่งทะยานแหวกม่านน้ำฝนด้วยความเร็วสูง หัวใจของชายหนุ่มเต้นกระหน่ำด้วยความระอุ แม้ปากจะบอกตัวเองว่ารังเกียจผู้หญิงที่เห็นแก่เงินอย่างเธอ แต่ลึกๆ แล้ว สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกลับกรีดร้องว่า ร่างกายและจิตวิญญาณของเพียงฟ้าคือของเขา... เป็นของภาคินแต่เพียงผู้เดียว และไม่มีวันยอมให้ไอ้หน้าไหนหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด! ทางด้านเพียงฟ้า หญิงสาววัยยี่สิบสองปีผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอ นั่งตัวสั่นเทาอยู่ภายในรถเก๋งคันเล็กที่เธอยืมมาจากคนงานในไร่ เสียงฝนที่สาดซัดกระทบตัวถังรถดังสนั่นแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดผวา ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศผสมผสานกับความเปียกชื้นทำให้ร่างระหงสั่นสะท้าน แต่สิ่งที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าคือความรู้สึกผิดบาปและความกลัว... กลัวว่าปีศาจร้ายอย่างภาคินจะตามล่าเธอจนเจอ เธอเลือกที่จะเดินทางนี้ เลือกที่จะไปหาธนาเพื่อขอความช่วยเหลือในการหลุดพ้นจากพันธนาการสัญญาร้ายที่กักขังเธอไว้ในฐานะนางบำเรอไร้หัวใจ ธนาเคยสัญญาว่าจะช่วยเคลียร์หนี้สินทั้งหมดและพาเธอออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ แต่ลึกๆ ในใจที่ดื้อรั้น เพียงฟ้ากลับรู้ดีว่า... ทุกก้าวที่เธอถอยห่างจากภาคิน มันช่างยากเย็นและเต็มไปด้วยความลังเลราวกับมีเชือกอันมองไม่เห็นรั้งเธอไว้ *แอ๊ดดดดด—!* เสียงเบรกกรีดร้องลั่นถนนตัดผ่านเสียงสายฝน เมื่อจู่ๆ รถกระบะคันมหึมาพุ่งเข้ามาปาดหน้าและจอดขวางทางรถของเธอไว้อย่างอารมณ์ร้อน เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นป้ายทะเบียนรถคันนั้นชัดเจน... รถของภาคิน! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบานประตูกระบะฝั่งตรงข้ามเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนก้าวลงมา ภาคินเดินฝ่าสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ร่างกายกำยำแฝงไว้ด้วยพละกำลังและอำนาจเถื่อนที่แผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เพียงฟาล็อกประตูรถแน่น สองมือเรียวสั่นเทาจนแทบจับพวงมาลัยไม่ไหว เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะมองผ่านกระจกหน้ารถที่เปียกฝน เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บึ้งตึงดุดัน แววตาของเขาคู่นั้น... แววตาของซาตานที่กำลังโกรธเกรี้ยวและพร้อมจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกดังขึ้นสามครั้งหนักหน่วงและทรงพลัง ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ภาคินไม่รอให้เธอเปิด เขาใช้มือหนากระชากเปิดประตูรถที่ไม่ได้ล็อกอัตโนมัติออกอย่างแรง แรงดึงอันมหาศาลทำให้ตัวรถโยกคลอน ท่ามกลางสายตาคมกริบที่จ้องมองมาที่เธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "คิดจะไปไหน... หืม?" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามลั่นเปรี้ยงปร้าง "ปล่อยฉันนะนายหัว! ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน!" เพียงฟ้าพยายามรวบรวมความกล้าเชิดหน้าตอบโต้ แม้เสียงของเธอจะสั่นเครือจนน่าสมเพช ภาคินแค่น Laughter เย็นเยียบในลำคอ ก่อนที่มือแกร่งจะพุ่งเข้ามาคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอแล้วออกแรงกระชากลากถูร่างบางให้ออกมาจากตัวรถคันเล็กทันที โดยไม่สนว่าสายฝนจะสาดซดร่างของทั้งคู่จนเปียกปอนไปหมด "โอ๊ย! เจ็บนะภาคิน ปล่อยฉัน!" เพียงฟ้ากรีดร้องพร้อมกับใช้มืออีกข้างทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะทกสะท้านให้กับนายหัวหนุ่มผู้ดิบเถื่อนแม้แต่น้อย ภาคินรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกับกลิ่นอายฝนและกลิ่นกายบุรุษเพศพุ่งเข้าปะทะนาสิกของหญิงสาว แรงดึงดูดอันตรายมหาศาลก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ภาคินก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความต้องการและแรงหึงหวงที่ระอุจนน่ากลัว "ดื้อนักนะ... คิดเหรอว่าหนีฉันพ้น เพียงฟ้า?" ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนซอกคอขาวเนียนที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำฝนอย่างไร้ความปรานี แรงขบเม้มเบาๆ สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างของหญิงสาวจนขาแทบทรุด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ค่อยๆ กัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ร่างกายที่ต่อต้านเริ่มอ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพชภายใต้สัมผัสอันทรงพลังของเขา ภาคินช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ พาเธอกลับมาที่รถฟอร์ด เรปเตอร์ ของตนเอง เปิดประตูแล้วโยนร่างระหงเข้าไปด้านในอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่ตัวเองจะตามเข้ามาปิดประตูปิดกั้นโลกภายนอกและเสียงพายุฝน ภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกายของเขาและหยาดน้ำฝนที่หยดติ๋งๆ จากเส้นผม บรรยากาศกลับมาร้อนระอุและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินขยับตัวเข้ามาคร่อมทับร่างของเพียงฟ้าไว้บนเบาะหนังสีดำ มือหนาทั้งสองข้างตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรที่เปียกชุ่มจนเสื้อผ้าแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนชวนฝัน "นายหัว... ปล่อยฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้" เพียงฟ้าหอบหายใจสะท้าน ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นปนเย้ายวนที่เธอพยายามปกปิด "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนรุ่มรดรินริมฝีปากอิ่ม "จำไว้ซะเพียงฟ้า... บนผืนแผ่นดินนี้ และในหัวใจของเธอ ฉันมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว!" สิ้นคำประกาศิตอันดิบเถื่อน ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความเร่าร้อน ดุดัน และกระหายหิวที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อลงทัณฑ์คนดื้อรั้น เพียงฟ้าครางประท้วงในลำคอแต่ไม่นานก็พ่ายแพ้ต่อรสจูบอันช่ำชองและวาบหวาม ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดรถคันดำสนิทที่จอดนิ่งสงบบนถนนเปลี่ยว ภายในรถกลับเต็มไปด้วยเพลิงสวาทที่กำลังลุกโชนและไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ *ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกรถดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสาร ภาคินชะงักเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่น ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เพียงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้นที่กระจกฝั่งคนขับ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ