จนมุมกลางป่า

เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้าที่เร่งรีบ ความมืดทึบของผืนป่าดิบชื้นยามวิกาลไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการของเพียงฟาลดน้อยลงเลย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดน้ำตา ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แต่มันยังน้อยกว่าความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ เธอจะไม่ยอมกลับไปเป็นของเล่นในกำมือของเขา—ผู้ชายเผด็จการที่คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความรู้สึก “คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไง… เพียงฟ้า” เสียงทุ้มต่ำที่ลอยมาตามสายลมเย็นยะเยือก ราวกับเสียงคำรามของมรณะจากขุมนรก มันดังขึ้นใกล้เสียจนหญิงสาวสะดุดขาตัวเองเกือบล้มคว่ำ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อรู้ว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันสั้นลงทุกที เพียงฟ้าไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอฝืนกัดฟันวิ่งต่อด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ทว่าสัญชาตญาณความดิบเถื่อนของคนถิ่นนี้มีหรือจะสู้ได้ ในเสี้ยววินาทีที่เธอก้าวพ้นพุ่มไม้หนาทึบเข้าสู่ลานดินโล่ง ร่างสูงใหญ่ดั่งกำแพงหินก็พุ่งเข้าประชิดตัวราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้ร่างบางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นดิน โดยมีร่างหนาของภาคินทาบทับลงมาพันธนาการไว้ทั้งหมด “ปล่อยนะ! คนบ้า! บอกให้ปล่อยไง!” เพียงฟ้ากรีดร้องพร้อมกับใช้กำปั้นทุบตีลงบนแผงอกกว้างไม่ยั้งมือ เธอทั้งดิ้นรนและขัดขืนสุดกำลังราวกับลูกแมวป่าพยศ ภาคินคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนโกรธจัด มือหนาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ส่วนมืออีกข้างช้อนล็อกเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับแผงอก แววตาคมกริบในความมืดแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความห่วงใยที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความอดทนที่ขาดผึ่ง “ดื้อด้านนักนะ! กล้าดียังไงถึงหนีเข้าป่ามาคนเดียวมืดๆ แบบนี้ รู้ไหมว่าถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำยังไง!” เสียงดุดันตวาดลัดฟ้าใส่หน้าเธอจนใบหน้าหวานชะงักงัน “ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์มาล่ามโซ่ฉันไว้แบบนี้!” เพียงฟ้าเถียงกลับเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาของเธออยู่ “ปล่อยฉันไปเถอะนะภาคิน… ฮຶ ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระเถอะ” คำอ้อนวอนที่เจือสะื้นเล็กน้อยทำให้หัวใจของนายหัวหนุ่มกระตุกวูบ ภาคินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกและใบหน้าสวยที่เปื้อนคราบน้ำตา ความโกรธเกรี้ยวที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่อย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่อาจทนเห็นแววตาตัดพ้อคู่นี้ได้อีกต่อไป “อิสระงั้นเหรอ? เธอก็รู้อยู่แก่ใจ เพียงฟ้า… ว่าตั้งแต่วันที่เราเซ็นสัญญากัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหนีฉันไปไหนทั้งนั้น” น้ำเสียงพร่าต่ำเอ่ยชิดริมใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะกดจูบซับคราบน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ เพียงฟ้าผวาสั่นสะท้าน ร่างกายที่เคยต่อต้านพลันอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อกลิ่นกายคุ้นเคยและสัมผัสอันคุ้นชินเริ่มปลุกเร้าไฟเสน่หาที่ซ่อนเร้นในกาย “อื้อ… ภาคิน… อย่า…” ปฏิเสธได้ไม่เต็มเสียงนักเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าชื้นเหงื่อ สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายลากผ่านเอวคอดกิ่ว บีบเคล้นสะโพกมนอย่างเอาแต่ใจ ภาคินพลิกตัวให้เธอนอนราบลงกับพื้นหญ้านุ่ม โดยมีร่างกายกำยำทาบทับกักขังเธอไว้ใต้ร่างอย่างเบ็ดเสร็จ ท่ามกลางความเงียบงัดของผืนป่า มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ที่ประสานกัน แววตาของภาคินเปลี่ยนเป็นสีนิลล้ำลึก เต็มไปด้วยความต้องการที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง เพียงฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำลังพ่ายแพ้… พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสและอำนาจเถื่อนที่เขาหยิบยื่นให้อย่างจำยอม “เธอทำให้ฉันคลั่ง เพียงฟ้า… และคนอย่างฉัน ไม่เคยปล่อยของที่เป็นของตัวเองหลุดมือไปง่ายๆ” สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประทับจูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาจนลมหายใจของหญิงสาวขาดหว้าง มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดเสียงครางประท้วงในลำคอ ทว่ามันกลับยิ่งปลุกเร้าความเร่าร้อนให้ทวีความรุนแรงขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของแมกไม้ ธรรมชาติรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเร่าและบทเพลงรักอันตรายที่กำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีทางหลีกหนี ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อนถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าพุ่มไม้หนาของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาไม่ไกล พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกราดเข้ามายังจุดที่พวกเขากำลังแนบชิด “นายหัวครับ! ทางนี้เจอ—อุ๊บ!” ภาคินชะงักกึก ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองในความมืดด้วยแววตาดุดันอำมหิต ก่อนที่ร่างของลูกน้องสนิทจะหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า และในจังหวะที่เสี้ยววินาทีนั้นเอง เพียงฟ้าที่ได้สติกลับเป็นฝ่ายผลักอกเขาออกเต็มแรง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูเขาอย่างท้าทาย “ดูเหมือน… เกมไล่ล่าของพวกเรายังไม่จบหรอกนะฃะคะ นายหัว…” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในวังวนเสน่หาอันตรายนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ