บทลงโทษคนดื้อ

กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ คละเคล้าไปกับกลิ่นอายความดุดันและคุกกรุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนขวางประตูห้องทำงานไว้จนมิด “ดูเหมือน… เกมไล่ล่าของพวกเรายังไม่จบหรอกนะครับ นายหัว” คำพูดท้าทายที่เพิ่งหลุดจากริมฝีปากอิ่มของเพียงฟ้ายังไม่ทันจางหายไปจากโสตประสาท ร่างบางก็ถูกกระชากเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างแรงด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกكن แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์ของภาคินวาวโรจน์ขึ้นด้วยเพลิงโทสะผสมผสานกับความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม “ท้าทายเก่งนักนะ เพียงฟ้า… เธอคิดว่าตัวเองเก่งมากใช่ไหมที่วิ่งหนีฉันพ้นในเขตของฉันเอง” เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเย็นเยียบในขณะที่มือหนาบีบเข้าที่เอวคืบของเธอแน่นจนเนื้อผ้าชุดเดรสสีเข้มยับยู่ยี่ เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตาของเธอแข็งกร้าว ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจเถื่อนที่กำลังแผ่ขยายเข้าครอบ “ฉันไม่ได้วิ่งหนี… ฉันแค่เดินนำหน้าคุณต่างหาก นายหัวคิน” “ปากดี…” ภาคินไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อคำอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ก้มลงช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย เพียงฟ้าอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวรีบคว้าต้นคอแกร่งไว้โดยอัตโนมัติเพื่อทรงตัว แรงขัดขืนและเสียงทุ้งเถียงดังอู้อี้อยู่ริมอกเขาตลอดทางที่ชายหนุ่มก้าวเดินยาวๆ ออกจากเรือนใหญ่ มุ่งตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามของไร่ ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทก ก่อนที่ร่างบางจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์อย่างไม่ปรานี เพียงฟ้าพลิกตัวเตรียมจะลุกหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ภาคินก็ตามขึ้นมาคร่อมทับไว้อย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เธอกลายเป็นนักโทษประหารที่ไร้ทางสู้ “ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!” เธอตวาดเสียงBหอบหายใจกระชั้น ช้อนตามองคนที่กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนกำยำ “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ภาคินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมเกือบแตะกับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด “ผู้หญิงที่เซ็นสัญญากับฉันแลกกับเงินหบล้าน… ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธบทลงโทษจากเจ้าหนี้ทั้งนั้น!” สิ้นคำพูด ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงทัณฑ์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ภาคินบดขยี้เรียวปากเธอบังคับให้เปิดทางรับสัมผัสอันวาบหวาม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างลากไล้ต่ำลงตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้า สร้างความสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย เพียงฟ้าพยายามเบือนหน้าหนีและส่งเสียงประท้วงในลำคอ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองและทรงพลังของเขา ความโกรธขึงในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปตามกระแสเลือด ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย หัวใจเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อริมฝีปากหยักถอนออกมารดรดต้นคอระห่าง ขบเม้มเบาๆ สร้างรอยรักสีกุหลาบฝังไว้บนผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างจงใจ “อื้อ… ภาคิน… หยุดนะ…” เสียงหวานขาดห้วง ลมหายใจหอบกระชั้น มือที่เคยขัดขืนค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งลงบนไหล่กว้างของเขาแทนเมื่อความซ่านสยิวเข้าครอบงำ “สายไปแล้ว…” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนและอำนาจเบ็ดเสร็จ “เธอเป็นคนเปิดเกมนี้เอง เพียงฟ้า… ก็ต้องรับมือกับไฟที่เธอจุดขึ้นให้ไหว” บทรักอันดุเดือดเผ็ดร้อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ภาคินจัดการปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกทีละชิ้นด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสีสลัว มือหนาลูบไล้ไปทั่วทุกตาราง inch บนเรือนร่างระหง ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมพัดไหวของใบชาด้านนอก ภาคินมอบสัมผัสทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้ง สลับกับการปรนเปรอความสุขสมที่ทำให้เพียงฟ้าแทบขาดใจ เธอบิดเร้าด้วยความวาบหวาม มือจิกทึ้งผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ท่ามกลางอุณหภูมิความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนไร้ซึ่งขีดจำกัด ทุกๆ การเคลื่อนไหว ทุกๆ สัมผัส และเสียงครางกระ เส่าที่หลุดลอดออกมา คือบทลงโทษแสนหวานที่ภาคินตั้งใจมอบให้คนดื้อรั้นได้จดจำไปจนวันตาย เพียงฟ้ากรีดร้องเรียกชื่อเขาเบาๆ เมื่อคลื่นแห่งความสุขสมซัดสาดเข้าสู่จุดสูงสุด ร่างบางกระตุกเกร็ง ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความเหนื่อยอ่อนและหวามไหวเข้าโอบล้อม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้… ห้องนอนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอน ภาคินก้มลงมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขน มุมปากหยักยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ มือหนาปัดเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้เธออย่างเบามือ ทว่า… ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวเร็วและหนักหน่วงผิดเวลา ทำลายบรรยากาศเงียบงันในยามดึก ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูห้องนอนทันที เพียงฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก เสียงทุ้มต่ำของผู้บุกรุกยามวิกาลตะโกนลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้หัวใจของเพียงฟ้าหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงงานแปรรูป… สินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเราถูกตำรวจตรวจค้นและยึดอายัดไว้หมดแล้วครับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะครับ — ภูริศร์