โซ่ตรวนหัวใจ

เสียงกุญแจมือกระทบกับโครงเตียงเหล็กสีดำสนิทดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับบาดลึกลงไปในความรู้สึกของคนฟังจนเนื้อตัวชาดิ่ง เพียงฟ้าสะบัดข้อมือหนีสุดแรงด้วยความตกใจ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหวระริกด้วยความตระหนกยามเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มดั่งอัญมณีดิบของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ "ภาคิน! คุณจะทำบ้าอะไรอีก!" เสียงหอบหายใจของหญิงสาวเจือความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ของไร่ชา ทว่าความพยายามที่จะหลบหนีนั้นช่างไร้ความหมาย เมื่อร่างสูงใหญ่ของนายหัวหนุ่มก้าวเข้าประชิดด้วยรวดเร็วและดุดันราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ผมเตือนคุณกี่ครั้งแล้วเพียงฟ้า..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามกรอบหน้าคมคาย ก่อนจะบีบคางสลวยไว้มั่นด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นโกรธ "ว่าอย่าคิดหนີผมไปไหนอีก... ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าติดต่อกับไอ้ธนาลับหลังผมอย่างนั้นเหรอ หืม?" "ฉันไม่ได้..." เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นแม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำ เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว "ฉันคุยเรื่องธุรกิจกับคุณธนาในฐานะหุ้นส่วน ไม่ได้ทำอะไรเสียหายเหมือนที่คุณคอยระแวง!" "ธุรกิจงั้นเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและดุดันจนน่ากลัว "คิดว่าผมไม่รู้ทันเกมสกปรกของมันหรือไง ไอ้นั่นมันจ้องจะขย้ำคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วคุณยังรนหาที่วิ่งเข้าหาเล็บเสือเอง... ปากบอกว่าเกลียดผม แต่ทำไมถึงได้ร่านอยากวิ่งไปหาอ้อมอกมันนักล่ะ เพียงฟ้า!" *เพี๊ยะ!* ฝ่ามือเรียวบางตวัดกระทบเข้ากับแก้มสากของนายหัวหนุ่มอย่างแรงจนใบหน้าคมหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความมืดสลัวของห้องนอน ภาคินค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ นัยน์ตาดุดันคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด ทว่ามุมปากหยักกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาไม่สะท้านแม้แต่น้อยกับการถูกตบ กลับกัน แรงปะทะนั้นยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด "ดี... มือหนักดีนี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "ในเมื่อดื้อด้านนัก และใช้ความพูดจาดีๆ ไม่ยอมจำนน งั้นก็มาดูกันว่า... ร่างกายของคุณมันจะยังอวดเก่งได้อีกสักกี่น้ำ!" สิ้นคำประกาศิต ภาคินก็พุ่งเข้าตรึงข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงมหาศาลจากความเป็นชายทำให้เพียงฟ้าดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ร่างกายบอบบางบิดเร้าไปมาเพื่อหนี1จากการถูกคุกคาม แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็กที่ไร้ซึ่งความปรานี "ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนป่าเถื่อน!" เพียงฟ้ากรีดร้องพลานน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้อำนาจเถื่อนของผู้ชายคนนี้ "ใช่... ผมมันป่าเถื่อน และคุณก็เป็นคนเดียวที่ปลุกความดิบเถื่อนนี้ขึ้นมา!" ภาคินก้มลงบดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและลงทัณฑ์ทำให้เพียงฟ้าแทบขาดอากาศหายใจ ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่อัดแน่นถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอันเร่าร้อน เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ จนหญิงสาวทำได้เพียงส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าบางเบา ทำให้ร่างกายที่ต่อต้านเริ่มสั่นสะท้าน ความตื่นกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปตามกระแสเลือดอย่างน่าละอาย เพียงฟ้าเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองต่อสัมผัสของเขามันซื่อสัตย์เกินกว่าจะปฏิเสธ แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่ผิวเนื้อกลับร้อนผ่าวและโหยหาการเติมเต็มจากเขาอย่างไม่อาจห้ามใจ "ปากแข็งนักนะ... แต่ตัวสั่นระริกทุกทีที่ผมแตะ" ภาคินผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเกี่ยวสายเดรสตัวบางของเธอลงช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ความเร่าร้อนดำเนินไปอย่างไร้การปรานี ภาคินทั้งมอบบทลงทัณฑ์และบทสวาทที่ลึกซึ้งเร่าร้อนจนเพียงฟ้าแทบละลายคาอก ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดริมฝีปาก และสัมผัสของการประสานร่างเข้าหากันอย่างแนบแน่น ดึงดูดทั้งสองให้ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งตัณหาที่ไร้ทางออก ทุกหยาดหยดของเหงื่อไคลและจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เพียงฟ้าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึกและคราบน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง ภาคินทิ้งน้ำหนักตัวลงซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนมน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่ยังคงสั่นระริก เขาขบเม้มเบาๆ ที่ต้นคอของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่เพียงฟ้านอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาปิดสนิทปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาเงียบๆ ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อบ่วงสวาทนี้มันชัดเจนเสียจนเธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ในขณะที่ความเงียบกำลังโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้าง และภาคินกำลังจะผละตัวออกเพื่อกอดเธอไว้ในอ้อมแขนตามประสาคนเอาแต่ใจ... เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องนอนชั้นสองก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาสودร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอกท่ามกลางความมืด ภาคินชะงักกึก นัยน์ตาสีเข้มหันขวับไปมองยังทิศทางนั้นทันทีด้วยความระแวก ขณะที่เพียงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังกระจก รินรดา... กำลังส่งยิ้มเยือกเย็นเข้ามาให้พวกเขา พร้อมกับกระดาษซองสีน้ำตาลในมือที่ชูขึ้นให้เห็นเป็นเชิงสัญลักษณ์! "นายหัวคะ... ของขวัญที่ฉันเอามาฝากคืนนี้ รับรองว่าจะทำให้คุณต้องหย่าขาดจากผู้หญิงคนนี้ทันที..." เสียงหวานใสที่ลอดผ่านกระจกเข้ามาทำให้หัวใจของเพียงฟ้ากระตุกวูบทันที *โปรดติดตามตอนต่อไป...* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในวังวนเสน่หานี้ด้วยกันนะครับ