ศึกนอกบุก

เสียงกระจกหน้าต่างห้องนอนใหญ่แตกกระจายดังสนั่น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดดำสนิทที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องราวกับภูตผี การเคลื่อนไหวของพวกมันรวดเร็วและเป็นมืออาชีพเกินกว่าจะเป็นแค่โจรทั่วไป เพียงฟ้าที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าไหมเนื้อบาง สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ร่างบางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงนอนกว้าง ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อเห็นวัตถุสีดำมันวาวในมือของหัวหน้าชุดที่พุ่งตรงเข้ามาหาเธอ "อย่าส่งเสียง ไม่งั้นสมองเธอได้กระจายติดผนังห้องแน่ แม่คุณของนายหัว" เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน พร้อมกับมือหนาหยาบกร้านที่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเพียงฟ้าอย่างแรง แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเนื้อตัวสะท้านด้วยความเจ็บแปลบ เพียงฟ้าพยายามบิดข้อมือหนีและตวัดสายตากล้าแกร่งใส่ แม้ภายในอกหัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวก็ตามที "ปล่อยฉันนะ! พวกแกเป็นใคร กล้าดียังไงบุกเข้ามาในเขตของนายหัวคิน!" เพียงฟ้าเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามขัดขืนสุดกำลัง แม้จะรู้ว่าเรี่ยวแรงของเธอยามนี้ไม่อาจเทียบเท่าชายฉกรรจ์เหล่านี้ได้เลย "คนที่นายใหญ่อยากเจอตัวที่สุดไงล่ะ... เลิกดิ้นแล้วเดินตามมาดีๆ ดีกว่า ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้" ชายชุดดำคนเดิมกระชากร่างบางให้เซถลาตามแรงบังคับ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้องพักหรูที่เคยปลอดภัย บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ธนาคงใช้จังหวะที่ภาคินต้องเดินทางไปจัดการธุระด่วนนอกไร่เมื่อช่วงบ่าย ลงมือส่งสุนัขล่าเนื้อเหล่านี้มารุกรานถึงถิ่น ความโกรธแค้นและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดตีรวนกันอยู่ในอก เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ขณะถูกลากตัวออกไปทางหน้าต่างที่ถูกทุบทำลาย แต่ก่อนที่ร่างของเธอจะพ้นขอบระเบียง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้านขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงพังประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว "เหี้ยเอ๊ย! ไวกว่าที่คิดวะ พาตัวเป้าหมายไปเร็ว!" หัวหน้าโจรคำรามลั่นเมื่อรู้ว่าเวลาหมดลงแล้ว ************************* ในขณะเดียวกัน ภาคินที่กำลังขับรถโฟร์วีลคันโตด้วยความเร็วสูงเพื่อกลับสู่ไร่ชา หลังจากสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่เกาะกุมหัวใจตั้งแต่ช่วงบ่าย สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนายหัวหนุ่มร้องเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นที่เรือนพัก ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มฉายแววเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการขบกรามแน่น รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานผ่านประตูไร่ชาเข้ามาด้วยความเร็วสูงก่อนจะเบรกเอี๊ยดจนยางไหม้ที่หน้าเรือนพัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาสสีนิลกราดมองกระจกหน้าต่างห้องนอนชั้นสองที่แตกละเอียด รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ใครหน้าไหนมันบัง-อาจมารุกรานบ้านกู!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นจนลูกน้องที่วิ่งตามมาด้านหลังถึงกับหน้าซีดเผือด ภาคินสาวเท้าก้าวขึ้นบันไดสามขั้นรวดเดียวถึงห้องนอนของเพียงฟ้า กลิ่นอายความอันตรายพวยพุ่งอยู่ในอากาศ เศษกระจกเกลื่อนกลาดบนพื้น และร่องรอยการต่อสู้คือหลักฐานชั้นดีว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้นที่นี่ สมุนมือขวาของเขาอย่าง 'ไอ้ชาติ' วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาายงานทันที "นายหัวครับ ร่องรอยบอกว่ามันใช้คนกลุ่มเล็กแต่ฝีมือดี บุกเข้ามาทางหน้าต่างด้านหลังแล้วพาตัวคุณฟ้าหนีไปทางรถกระบดยกสูงสีดำ มุ่งหน้าไปทางชายแดนฝั่งตะวันตกครับ" "มันพาตัวเมียกูไป..." ภาคินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "ธนา... มึงมันรนหาที่ตายเองนะ" ************************* ตัดกลับมาที่โกดังร้างอับชื้นริมชายแดน กลิ่นอับของฝุ่นและคราบน้ำมันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เพียงฟ้าถูกมัดมือไผล่หลังติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ร่างกายระหงมีรอยฟกช้ำจางๆ จากการขัดขืนระหว่างทาง สายตาคมก้าวร้าวตวัดมองชายร่างท้วมวัยกลางคนสวมสูทราคาแพงที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มสมเพช "ยินดีต้อนรับครับ คุณเพียงฟ้า... ดอกฟ้าสูงค่าของนายหัวคิน หน้าตาดื้อรั้นแบบนี้แหละที่ผมชอบ" ธนาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหญิงสาว มืออวบเอื้อมหมายจะแตะคางคางมนเพื่อยเชยขึ้น แต่เพียงฟ้ากลับสะบัดหน้าหนีสุดแรง พร้อมกับถ่มน้ำลายใส่รองเท้าหนังราคาแพงของมันทันที "ไอ้สารเลว! แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วไอ้คินมันจะปล่อยแกไว้รึไง!" เพียงฟ้าตวาดเสียงกร้าว แม้ริมฝีปากจะแห้งผากและเนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า ธนาหัวเราะลั่นอย่างสะใจ ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบหน้าเพียงฟ้าจนใบหน้าหวานหันไปตามแรงกระแทก รสชาติคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากทันที "ปากดีนักนะมึง! เดี๋ยวพอนายหัวแกมาเห็นสภาพมึงตอนนี้ มันคงคลั่งจนสติหลุดแน่ๆ และถึงตอนนั้น... กูจะยิงมันทิ้งต่อหน้าต่อตาเมียรักอย่างมึงนี่แหละ!" ก่อนที่ธนาจะได้ลงมือทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจากด้านนอกก็ดังกลบเสียงทุกสิ่ง ราวกับพายุเฮอร์ริเคนกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังถูกพุ่งชนด้วยรถกระบะคันโตของภาคินจนพังครืนลงมา เสียงเหล็กบด ร่างของนายหัวคินก้าวลงจากรถ ท่ามกลางลูกน้องนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือเดินตามลงมา ปิดล้อมโกดังไว้ทุกด้าน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจดจ้องตรงมาที่ธนาและเพียงฟ้า รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "ธนา..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงคำเดียว แต่กลับสร้างความหนצוดสั่นให้แก่ทุกคนในที่นั้น "มึงกล้าดียังไง... มาแตะต้องของๆ กู" ธนาหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับแวบตาซาตานของภาคิน แต่มันก็ยังฝืนยิ้มแล้วดึงตัวเพียงฟ้าขึ้นมา พร้อมกับจ่อกระบอกปืนสั่นเทาเข้าที่ขมับบางของหญิงสาว "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยไบคิน! ขยับแม้แต่นิดเดียว นังนี่สมองกระจายแน่!" เพียงฟ้าน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มมองสบตากับภาคินที่ยืนอยู่เบื้องล่าง ส่งสัญญาณเตือนให้เขาระวังตัว แม้ว่าในใจลึกๆ จะโหยหาอ้อมกอดของเขามากแค่ไหนก็ตาม ภาคินหยุดเดิน หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความโกรธแค้น แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเรียบนิ่งและเยือกเย็นจนน่ากลัวที่สุด "ปล่อยเธอซะ... แล้วกูจะให้มึงตายแบบไม่ทรมานมากนัก" "มึงไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับกู!" ธนาคำรามลั่น นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน "ถ้างั้น... ก็ลองดูว่ากระสุนของมึงจะเร็วกว่ากระสุนของลูกน้องกูไหม" ภาคินยกมุมปากยิ้มหยัน ก่อนจะให้สัญญาณมือเพียงนิดเดียว ลูกน้องนับสิบพร้อมใจกันเล็งปากกระบอกปืนนับสิบกระบอกตรงมาที่ธนาและสมุนทันที บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ลมหายใจของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ภาคินจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาธนาทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวความตาย สายตาของเขาล็อคอยู่ที่เพียงฟ้าเพียงคนเดียว "ฟ้า..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบ แต่กลับดังชัดเจนในความรู้สึกของหญิงสาว "อดทนไว้นะ... คนที่มันกล้าทำร้ายเธอ วันนี้มันต้องชดใช้ด้วยเลือด" ธนาหน้าซีดเผือกเมื่อเห็นภาคินเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยไม่กลัวเกรงกระสุนในมือมันเลยแม้แต่น้อย ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของศัตรูตัวฉกาจ "ถอยไปนะโว้ย!" ธนาตะโกนลั่นด้วยความสติแตก นิ้วกำลังจะเหนี่ยวไกเข้าที่ขมับของเพียงฟ้า แต่วินาทีนั้นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นแหวกอากาศ ตัดสินทุกสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ************************* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดและเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ