นายหัวคลั่งพลิกแผ่นดิน

“ก้าวออกไปจากจุดนั้นเพียงก้าวเดียว... มึงได้กลายเป็นศพก่อนจะถึงรถแน่ ธนา” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยไอสังหารของภาคินดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ เริ่มอบอวลในอากาศ ภาคินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับปีศาจที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขุมนรก ร่างกายกำยำเกร็งแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากระชับปืนพกในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ธนาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะเย้ยฉาบอยู่บนใบหน้าที่เคยสงบนิ่ง เขากระชากแขนเพียงฟ้าเข้ามาประชิดตัวจนร่างบางถลาเข้าหาแผงอก ความเจ็บปวดจากการถูกรัดแน่นทำให้เพียงฟ้าต้องนิ่วหน้า ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ยังกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงอ้อนวอนใดๆ ออกมา “ใจร้อนไปหน่อยไหมนายหัว?” ธนาเอ่ยพลางจ่อกระบอกปืนเข้าที่ขมับนวลของเพียงฟ้า “ผู้หญิงคนนี้เป็นของเล่นที่สนุกที่สุดเท่าที่กูเคยเจอมาเลยนะ... โดยเฉพาะตอนที่เธอเรียกชื่อมึงด้วยเสียงที่สั่นเครือ มันช่างน่าฟังเสียจริง” “มึง-หุบ-ปาก” ภาคินกัดฟันกรอด ลมหายใจของเขาหนักหน่วงราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ในเสี้ยววินาทีนั้น ความวุ่นวายก็บังเกิด เมื่อหน่วยสวาทบุกเข้ามาทางด้านข้างพร้อมเสียงระเบิดแฟลชแบงก์ที่สว่างวาบไปทั่วโกดัง ร่างของธนาอาศัยจังหวะชุลมุนลากเพียงฟ้าถอยร่นเข้าไปในเงามืดด้านหลัง ภาคินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกไปราวกับเสือที่กระโจนเข้าตะปบเหยื่อ โดยไม่สนใจกระสุนที่เฉียดผ่านไหล่ไปแม้แต่น้อย “ฟ้า!” ภาคินตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ยากจะควบคุม เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาคินพบเพียงรอยเลือดหยดเล็กๆ บนพื้นไม้เก่าๆ และเสียงเครื่องยนต์เรือที่เร่งเครื่องห่างออกไปจากริมฝั่งแม่น้ำหลังโกดัง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น สติสัมปชัญญะที่เคยยึดเหนี่ยวไว้ขาดผึ่งลงทันที เขาหันกลับมามองลูกน้องที่ยืนก้มหน้ารอรับคำสั่งด้วยสายตาที่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ “พลิกแผ่นดินหาตัวมันมา ถ้ามันแตะต้องตัวเพียงฟ้าแม้แต่ปลายเล็บ... กูจะถลกหนังมันทั้งเป็น แล้วเอาไปโยนให้จระเข้ที่ไร่!” ภาคินสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทุกคนในที่นั้นตัวสั่นสะท้าน เขาไม่รอช้า กระโดดขึ้นรถออฟโรดคู่ใจแล้วเหยียบคันเร่งมิดไมล์มุ่งหน้าสู่เขตอิทธิพลของธนาทันที ความมืดมิดยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เขาลดความเร็วลงแม้แต่นิดเดียว ในหัวเขามีเพียงภาพของเพียงฟ้าที่ถูกธนาลวนลาม ภาพที่เปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอก ณ คฤหาสน์กลางป่าของธนา... ภายในห้องใต้ดินที่มืดสลัว เพียงฟ้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้ไม้ เสื้อผ้าของเธอหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการถูกบีบเค้น ธนาเดินวนรอบตัวเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยตัณหา มือหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา “คินคงกำลังคลั่งตายอยู่ข้างนอกนั่นสินะ” ธนากระซิบข้างใบหูเธอ “อยากรู้ไหมว่าถ้าเขาเห็นสภาพเธอตอนนี้ เขาจะยังอยากได้ตัวเธอไปทำเมียอยู่หรือเปล่า?” “เขารักฉัน... มากกว่าที่แกจะจินตนาการได้” เพียงฟ้าเค้นเสียงตอบ ดวงตาของเธอเปล่งประกายความดื้อรั้น “และเขาจะทำให้แกชดใช้อย่างสาสม” เพียะ! แรงตบทำให้ใบหน้าของเพียงฟ้าหันไปตามแรงกระแทก เลือดไหลซึมจากมุมปาก แต่เธอกลับยิ้มเยาะเย้ยกลับไป ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่ประตูใหญ่ด้านหน้าคฤหาสน์ ตามมาด้วยเสียงปืนกลที่รัวกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ภาคินมาถึงแล้ว... และเขากำลังเผาทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อทวงเมียรักกลับคืนมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนวิ่งกรูเข้ามาในตัวคฤหาสน์ ภาคินในชุดสีดำสนิทเดินนำหน้าเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาดุดันราวกับมัจจุราช เขาไม่เจรจา ไม่ต่อรอง สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการลากคอศัตรูมาลงโทษด้วยมือตัวเอง “ธนา! ออกมา!” ภาคินตะโกนก้อง เสียงของเขาดังไปถึงห้องใต้ดินที่เพียงฟ้าอยู่ เพียงฟ้าเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงเขา หัวใจที่หวาดกลัวเริ่มมีความหวัง แต่ในตอนนั้นเอง ธนาที่ดูเหมือนจะเสียสติก็คว้ามีดสั้นเล่มคมขึ้นมาจ่อที่ลำคอของเธอแล้วลากเธอออกมาสู่โถงกลางคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยควันปืน ภาคินชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่หยุดยืนนิ่ง แววตาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง เขาค่อยๆ วางปืนลงที่พื้นตามคำสั่งของธนา “ปล่อยเธอ แล้วกูจะให้มึงตายศพสวย” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับน่ากลัวที่สุดสำหรับทุกคนที่ได้ยิน “กูไม่ต้องการทางรอด... กูต้องการเห็นมึงพังพินาศไปพร้อมกับผู้หญิงคนนี้!” ธนากดมีดลงบนผิวเนียนจนเลือดซิบ ภาคินก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ แววตาของเขาจ้องมองเพียงฟ้าด้วยความรักและความปรารถนาที่รุนแรงจนแทบจะกลืนกิน ในขณะที่เขาขยับตัวเข้าใกล้ ธนาก็ถอยหลังจนมุมเข้ากับระเบียงสูงที่มองลงไปเห็นหุบเหวด้านล่าง และในจังหวะที่ธนาเผลอเพื่อจะถ่มน้ำลายด่าทอนั้นเอง ภาคินก็พุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน! เขาคว้าข้อมือธนาไว้ได้ทัน และเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายจนกระเด็น แต่ทว่า... แรงกระชากนั้นทำให้เพียงฟ้าเสียหลักพลัดตกลงไปจากระเบียงในชั่วพริบตา! “ฟ้า!!!” ภาคินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาตัดสินใจทิ้งตัวกระโดดตามร่างบางลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่างทันที โดยไม่สนว่าเบื้องล่างจะเป็นเหวลึกหรือความตายที่รออยู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งแค้นของนายหัวคินในบทนี้ด้วยกันนะครับ