ต้อนให้จนมุม

“เก็บของของเธอซะ เพียงฟ้า... คืนนี้ฉันจะให้คนพาเธอไปที่เซฟเฮาส์บนยอดดอย” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของภาคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นยาสูบจางๆ จากซิการ์ราคาแพงที่เขามักจะสูบเวลาครุ่นคิดเรื่องธุรกิจคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ เขากำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบกระบอกปืนสั้นสีดำสนิทที่วางอยู่เคียงข้างเอกสารสัญญาที่ยังเซ็นไม่เสร็จ เพียงฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบเมื่อได้รับรู้ข่าวคราวจากสมุนคนสนิทของเขาเมื่อครู่ ธนากำลังจะมา... และเขากำลังส่งเธอไปที่ที่ปลอดภัย แต่ทว่าความปลอดภัยในนิยามของภาคินนั้น สำหรับเธอ... มันไม่ต่างอะไรกับการถูกขังในกรงทองที่มองไม่เห็นทางออก “ฉันไม่ไป” เพียงฟ้าตอบกลับเสียงสั่น แต่พยายามคุมโทนเสียงให้มั่นคงที่สุด เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา “ฉันมาที่นี่เพื่อทำงานใช้หนี้ ไม่ใช่มาเป็นภาระให้คุณต้องส่งตัวไปซ่อน” ภาคินวางปืนลงเสียงดัง *ปัง!* เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวป่าสีเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำให้เขากลายเป็นยักษ์ใหญ่ที่กดดันทุกพื้นที่รอบข้าง ร่างหนาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น “ภาระ?” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เธอคิดว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่คืออะไรเพียงฟ้า? สินทรัพย์... หรือแค่ผู้หญิงที่ฉันยัง ‘ใช้งาน’ ไม่พอใจกันแน่?” เขาต้อนเธอจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือไม้เนื้อแข็ง มือหนาข้างหนึ่งยันขอบชั้นเหนือหัวเธอไว้ ส่วนอีกข้างเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นอัลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่มรดรินอยู่บนผิวหน้า “ธนามันอยากได้ตัวเธอไปทรมานเล่น ถ้าฉันปล่อยเธอไว้ที่นี่โดยไม่มีการป้องกัน เธอคิดว่าไอ้สารเลวนั่นจะทำอะไรกับร่างกายของเธอได้บ้าง?” เสียงกระซิบของเขาทั้งข่มขู่และสั่นประสาท “อย่าอวดดีให้มากนักเพียงฟ้า เพราะคนที่จะตัดสินชะตาชีวิตของเธอตอนนี้... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น” เพียงฟ้าพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ทำไม่ได้ มือของเขาร้อนผ่าวเหมือนเตาหลอม เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ความหวาดกลัวต่อธนาเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดหวั่นที่เกิดจากสัมผัสของคนตรงหน้า ความดิบเถื่อนของเขาทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังกลายเป็นเหยื่อที่ถูกล่าโดยสมบูรณ์ “คุณก็แค่กลัวเสียหน้า... กลัวว่าของเล่นที่ยังใช้ไม่คุ้มจะถูกคนอื่นแย่งไป” เธอโต้กลับ แม้ในใจจะสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาคินหรี่ตาลง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่รุนแรง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันถูไถไปกับพวงแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่จงใจปลุกเร้าทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของเธอชูชัน ความตึงเครียดที่เคยก่อตัวขึ้นกลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางกายที่ไม่อาจต้านทาน “อยากรู้ไหมว่าฉัน ‘หวง’ ของฉันแค่ไหน?” ภาคินกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาเหมือนมนต์สะกดที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย “คืนนี้... ก่อนที่ธนาจะมาถึง ฉันจะทำให้เธอจดจำว่าร่างกายของเธอเป็นของใคร และไม่มีวันที่ใครหน้าไหนจะพรากมันไปจากฉันได้” เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วแล้วรั้งร่างของเธอเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง ภาคินก้มลงบดจูบเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงการประกาศศักดาและการแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อน เพียงฟ้าเผลอเผยอปากรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว ความขัดแย้งในใจที่เคยสู้รบกันพังทลายลงภายใต้ความเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ สัมผัสของเขาเปรียบเสมือนไฟที่แผดเผา เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก... เป็นการต้อนให้จนมุมที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้า แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับทรยศจิตใจตัวเองทุกครั้งที่เขาสัมผัส ในขณะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างแรงตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ดังแทรกผ่านเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “นายหัวครับ! ธนา... มันมาถึงที่หน้าไร่เร็วกว่าที่คาดไว้ มันพาคนมาปิดล้อมทุกทางแล้วครับ!” ภาคินหยุดการกระทำทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่ถูกขัดจังหวะ เขาผละออกจากเพียงฟ้าพลางคว้าปืนขึ้นมาตรวจเช็คลูกกระสุนอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม “ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน... จงจำไว้ว่าเธอเป็นคนของใคร และอย่าให้ใครแตะต้องสิ่งที่ฉันตีตราจองไว้แล้วแม้แต่ปลายนิ้ว” ทว่าก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไป ประตูห้องทำงานกลับถูกถีบพังเข้ามาจากภายนอก ร่างสูงโปรดของธนาปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนจ่อตรงมาที่เพียงฟ้าโดยไม่ลังเล “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงคืนนี้จะเริ่มเร็วไปหน่อยนะ ภาคิน... แล้วของเล่นชิ้นโปรดของแกน่ะ ฉันขอรับไปดูแลต่อเองก็แล้วกัน!” ภูริศร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันตรายในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ