คำสารภาพในความมืด

เปลวเทนต์สีส้มสั่นไหววับแวม สะท้อนเงาร่างของคนทั้งสองที่ทาบทับลงบนผนังห้องกระจกใส เผยให้เห็นทัศนียภาพของขุนเขายามค่ำคืนที่มืดมิด ไร้แสงดาว แต่กลับร้อนรุ่มไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย เพียงฟหายใจเข้าลึกด้วยความอึดอัด ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงฉายแววระแวดระวัง แม้ว่าเรือนร่างบอบบางจะถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวคอดกิ่วจนแทบไม่มีช่องว่างให้ขยับหนี “เกมนี้มันไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรตั้งแต่แรกแล้ว เพียงฟ้า...” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดกรายด้วยความเสียวซ่าน เพียงฟ้าพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสอันตรายนั้น ปลายคางมนเชิดขึ้นด้วยศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลือ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุดوออกจากอก “ปล่อยค่ะ—ปล่อยฉันนะนายหัว เล่นบ้าอะไรของ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!” “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย มือหนาเลื่อนขึ้นจับล็อกปลายคางของเธอให้หันกลับมาสบตา บังคับให้เธอยอมรับความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี “จำไม่ได้หรือไงว่าเธอเอาอะไรมาแลกกับอิสรภาพของครอบครัวเธอบ้าง... หืม?” ดวงตาสีเข้มคมกริบของนายหัวหนุ่มมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริก เขาไล่สายตามองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวผสมผสานกับกลิ่นไวน์แดงราคาแพงในบรรยากาศรอบตัว ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด เพียงฟ้ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ร่างกายของเธอต่อต้านแต่ทว่ากลับทรยศด้วยการสั่นสะท้านทุกครั้งที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาไล้ผ่านผิวแก้มเนียน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเธอหวาดกลัวว่าหัวใจทรยศดวงนี้จะยอมจำนนต่อเขาเข้าสักวัน “นายหัวเกลียดฉันไม่ใช่เหรอคะ... เกียจที่ฉันเป็นแค่เครื่องมือขัดดอก เป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินที่วิ่งเข้าหาตระกูลคุณ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เจือความตัดพ้อที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ภาคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุไหววับในความสลัวของแสงเทียน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ “ถ้าเกลียด... ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอเข้ามามีอิทธิพลกับความอดทนของฉันมากขนาดนี้หรอก” คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกโดยไม่ทันได้ระวังตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและจริงจังจนเกินกว่าจะกลบเกลื่อน ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ริมฝีปากนั้นก็เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป นายหัวหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนประกายความอ่อนแอที่เผลอหลุดลอดออกมาเมื่อครู่ “...หมายความว่ายังไงคะ” เพียงฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่แสนเย็นชาคนนี้ “ไม่มีอะไรทั้งนั้น!” ภาคินตัดบทเสียงกร้าว ใบหน้ากลับมาเรียบเฉึงและเย็นชาดังเดิมราวกับคนละคน มือหนาออกแรงบีบกระชับที่เอวบางก่อนจะพลิกร่างของเธอให้แนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ จนเพียงฟ้าร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ “โอ๊ย! นายหัว...” “อย่ามาทำเป็นซักไซ้ฉัน เพียงฟ้า!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟัน ภาคินขยับตัวเข้าประชิดจนแผ่นหลังของเธอแนบติดกระจก ไหล่กว้างบล็อกทางหนີไว้ทุกด้าน “หน้าที่ของเธอไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์คำพูดฉัน แต่คือการทำตามคำสั่งของฉันต่างหาก!” สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ต่ำลงมาตามเรียวขาภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อนุ่ม ทำให้สติของเพียงฟ้ากระเจิดกระเจิง ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ความโกรธขัดเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นเสน่หาที่ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ “คุณมัน... คนเผด็จการ...” เธอหอบหายใจกระชั้นชิด เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาเริ่มซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางท่ามกลางความมืด “ใช่... ฉันมันเผด็จการ และเธอก็เป็นของฉันคนเดียว จำเอาไว้!” คำประกาศิตนั้นมาพร้อมกับรสจูบอันดุเดือดและเร่าร้อนที่ปิดกั้นทุกคำท้วงติง ภาคินบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่พรั่งพรู มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มมืออย่างเอาแต่ใจ ความรัญจวนซ่านเสียวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเพียงฟ้าต้องจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความสั่นสะท้าน บรรยากาศในห้องสลัวเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจและแรงปะทะทางอารมณ์ที่เข้มข้นถึงขีดสุด ไม่มีฝ่ายใดยอมจำนนอย่างแท้จริง แต่ร่างกายกลับสอดประสานและโหยหากันและกันราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ถูกแรงดึงดูดมหาศาลบังคับให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ความเร่าร้อนบนเตียงกว้างดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ท่ามกลางเสียงกระซิบคำรามและสัมผัสที่ตรึงตราตรึงใจจนคนอ่านแทบหยุดหายใจ ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกห้องนอนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับฟ้าผ่ากลางความเงียบ! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณรินรดาบุกเข้ามาในไร่ แล้วกำลังตรงมาที่เรือนพักของคุณตอนนี้เลยครับ!” เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อนั้น ขณะที่ภาคินหยุดชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างน่ากลัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะครับ