เกมรักลวงตา

“อย่าเอ่ยชื่อมันให้ฉันได้ยินอีก... ถ้ายังอยากให้ลมหายใจของเธอคงอยู่กับร่างสวยๆ นี่ต่อไป” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยไอสังหารดังขึ้นชิดใบหูของเพียงฟ้า ภาคินไม่ได้แค่พูด แต่เขากดปลายคางคมสันลงกับลาดไหล่เนียนละเอียดของเธอ แรงบีบที่ต้นแขนทั้งสองข้างบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากร่างบางไม่อาจดับไฟโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอกเขาได้เลยแม้แต่น้อย เพียงฟ้าตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่มันคือความอึดอัดที่ประดังเข้ามาเหมือนพายุที่ก่อตัวอยู่กลางมหาสมุทร ชื่อของ ‘ธนา’ คือบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย และสำหรับภาคิน มันคือคำสาปที่เขาสาบานว่าจะฝังมันลงใต้ดิน “คุณคิน... ปล่อยฉันก่อนค่ะ” เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่คำว่า ‘ค่ะ’ ที่หลุดออกไปกลับทำให้ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช “ปล่อยงั้นเหรอ? เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยเหยื่อที่กำลังจะถูกศัตรูฉกไปง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ เพียงฟ้า” เขากระชากร่างของเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนทำไร่รวบข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้น บังคับให้ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ดุร้ายดั่งเสือที่กำลังล่าเหยื่อ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่สั้นจนแทบจะหลอมละลายรวมเป็นหนึ่ง ลมหายใจอุ่นร้อนของภาคินเป่ารดบนริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่นเพื่อระงับความสั่นไหว “คุณไม่มีสิทธิ์มาห้าม... ในเมื่อคุณเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์ใจกับฉันตั้งแต่แรก” เพียงฟ้าเค้นเสียงตอบโต้ แม้ความรู้สึกข้างในจะสั่นคลอนไปกับความใกล้ชิดที่เขามอบให้ “ความแค้นของคุณมันทำให้คุณมืดบอด จนมองไม่เห็นว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่... มันคือการทำลายตัวเอง” คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ภาคินคำรามในลำคออย่างเหลืออด เขาไม่รอให้หญิงสาวได้พูดอะไรต่อ ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงบนเรียวปากบางอย่างดุดัน ไร้ความอ่อนโยน มีเพียงความปรารถนาที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นและความต้องการที่ยากจะต้านทาน มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานที่เขาเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้นเพียงฟ้าประท้วงด้วยการขัดขืน แต่ในวินาทีที่เขาสอดมือเข้าไปใต้สาบเสื้อ สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว ความแข็งขืนของเธอก็ละลายหายไปราวกับน้ำแข็งที่เจอแดดจัด รอยจูบเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ภาคินขบเม้มจนเกิดรอยแดงจางๆ ราวกับจะตีตราจองว่าร่างนี้เป็นของใครเพียงผู้เดียว เสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเพียงฟ้ากลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานไปถึงจุดสูงสุด “บอกฉันสิ... ว่าเธอยังรู้สึก” ภาคินกระซิบเสียงพร่า ผละออกมามองใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความอับอายและเปี่ยมด้วยแรงอารมณ์ “บอกฉันว่าร่างกายเธอ มันไม่ได้ต้องการแค่ธนา... แต่มันต้องการฉัน... เพียงแค่ฉันคนเดียว” เพียงฟ้าหลับตาแน่น พยายามสู้กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันอยู่ในหัว สมองบอกให้ผลักไส แต่หัวใจและร่างกายกลับทรยศเธออย่างร้ายกาจ เธอโหยหาสัมผัสของเขา... ความรุนแรงที่ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีตัวตน ความเย็นชาที่ละลายลงเมื่ออยู่กับเธอเพียงลำพัง “คุณมันบ้า... ภาคิน” เธอหอบหายใจ “เราสองคนมันต่างก็ติดอยู่ในกรงขังที่สร้างขึ้นมาเอง” ภาคินไม่ตอบ เขาช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่อยู่กลางห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาอาบไล้ร่างของทั้งคู่ให้ดูเย้ายวนและอันตรายมากกว่าครั้งไหนๆ เขาเหวี่ยงเธอลลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะตามลงไปทาบทับ กักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติของเขา ในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาเพื่อสานต่อเกมรักที่ยังค้างคา เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรัวและร้อนรน จนภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย “นายหัวครับ! ขออภัยที่ต้องรบกวน แต่ว่า... เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงสีแล้วครับ สัญญาซื้อขายล็อตสำคัญถูกขโมยไป... และรอยนิ้วมือที่ทิ้งไว้ เป็นของคนในตระกูลที่นายหัวเกลียดที่สุด!” ภาคินผงะห่างจากเพียงฟ้า ใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ความปรารถนาในแววตาถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่เย็นเยียบจนคนมองต้องขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยไม่หันมามองหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง “อยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนเพียงฟ้าใจสั่น “ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง... คืนนี้คงได้เห็นเลือดนองพื้นโรงสีแน่” ทว่าก่อนที่ภาคินจะเดินออกจากห้องไป เขาหยุดกะทันหันแล้วหันกลับมามองเพียงฟ้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ความมืดมิดในดวงตาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว “เตรียมตัวไว้ให้ดี เพียงฟ้า... เพราะถ้าฉันจับได้ว่าเธอรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นของโปรดของฉันแค่ไหน... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการถูกฉันทำลายทิ้ง มันทรมานกว่าความตายหลายเท่า” ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงกุญแจที่ถูกล็อคจากด้านนอก ทิ้งให้เพียงฟ้านั่งนิ่งอยู่กลางความมืดมิดด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น... เพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่ภาคินพูด... เขาทำจริงทุกคำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในวังวนอันตรายนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ