ความลับที่ถูกเปิดเผย

กระดาษแผ่นบางยับยู่ยี่ในมือของเพียงฟ้า แทบจะแหลกคามือเรียวที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ ข้อความและลายเซ็นบนเอกสารทางกฎหมายฉบับนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาเงินกู้ที่เธอเคยคิดว่ามันคืองصบแผ่ขยายของโชคชะตาอันโหดร้าย... แต่มันคือ "กับดัก" กับดักที่ถูกถักทอขึ้นอย่างประณีตด้วยแผนการอันแยบคายของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของชีวิตเธอในตอนนี้ "นาย... นายทำแบบนี้ทำไม..." เสียงหวานที่เคยก่ำกศรและดื้อรั้น บัดนี้สั่นเครือจนแทบขาดห้วง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความเจ็บใจที่เอ่อล้นจนไม่อาจกลั้นไว้ได้ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มดั่งพญาเสือโคร่งที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสุขุม เย็นชา และไร้ซึ่งความรู้สึกผิด ภาคินก้าวเท้าเข้ามาในห้องกว้างด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและหนักแน่น ทุกย่างก้าวของเขาคือการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวและบีบอัดอากาศรอบตัวให้เบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของประสบการณ์และอำนาจมืดฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยдяเยือก รอยยิ้มที่เพียงฟ้าเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่ามันน่ากลัวและหลอกลวงเพียงใด "เพิ่งรู้ตัวเหรอครับเด็กน้อย..." ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความดุดันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความเย็นยะเยือกจากตัวเขาโอบล้อมร่างบางไว้ทุกด้าน "ผมลงทุนไปเยอะมากนะ... กว่าจะล่อให้ปลาตัวนี้ยอมจำนนแล้วเดินเข้ามาอยู่ในกรงของผมด้วยความสมัครใจ" "คุณมันสารเลว..." เพียงฟ้าเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เอกสารในมือถูกขว้างใส่ใบหน้าคมคายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจเถื่อนใดๆ อีกต่อไป "หนี้ของพ่อฉัน... เรื่องบริษัทที่ใกล้จะล้มละลาย... ทุกอย่างมันเป็นฝีมือของคุณใช่ไหม! คุณจงใจสร้างสถานการณ์ทั้งหมดขึ้นมา เพื่อบีบให้ฉันต้องเอาตัวเข้าแลก เพื่อให้ฉันต้องยอมก้มหัวให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นแบบนี้ใช่ไหมภาคิน!" เอกสารแผ่นนั้นปลิวตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง แต่ภาคินไม่มีแม้แต่จะชายตามองมัน ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่กำลังพรั่งพรูความโกรธออกมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่มีความตกใจ มันไม่มีความสำนึกผิด มีเพียงความเยือกเย็นดั่งปีศาจที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนในกำมือ "ใช่ครับ..." คำตอบรับสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนา เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของเพียงฟ้าอย่างไร้ความปรานี "ทุกบาททุกสตางค์ที่บริษัทพ่อเธอสูญเสีย ทุกเจ้าหนี้ที่ไล่ล่าครอบครัวเธอจนมุม... ล้วนแต่เป็นเกมที่ผมจัดฉากขึ้นมาทั้งสิ้น เพื่อดึงเธอให้กลับมาอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น... จุดที่เธอไม่มีวันหนีผมพ้นอีกต่อไป" "ทำไม..." น้ำตาหยดแรกไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างกลั้นไม่อยู่ เพียงฟ้ากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวดร้าวลึก "ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา ทำไมคุณถึงต้องทำลายครอบครัวฉัน ทำไมต้องทำลายชีวิตฉันด้วยความแค้นบ้าๆ ของคุณ!" "เพราะเธอมันโง่ที่ทิ้งผมไปไงล่ะ!" ทันใดนั้น ภาคินก็ระเบิดความดุดันออกมา ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วบีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจนเพียงฟ้าต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาจนน่ากลัว "หกเดือนก่อน เธอกล้าดียังไงถึงเดินหนีออกไปจากชีวิตผม ทั้งที่เรากำลังไปได้สวย เธอกล้าเอาศักดิ์ศรีปลอมๆ ของเธอมาทิ้งใส่หน้าผม แล้วคิดเหรอว่าคนอย่างภาคินจะปล่อยให้คนทรยศลอยนวลไปได้ง่ายๆ!" "ปล่อยนะ! คนบ้า! คนอำมหิต!" เพียงฟ้าดิ้นรนสุดแรงเกิด พยายามใช้มือทั้งสองข้างทุบตีแผงอกกว้างเพื่อผลักไสปีศาจร้ายในร่างมนุษย์ออกไป แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ยิ่งดิ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันมากขึ้น ความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านในกายของภาคินกลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางเพศอันตรายที่สั่นประสาท ร่างกายกำยำร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ขณะที่กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเพียงฟ้ากำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด "ปากเก่งนักนะ... ลองดูซิว่าถ้าความลับนี้ถูกเปิดเผยแล้ว เธอจะยังอวดดีใส่ผมได้อีกนานแค่ไหน" ภาคินคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เพียงฟ้าต้องถอยร่นจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เสียงลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัว สะท้อนถึงอารมณ์ที่กำลังปะทุถึงขีดสุด เพียงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน แววตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนและกระหายหิว ราวกับพร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวเพื่อเป็นการลงทัณฑ์ "อย่า... อื้อ..." เสียงปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบจูบลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ภาคินไม่ได้ออมแรงหรืออ่อนโยนกับเธอเลยแม้แต่น้อย รสจูบในครานี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความต้องการ และการครอบครองที่ดุดันราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่ร่างบางอย่างไร้ความปรานี เพียงฟ้าพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่คนอย่างภาคินจะยอมจำถนน มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาบีบกรามมนของเธอให้เผยอออกอย่างแรง ก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสสัมผัสที่ทั้งดุดันและร้อนแรงทำให้สมองของเพียงฟ้าขาวโพลน ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่เขาจงใจจุดขึ้นเพื่อลงทัณฑ์เธอ มือเรียวที่เคยทุบตีพยายามเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองต่อสัมผัสอันช่ำชองของเขาอย่างน่าละอาย ความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ทำให้ผิวเนื้อของเธอซ่านสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ภาคินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและหยาดน้ำตาที่ยังคงคลอหน่วย "เก่งนักใช่ไหม... อยากรู้ความจริงนักใช่ไหมครับเพียงฟ้า" เสียงกระซิบพร่าทุบกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเพียงฟ้าย่อตัวสั่นสะท้าน "งั้นก็จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ... ว่าต่อจากนี้ไป เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหนีไปไหน เพราะทุกลมหายใจของเธอ เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!" สิ้นคำประกาศิตอันเผด็จการ ภาคินก็ช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว เพียงฟ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์ที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะของนายหัวหนุ่ม ร่างสูงก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงไปบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่เบามือเพียงเล็กน้อย แต่ก่อนที่เพียงฟ้าจะทันได้พลิกตัวหนี ภาคินก็ทาบทับร่างกำยำลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ความมืดมิดภายในห้องถูกขับให้เร่าร้อนขึ้นด้วยอุณหภูมิในกายที่พุ่งสูงจนน่ากลัว ภาคินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงช้ำไปทั่วผิวเนื้ออ่อนอย่างจงใจประกาศความเป็นเจ้าของ ขณะที่มือหนากำลังปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดท่ามกลางเสียงคัดค้านที่แผ่วเบาลงทุกที แต่วินาทีที่มือของเขากำลังจะสัมผัสกับเนินเนื้อนุ่มนวล เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของใครบางคนที่ทำให้ทั้งสองคนชะงักกึก "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูกล่าวด้วยความร้อนรน "คุณธนาพาลูกน้องบุกเข้ามาถึงหน้าไร่แล้วครับ บอกว่าจะมาพาตัวคุณเพียงฟ้ากลับไป!" ภาคินหยุดการกระทำทุกอย่างทันที ใบหน้าคมคายที่เคยเปี่ยมไปด้วยความต้องการแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่น่ากลัว เขาก้มลงมองเพียงฟ้าที่กำลังหอบหายใจรัวอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "ดูเหมือนจะมีคนอยากเข้ามาตายในอาณาเขตของผมเพิ่มอีกสินะครับ..." ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้าง "ภูริศร์" เสมอมานะครับ