พยาบาลจำเป็น

"อยู่นิ่งๆ ครับเพียงฟ้า ถ้าไม่อยากให้แผลมันฉีกไปมากกว่านี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของภาคินทิ้งน้ำหนักนั่งลงบนโซฟาหนังแท้กลางห้องนอน แผลยาวบริเวณหัวไหล่ด้านขวาที่เกิดจากการปะทะกับลูกน้องของธนาเมื่อคืนก่อน ยังคงแดงเถือกและมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยยามที่เขาขยับตัว แม้ความเจ็บปวดทางกายจะไม่เคยสร้างรอยสะท้อนบนใบหน้าคมคายดุดันนั้นได้เลยสักครั้ง แต่แววตาพาลเกรี้ยวกราดกลับจดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ถือวิสาสะคว้ากล่องปฐมพยาบาลมาขวางหน้าไว้ด้วยท่าทีแข็งกร้าว เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองระคนหงุดหงิด เธอไม่ได้อยากจะมานั่งใกล้ชิดผู้ชายอันตรายคนนี้เลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะสายตาคาดคั้นแกมบังคับของป้าทิพย์ที่ฝากฝังให้เธอทำหน้าที่ ‘พยาบาลจำเป็น’ ในยามที่คนเจ็บดื้อด้านไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ เธอคงเลือกจะขังตัวเองไว้ในห้องนอนแล้วปล่อยให้เขาเลือดไหลจนตายไปข้างหนึ่งเสียแล้ว "ถ้าไม่อยากให้แผลฉีก นายหัวก็ควรหุบปากแล้วก็นั่งนิ่งๆ ครับ" เพียงฟ้าตอกกลับด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนไม่แพ้กัน พร้อมกับหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมาด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธขึงและความถือดีทำให้เธอจงใจกดน้ำหนักมือลงบนบาดแผลของเขาแรงกว่าปกติเล็กน้อย ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีหรี่ลงมองเจ้าของร่างบางที่กำลังยืนค้ำหัวเขาอยู่ รอยยิ้มมุมปากของนายหัวหนุ่มช่างดูเย้ยหยันและทรงอำนาจจนน่าหมั่นไส้ "มือหนักเป็นบ้า... คิดจะแก้แค้นผมรึไงครับเพียงฟ้า" "ฉันแค่ทำความสะอาดแผลตามหน้าที่" เธอเชิดหน้าขึ้นเถียง ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อจะใช้ผ้าก๊อซปิดแผลให้เรียบร้อย แต่เพราะระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ทำให้กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และไออุ่นร้อนรุ่มจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามารุกรานประสาทสัมผัสของเธอจนหัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะ ภาคินไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย มือหนาที่เคยใช้จับอาวุธและกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในไร่ชา เอื้อมมือออกไปคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของหญิงสาวอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี แรงกระชากเพียงนิดเดียวทำให้เพียงฟ้าเสียหลักล้มลงไปนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ "เฮ้ย! ปล่อยนะนายหัว!" เพียงฟ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ สองมือเล็กดันแผงอกกว้างเอาไว้แน่นเมื่อใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำเอาสติที่เคยตั้งมั่นไว้กระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ "บอกให้ทำแผล... ไม่ได้บอกให้มานั่งเกร็งใส่กันแบบนี้" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือวิสาสะ ภาคินกระชับวงแขนกอดรัดเอวคอดไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้คนอวดดีได้ดิ้นหนี "ฉันกำลังทำแผลให้คุณอยู่ ปล่อยฉันนะภาคิน!" เธอพยายามกดเสียงต่ำเพื่อขู่ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอายและกรุ่นโกรธกลับทรยศคำพูดของตัวเองสิ้นเชิง "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนี่ครับ" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ สายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนที่นิ้วเรียบหนาจะเกลี่ยไล้ไปตามโครงหน้าสวยอย่างถือสิทธิ์ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของนายหัวหนุ่มให้ตื่นขึ้น แผลที่หัวไหล่ถูกลืมเลือนไปชั่วขณะเมื่อความต้องการทางกายเข้ามาแทนที่ ร่างหนาโน้มใบเข้าหาช้าๆ บังคับให้เพียงฟ้าต้องเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันจาบจ้วงที่เธอมักจะพ่ายแพ้ทุกครั้ง "อื้อ..." เสียงททททททททประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดี ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือเล็กที่เคยดันแผงอกเขาไว้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าเนื้อดีของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ สัมผัสวาบหวามที่ไล้ไปตามเรียวขาและแผ่นหลัง ทำให้เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนถูกสูบวิญญาณ ความหยิ่งทะนงและศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกหลอมละลายหายไปกับความหอมหวานอันตรายที่ผู้ชายคนนี้มอบให้อย่างง่ายดาย ร่างกายของเธอบิดเร้าตามแรงอารมณ์ที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงันของห้องนอนกว้าง ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา! "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทดังทะลุเข้ามา พร้อมกับบานประตูห้องที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ทันได้รออนุญาต! เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบผลักอกแกร่งของภาคินออกสุดแรงแล้วลุกพรวดขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระAเบิด ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะ เขากวาดสายตาดุร้ายไปยังลูกน้องที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ตรงหน้าประตูก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ "มีเรื่องอะไร... ถ้าไม่สำคัญพอ หัวแกหลุดจากบ่าแน่ไอ้ชาติ!" ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันช็อกความรู้สึกของคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "คุณรินรดา... พาตำรวจบุกเข้ามาค้นไร่แล้วครับ นายหัว! บอกว่าเราซ่อนตัวสินค้าผิดกฎหมายของคุณธนาไว้!" เพียงฟ้าหันขวับไปมองหน้าภาคินทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่าเกมอันตรายนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และเธอก็ติดอยู่ในวังวนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ