กระสุนนัดแรก

ความมืดมิดยามวิกาลไม่ได้ช่วยอำพรางความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่หลังประตูกระจกบานนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของภาคินหรี่แคบลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัว ขณะที่เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อรู้ว่าใครคือผู้ที่มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้... ธนา คู่ปรับทางธุรกิจและคนที่จ้องจะพรากทุกอย่างไปจากเขา กำลังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของไร่ชานิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจกระชั้นชิด ภาคินไม่รอให้แขกยามวิกาลได้รับเชิญ เขาก้าวเท้าผ่านหน้าเพียงฟ้าด้วยท่าทีดุดันราวกับพญาเสือที่ถูกท้าทายอาณาเขต ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อตึงแน่นและเส้นเลือดที่ปูดโปนตามแรงอารมณ์ มือหนาเอื้อมไปกระชากประตูกระจกเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... แขกไม่ได้รับเชิญอย่างแกยังกล้าโผล่หัวมาเหยียบถิ่นฉันอีกเหรอ ธนา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาของนายหัวหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ผู้มาเยือนหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคมปลาบของธนากวาดมองข้ามไหล่กว้างของภาคินไปหยุดอยู่ที่ร่างบางของเพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง สายตานั้นละลาบละล้วงและเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งนั่นคือสิ่งจุดชนวนความหึงหวงบ้าคลั่งในตัวภาคินได้ทันที "ฉันก็แค่ผ่านมาแถวนี้... แล้วบังเอิญเห็นแสงไฟในห้องทำงานของนายหัวคนดัง ก็เลยอยากแวะมาทักทายคนสำคัญ... โดยเฉพาะคนสวยที่ยืนอยู่ข้างหลังนาย" ธนาจงใจเน้นเสียงยั่วเย้า พร้อมกับก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างไร้มารยาท เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เธ้ารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายไม่แพ้ภาคิน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือปฏิกิริยาของนายหัวหนุ่มในตอนนี้ "ถอยออกไปจากอาณาเขตของฉัน..." ภาคินคำรามในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวธนาด้วยรัศมีคุกคามที่น่ากลัวจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองผู้หญิงของฉัน จำใส่กะโหลกไว้" "ผู้หญิงของนายงั้นเหรอ?" ธนาแค่นยิ้มหยัน ไหล่ไหวเล็กน้อยด้วยท่าทีเยาะเย้ย "แน่ใจเหรอว่าเธอเต็มใจอยู่กับคนเถื่อนอย่างแก... หรือว่าเธอแค่ไม่มีทางเลือกกันแน่ เพียงฟ้า... เธอยังจำข้อเสนอของฉันได้ใช่ไหม?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประสบการณ์อันเฉียบคมของคนคุมเกมเถื่อนทำให้ภาคินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เสียงแหวกอากาศของวัตถุบางอย่างพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง! "ระวัง!" ภาคินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารangตัวเข้าปกป้องเพียงฟ้าในเสี้ยววินาทีที่กระสุนปริศนาพุ่งแหวกความมืดเข้ามา เสียงโลหะกระทบผนังดังสนั่นพร้อมกับเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนกลาด แรงกระแทกจากการพุ่งเข้าโอบกอดทำให้ร่างของเพียงฟ้าเซถอยหลังล้มลงไปกับพื้นพรมหนาโดยมีร่างหนาหนักของภาคินทาบทับลงมาปกป้องไว้ทั้งตัว กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านอยู่รอบตัวเธอ หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณคิน...!" เพียงฟ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นอุ่นร้อนที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ด้านขวาของเขา เลือด... แม้จะเป็นบาดแผลจากการเฉียดผ่านและแรงกระแทกเพียงเล็กน้อย แต่รอยเลือดสีสดที่ซึมออกมาบนเสื้อเชิ้ตสีเข้มก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ภาคินกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายหันกลับไปมองยังทิศทางที่กระสุนถูกยิงมา แต่ความมืดภายนอกหน้าต่างไร้เงาของผู้ลงมือไปเสียแล้ว มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "ไอ้สารเลว..." ภาคินสบถลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เพียงฟ้าเคยได้ยินมา มือหนาข้างที่ยังใช้งานได้ปกติยกขึ้นประคองใบหน้ารูปไข่ของเพียงฟ้า นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน ดวงตาคมกราดมองสำรวจเรือนร่างของเธอด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่ารอยกระสุนหรือเศษกระจกจะทำอันตรายผู้หญิงใต้ร่าง "เธอ... เจ็บตรงไหนไหม" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถาม ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ชิดจนผิวกายของเธอสั่นสะท้าน เพียงฟ้าส่ายหน้าช้าๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนตื้นตันอย่างประหลาด ผู้ชายคนนี้... ยอมเอาเลือดเนื้อของตัวเองมาบังกระสุนให้เธอ ทั้งที่เขาอาจจะเลือกป้องกันแค่ตัวเองก็ได้ แต่นายหัวผู้ดิบเถื่อนและไร้หัวใจในสายตาคนอื่น กลับเลือกที่จะปกป้องเธอด้วยชีวิต "ฉันไม่เป็นไร... แต่คุณ... คุณเลือดออก" เพียงฟ้าเอ่ยเสียงสั่น ฝ่ามือเรียวเล็กแตะลงบนลาดไหล่กว้างที่มีรอยเลือดซึมผ่าน สัมผัสอุ่นร้อนของเลือดทำให้ขอบตาของเธ้าร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยความดุดันและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูของหญิงสาว เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาท "ความเป็นห่วงของเธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง... เพียงฟ้า" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ภาคินพลิกตัวกดร่างบางให้นอนราบลงไปกับพื้นพรมหนาอย่างเอาแต่ใจ ร่างกายกำยำทาบทับลงมาโดยสมบูรณ์ กักขังเธอไว้ใต้พันธนาการแห่งเสน่หาที่ไม่อาจหลบหนี ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าประกบจุมพิตกลีบปากนุ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจในทันที รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อน หิวกระหาย และเต็มไปด้วยความโกรธปะปนกับความเสน่หา ทำให้สมองของเพียงฟ้าขาวโพลนในพริบตา ร่างกายอ่อนยวบยาบพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างไร้ทางสู้ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวตรึงไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้าอย่างจงใจยั่วยวน สร้างความซ่านสยิวจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความลืมตัว ในขณะที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเงื้อมเงาแห่งอันตราย เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วกว่าปกติ ตามด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตกใจของลูกน้องคนสนิท "นายหัวครับ! เกิดเรื่องแล้ว! มีคนบุกรุกทางด้านหลังไร่ และ... และดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว!" ภาคินชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องออกเล็กน้อย ดวงตาดุคมหรี่ลงด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาก้มลงกระซิบแนบชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นและเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด "รอฉันตรงนี้... อย่าดื้อกับฉันเด็ดขาด ไม่งั้นบนเตียงคืนนี้เธอได้ร้องไห้แน่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในวังวนแห่งความเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ * ภูริศร์ *