ข้อเสนอสุดเร้าใจ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอายดินปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศทันทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ ภาคินไม่แม้แต่จะขยับตัวหนีคมกระสุนที่อาจพุ่งเข้ามา เขาอาศัยความชำนาญในพื้นที่คว้าแขนเรียวของเพียงฟ้ากระชากเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางปะทะกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "เงียบ..." เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของราชสีห์กระซิบชิดใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว เขาบีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นจนเจ้าตัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ปัง! เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบ กระสุนนัดนั้นฝังลงบนบานประตูไม้สักทองห่างจากจุดที่พวกเขาอยู่ไม่กี่นิ้ว ภาคินยกปืนพกคู่ใจที่คว้ามาจากลิ้นชักขึ้นเล็งไปยังทิศทางของเสียงฝีเท้าโดยไม่ต้องใช้สายตาช่วย ความดุดันในแววตาของเขาหากใครได้เห็นในยามนี้คงต้องสั่นสะท้านไปถึงกระดูก "ธนา... มึงเล่นผิดคนแล้ว" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ในความมืดที่ไร้แสงสว่าง เพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนตัวสูงด้านหลัง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นรังสีอำมหิตที่รุนแรงจนน่าขนลุก เธอไม่ได้กลัวความตายที่อยู่ตรงหน้าเท่ากับสัมผัสรุ่มร้อนที่เขากำลังกักขังเธอไว้ในวงแขนนี้ เมื่อเสียงฝีเท้าภายนอกเริ่มถอยห่างไปตามแผนล่อลวงของลูกน้องที่เขาเตรียมไว้ ภาคินจึงลากเพียงฟ้าหลบเข้าสู่ห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ ภายในนั้นมีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเล็กที่ติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเลือดซึมจากการปะทะเล็กน้อย "กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ เพียงฟ้า" เขาเหยียดยิ้มร้าย พลางไล้นิ้วหยาบกร้านไปตามพวงแก้มขาวผ่องที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความตื่นตระหนก "ฉันไม่ได้กลัว... แต่ฉันรังเกียจชีวิตแบบนี้" เพียงฟ้าสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความหยิ่งผยอง ภาคินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดจนร่างของเธอถูกต้อนจนมุมเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังเธอไว้ ส่วนอีกข้างเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นดุจเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "รังเกียจเหรอ? แต่ร่างกายเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้น" เขากดริมฝีปากหยักลึกลงมาอย่างหนักหน่วง ไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดันและหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกผ่านเรียวปากที่สั่นเทาเพื่อลิ้มรสความหวานที่เขาโปรดปราน เพียงฟ้าพยายามขัดขืนด้วยการทุบตีแผงอกแกร่ง แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งเธอดิ้นรน เขากลับยิ่งกอดรัดแน่นจนลมหายใจขาดห้วง รสจูบเร่าร้อนปะปนกับกลิ่นคาวเลือดทำให้สติของเพียงฟ้าแทบหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้อำนาจของบุรุษผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของเธอพังพินาศเพราะไอ้ธนา ก็จงเลือกเอา..." ภาคินผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวซอกคอขาว "ยอมเป็นของฉันแต่โดยดี แล้วฉันจะปกป้องทุกอย่างที่เธอหวงแหน... หรือจะปล่อยให้มันทำลายทุกอย่างไปพร้อมกับร่างกายของเธอ?" เพียงฟ้าเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอสั่นไหวและแตกสลาย เธอรู้ดีว่านี่คือกรงขังที่ถูกถักทอด้วยตัณหาและอำนาจ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าตอบรับชะตากรรมที่เขากำหนดไว้ ภาคินกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาก้มลงกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูเธอจนขนลุกชัน "ตัดสินใจได้ดี... คืนนี้ เตรียมตัวให้พร้อม เพราะฉันจะเอาคืนดอกเบี้ยความดื้อรั้นของเธอให้สาสม" ขณะที่เขากำลังจะผละออก เสียงโทรศัพท์สื่อสารในมือของเขาก็ดังขึ้น ภาคินกดรับฟังเพียงชั่วครู่ ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะศัตรูบุกมาอีกระลอก แต่เป็นเสียงปลายสายที่ทำให้เขาถึงกับชะงัก "นายหัวครับ... มีคนส่งพัสดุมาให้คุณผู้หญิงที่หน้าไร่ เป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่คุณกำลังกอดเธอเมื่อครู่นี้ครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้กับผมนะครับ