กรงขังของนายหัว

“นายหัวครับ... มีคนส่งพัสดุมาให้คุณผู้หญิงที่หน้าไร่ เป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่คุณกำลังกอดเธอเมื่อครู่นี้ครับ!” เสียงรายงานของลูกน้องคนสนิทดังแทรกผ่านความเงียบงันของห้องทำงานใหญ่ ดับบรรยากาศอึมครึมลงในพริบตาเดียวทว่ากลับจุดชนวนเพลิงโทสะขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเข้มดุจพญาเสือป่าของภาคินตวัดมองซองกระดาษสีน้ำตาลในมือลูกน้อง เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนเต้นตุบตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาไม่ได้โกรธที่ถูกแอบถ่าย แต่เขากราดเกรี้ยวที่ “ของหวง” ของเขาถูกคนอื่นลอบมอง และกล้าดียังไงถึงส่งมันมาเย้ยถึงถิ่น ชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนก็ก้าวออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังเรือนพักรับรองส่วนตัว—กรงขังที่เขาเตรียมไว้สำหรับขังนกน้อยพยศตัวนี้โดยเฉพาะ ปัง! ประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์จนกระทั่งกระแทกผนังเสียงดังสนั่น เพียงฟ้าที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่สะดุ้งสุดตัว เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียงด้วยแววตาตื่นตระหนกแต่ก็ยังดื้อรั้น ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นง่ายๆ “คุณเข้ามาทำไม... ออกไปนะ!” เพียงฟ้าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องนอน เมื่อเห็นรغبةดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมกริบของภาคิน ภาคินไม่ตอบคำถาม เขาเดินสาวเท้าย่างสามขุมเข้าไปหาเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนคนมองแทบหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นทาบกับผนังห้องกักขังเธอไว้2ข้างแขน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน “คิดจะเล่นเกมอะไรอีก หืม... เพียงฟ้า” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “เพิ่งจะมาอยู่ไร่ได้ไม่กี่วัน ก็มีผู้ชายส่งรูปถ่ายส่วนตัวของเรามาให้ดูถึงหน้าไร่แล้วเหรอ... เธอเสน่ห์แรงเกินไปหน่อยไหม” “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!” เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธกรำ “ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ได้นัดใครมาทั้งนั้น คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่!” “ไม่มีสิทธิ์?” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้มั่น ออกแรงบีบพอให้รู้สึกเจ็บแต่ไม่ถึงกับรุนแรง นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ “จำไม่ได้หรือไงว่าเธอเอาอะไรมาแลกอิสรภาพของครอบครัว... ตัวของเธอ กายของเธอ และทุกๆ ตารางนิ้วบนร่างกายนี้ มันเป็นของฉัน... ของฉันคนเดียว!” สัมผัสร้อนผ่าวที่ปลายคางส่งกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วร่าง เพียงฟ้าตัวสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความโกรธและแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่มักจะเผลอใจไปกับสัมผัสของเขา ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ร่างกายทรยศนี่มักจะอ่อนระทวยและสูญเสียการควบคุมไปเสียทุกที “คุณมันคนป่าเถื่อน... อันธพาล!” เธอกัดฟันด่าทอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ใช่... ผมมันป่าเถื่อน และคุณก็จะต้องชดใช้ความซุกซนของคุณในฐานะเมียของไอ้คนป่าเถื่อนคนนี้ด้วย!” สิ้นคำประกาศิต ภาคินก็ประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความหึงหวงครอบงำ เพียงฟ้าเบิกตากว้าง พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงมหาศาลของนายหัวหนุ่มได้ มือหนาอีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและวาบหวามในเวลาอันรวดเร็ว ภาคินละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากเธอลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนเพียงฟ้าเริ่มหายใจไม่ออก สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยขัดขืนกลับอ่อนยวบยาบลงไปถนัดตา ความชาดิกกระจายไปทั่วสรรพางค์เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนจนเธอต้องเผลอครางอือในลำคอด้วยความสั่นสะท้าน เสื้อผ้าหลุดร่วงไปทีละชิ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้การยับยั้ง ภายใต้แสงไฟสลัวของเรือนพักส่วนตัว ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ภาคินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างประทับตราความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่กอบกุมความนุ่มหยุ่นเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วงจนเพียงฟ้าต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามและซ่านเสียวตีรวนขึ้นมาจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน “อื้อ... ภาคิน... อย่า...” เสียงหวานร้องท้วงด้วยความกระเส่า เมื่อสัมผัสร้อนลึกลงไปเรื่อยๆ จนถึงจุดอ่อนไหว “เรียกชื่อผม... เพียงฟ้า... บอกสิว่าคุณเป็นของใคร” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ ยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราดด้วยไฟสวาท “อ๊า... ฉัน... ฉันเป็นของคุณ...” คำสารภาพที่หลุดลอดริมฝีปากออกไปท่ามกลางห้วงอารมณ์ปรารถนา ทำให้ความยับยั้งชั่งใจที่เหลืออยู่ของภาคินขาดผึ่งลงทันที ค่ำคืนในกรงขังแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจ เสียงกระซิบพร่า และรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่หลอมรวมวิญญาณและร่างกายของทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างลึกซึ้ง ภาคินมอบบทรักอันดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่ร้อนแรง พาเพียงฟ้าดำดิ่งสู่วังวนแห่งความสุขสมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ เธอยอมจำนนต่ออำนาจแห่งสัมผัสของเขาโดยปริยาย ปล่อยให้ร่างกายและหัวใจตกเป็นเชลยของนายหัวหนุ่มอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาในความเงียบงัน เพียงฟ้านอนซบอยู่กับอกแกร่ง เปลือกตากลامปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลีย ภาคินกอดร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้แนบอก มือหนาลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ สายตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความครุ่นคิด ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงบ ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนเดิมที่หน้าเรือนพัก “นายหัวครับ! แย่แล้วครับ... คุณรินรดาบุกมาที่ไร่แล้วครับ ตอนนี้กำลังตรงมาที่เรือนพักของคุณแล้วครับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวังวนเสน่หาอันดุดันนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์