เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

"ถอยไป... อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของไร่ทั้งที่สถานะของเธอเป็นแค่ 'ของเล่น' ชั่วคราวที่พี่คินเขากำลังเบื่อ!" เสียงแหลมสูงของรินรดาบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของห้องโถงใหญ่ เธอเหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่าทีจองหอง ดวงตาคู่คมจ้องมองเพียงฟ้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เพียงฟ้ายืนนิ่งข่มอารมณ์ มือเรียวที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอดทนที่ใกล้จะขาดสะบั้น "ฉันว่าคุณควรมีมารยาทมากกว่านี้นะครับรินรดา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นจากทางด้านหลัง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของภาคินก้าวเข้ามาในระยะสายตา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่แขนแข็งแรงและรอยสักที่พาดผ่านแผ่นหลังกว้าง เพียงฟ้าเงยหน้ามองเขา แววตาของภาคินไม่ได้ทอดมองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยน แต่มันคือแววตาของผู้ล่าที่กำลังรำคาญใจกับเหยื่อที่ข้ามเส้นเข้ามาในอาณาเขต "พี่คิน! รินแค่มาเตือนสติมัน... ผู้หญิงร่านๆ ที่ขายตัวเพื่อปลดหนี้แบบนี้ ไม่คู่ควรที่จะเหยียบย่างเข้ามาในไร่ของตระกูลเราเลยสักนิด!" รินรดาแผดเสียงใส่พลางเดินเข้าไปหาภาคินหมายจะเกาะแขนออดอ้อน แต่ชายหนุ่มกลับถอยห่างอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจ "อย่าเอาคำว่า 'ตระกูลเรา' มาอ้างในบ้านของผม" ภาคินเดินตรงไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเพียงฟ้า เขาคว้าข้อมือเล็กดึงร่างของเธอเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง มืออีกข้างโอบรอบเอวบางไว้แน่นจนแทบจะกลืนกิน เธอรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมา มันคุกรุ่นและอันตราย "เพียงฟ้าเป็นคนของผม และเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ในพื้นที่นี้... ส่วนเธอ" ภาคินหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเมตตา "ออกไป ก่อนที่ผมจะสั่งให้ลูกน้องลากเธอออกไปทิ้งข้างนอกนั่น อย่าให้ผมต้องเสียมารยาทกับผู้หญิงที่ผมเคยให้เกียรติเพียงเพราะอดีตที่ไร้ความหมาย" "พี่คิน! พี่กล้าไล่รินเพราะอีผู้หญิงชั้นต่ำนี่เหรอ?" "คนชั้นต่ำคือคนที่ดูถูกคนอื่นเพื่อยกหางตัวเองให้ดูสูงส่ง" ภาคินแค่นยิ้มดุดัน "จำไว้รินรดา... สิ่งที่ผมกำลังจะทำกับเพียงฟ้าคืนนี้ มันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ และผมไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาขัดขวางความสุขของผม" มือหนาของภาคินเชยคางเพียงฟ้าขึ้นมา บีบเบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เธอมองสบตาที่ลุกโชนด้วยแรงปรารถนา เขาไม่สนใจสายตารังเกียจของรินรดาแม้แต่น้อย เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเพียงฟ้าอย่างแรงต่อหน้าอีกฝ่าย ราวกับจะประกาศศักดาว่าหญิงสาวตรงหน้าคือสมบัติล้ำค่าที่ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้อง "พี่คิน! อย่าทำแบบนี้!" เพียงฟ้าพยายามดันอกเขาออก แต่ยิ่งขัดขืน อ้อมกอดของเขาก็ยิ่งรัดแน่นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "ทำไมล่ะฟ้า... รังเกียจงั้นเหรอ?" ภาคินกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นประสาท "ในเมื่อเธออยากรู้ว่าผม 'ทำโทษ' คนที่ขัดใจยังไง ก็ลองดูให้ดีสิ... ดูว่าเจ้าของของเธอคนนี้ จะทรมานเธอจนลืมหายใจได้ยังไง" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัดและอับอาย ก่อนจะกระทืบเท้าเดินหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมด้วยไอความร้อนที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ ภาคินหมุนตัวเพียงฟ้าให้หันมาเผชิญหน้า มือใหญ่สอดเข้าไปในกลุ่มผมหนานุ่มก่อนจะดึงรั้งให้ใบหน้าเธอเชิดขึ้น ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประกบจูบอย่างดุดัน ไร้ความปรานี รสสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนทำให้เพียงฟ้าแทบละลายลงในอ้อมกอดของเขา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย "คืนนี้... เธอไม่ได้นอนแน่เพียงฟ้า" เขาผละจูบออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าแดงระเรื่อ "เตรียมตัวให้พร้อม เพราะผมจะรื้อฟื้นอดีตพวกนั้นให้เธอหายไปจากหัว... ด้วยการทำให้เธอคลั่งอยู่ใต้ร่างของผมเพียงคนเดียว" ในจังหวะที่หัวใจของเพียงฟ้ากำลังเต้นรัวจนแทบระเบิด ภาคินก็อุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวและสาวเท้าก้าวตรงไปยังห้องนอนชั้นบน ทว่าเมื่อถึงหน้าประตูบานใหญ่ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ภาคินขมวดคิ้ว มือหนากดรับสายด้วยความหงุดหงิด "ว่าไง..." "นายหัวครับ... ธนามันบุกเข้ามาที่โรงงานแปรรูปชา มันถือหมายค้นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับสัญญาสัมปทานของเรามาด้วยครับ!" ภาคินชะงัก ร่างกายที่เคยเร่าร้อนกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น เขาวางเพียงฟ้าลงยืนกับพื้น สายตาที่เคยจ้องมองเธอด้วยความเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพายุที่กำลังก่อตัว "เก็บเสื้อผ้าซะ" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ "คืนนี้เรามีเรื่องต้องจัดการ... ไม่ใช่แค่เรื่องของเธอ แต่เป็นเรื่องที่ธนามันกล้าข้ามเส้นเข้ามาในเกมของผม" เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งเพียงฟ้าให้ยืนเคว้งอยู่หน้าห้องนอนที่ไร้ทางออก ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งว่า... สงครามที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดุดันของภาคินและเพียงฟ้านะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับพวกเขาครับ - ภูริศร์