หึงโหดไร้เหตุผล

รอยยิ้มจอมปลอมที่เพียงฟ้าส่งให้คนงานหนุ่มไร่ชาเมื่อครู่ ถูกกระชากหายไปอย่างไร้เยื่อใย ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัว บรรยากาศรอบกายของนายหัวหนุ่มในยามนี้มืดทะมึนและคุกรุ่นไปด้วยไอร้อนแห่งความพิโรธ ดวงตาคมกริบคู่นั้นดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นท่าทีสนิทสนมเกินงามในสายตาของเขา ระหว่างเธอกับไอ้เด็กหนุ่มคนงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ "หัวเราะสนุกดีนี่ เพียงฟ้า..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ภาคินไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางแล้วออกแรงบดขยี้จนเนื้อตัวสั่นสะท้าน แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้พรั่งพรูออกมาพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ลากจูงเธอกลับเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวอย่างไม่แยแสต่อสายตาใคร ปัง! เสียงประตูกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนผนังห้องสะเทือน เพียงฟ้าถูกเหวี่ยงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับบานประตูกหนา ก่อนที่ร่างหนาของภาคินจะทาบทับกักขังเธอไว้ด้วยอ้อมแขนกำยำ ลมหายใจร้อนผ่าวที่พ่นรดรดต้นคอระหงบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังสลัดเหตุผลทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ปล่อยฉันนะภาคิน! คุณเป็นบ้าอะไรอีก!" เพียงฟ้าตวาดกลับด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอเงยหน้าสู้สายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อท่าทีที่คาดเดาไม่ได้ของเขาก็ตาม "ใช่... ฉันมันบ้า!" ภาคินคำรามลั่น นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยพิษความหึงหวงที่กัดกินขั้วหัวใจ "บ้าเพราะเห็นผู้หญิงของฉันไปยืนอ่อยไอ้หน้าอ่อนพวกนั้น! สนุกมากนักใช่ไหมกับการทำตัวเป็นดอกไม้ริมทางให้คนอื่นเขายลโฉม!" "พูดจาบ้าๆ ฉันแคคุยเรื่องงาน!" "งานงั้นเหรอ!" ภาคินหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา "สายตาที่เธอมองมันเมื่อกี้... มันไม่ใช่สายตาคุยงาน เพียงฟ้า! เธออยากลองดีกับฉันใช่ไหม อยากรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันคลั่งขึ้นมา... เธอจะต้องชดใช้ด้วยอะไร!" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากหยักหนาก็ก้มลงปิดปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จุมพิตในครานี้ไม่ใช่ความอ่อนหวานเย้ายวน หากแต่เป็นการลงทัณฑ์อันดุเดือดและเร่าร้อนเพื่อประกาศสิทธิ์ ภาคินขบเม้มริมฝีปากบางจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ความเจ็บแปลบทำให้เพียงฟ้าพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของพญาเสือร้าย มือหนาเลื่อนลงมาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มกระชากทึ้งเสื้อผ้าเนื้อบางบนเรือนร่างอรชรให้หลุดรุ่ยออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและริมฝีปากของเขาที่ซุกไซ้ไปทั่วลำคอระหง ไหปลาร้า และเนินเนื้ออิ่มเอิบ "อื้อ... ภาคิน... ปล่อยนะ..." เสียงประท้วงขาดห้วงกลายเป็นเสียงครางฮือในลำคอ เมื่อสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้เริ่มทำลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นอารมณ์เสน่หาอันตรายที่สั่นประสาท ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบและตอบสนองต่อสัมผัสอันช่ำชองของเขาอย่างน่าละอาย ภาคินรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก เขาผละริมฝีปากออกชั่วขณะเพื่อมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่กำลังหอบสะท้าน ดวงตาคมปลาบเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่ได้เห็นเธอพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบของเขาอีกครั้ง "ปากแข็งนักนะ... แต่ร่างกายเธอมันโกหกไม่เป็นเลยสักครั้ง เพียงฟ้า..." น้ำเสียงพร่ากระซิบชิดริมฝีปากก่อนที่เขาจะประโคมบทรักอันดุเดือดและร้อนแรงใส่เธออย่างไร้ความปรานีอีกครั้ง ค่ำคืนนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคำแก้ตัว มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางหวานปนสะอื้น และเพลิงสวาทที่ลุกโชนจนแทบแผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนร่างบางแทบหมดแรง ทว่าในขณะที่เพียงฟากำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับความสุขสมที่เขาหยิบยื่นให้ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "คุณรันดา... คุณรันดาบุกมาที่ไร่ แล้วตอนนี้กำลังตรงมาที่เรือนพักของคุณครับ!" ภาคินชะงักกึก แรงอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านสะดุดลงทันที ดวงตาคมดุฉายแววหიงุดหงิดระคนแปลกใจระ2คายเคือง ขณะที่เพียงฟ้าที่นอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา กลับแอบซ่อนประกายตาราวกับพบทางรอดในสถานการณ์อันตรายนี้ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ