คราบน้ำตาและความหวาน

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ทอดเงาทับซ้อนให้บรรยากาศยิ่งอึดอัดและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกระเพื่อมจากอารมณ์ดิบเถื่อนเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ทว่ามันกลับถูกแช่แข็งด้วยประกายตาคู่สวยของหญิงสาวที่ไหวระริกราวกับกำลังคำนวณบางอย่างเพื่อเอาตัวรอด ภาคินชะงักกึก กล้ามเนื้อทุกมัดบนแผ่นอกกว้างเกร็งเครียด ดวงตาคมกริบของนายหัวหนุ่มกวาดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาจางๆ ริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการบด2ขยี้อย่างเอาแต่ใจกำลังเม้มเข้าหากันแน่น ร่างระหงที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างหนาไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านอย่างดุดันเช่นเคย หากแต่แววตาคู่พินิจนั้นกลับฉายความเปราะบางบางอย่างออกมาอย่างไม่ตั้งใจ "หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... เพียงฟ้า" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างข่มอารมณ์ มือหนาที่ตรึงข้อมือเรียวเล็กไว้บนฟูกนอนค่อยๆ คลายแรงลงทีละน้อย ความหงุดหงิดระคนแปลกใจที่ตีรวนอยู่ในอกเมื่อครู่ ยามนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่เขายากจะอธิบาย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอถูกความจริงอันโหดร้ายบดขยี้จนแหลกเหลว แต่ในความพ่ายแพ้นี้ เธอกลับมองเห็นรอยปริแตกในกำแพงน้ำแข็งของคนตรงหน้า "ถ้าคุณเกลียดฉันนัก... ทำไมไม่ปล่อยฉันไปเสียทีล่ะคะ... เอ้ย... ปล่อยฉันไปเสียทีล่ะนายหัว" น้ำเสียงที่หลุดลอดออกมาไม่ได้แข็งกร้าว แต่มันกลับสั่นเครือและเจือความตัดพ้อจนคนฟังถึงกับนิ่งงัน ภาคินไม่ตอบ เขาพลิกตัวลงนอนตะแคงข้าง กวาดสายตามองสำรวจร่องรอยสีครามบนผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เกิดจากฝ่ามือและแรงอารมณ์ของเขาเอง ความรู้สึกผิดวูบหนึ่งแล่นริ้วผ่านความมืดบอดในจิตใจ นายหัวหนุ่มขบกรามแน่น มือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านงานหนักเอื้อมออกไปอย่างลังเล ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงบนรอยช้ำบริเวณหัวไหล่เนียนอย่างแผ่วเบา ชนิดที่เจ้าตัวก็ยังแปลกใจในความอ่อนโยนที่หลุดรอดออกมาจากสัญชาตญาณดิบเถื่อน เพียงฟ้าสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งขึงด้วยความระแวง ทว่าสัมผัสที่กดลงมากลับไม่ได้รุนแรงหรือจาบจ้วงอย่างเคย มันนุ่มนวลและเจือไปด้วยความรู้สึกบางเบาที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "เจ็บมากไหม..." คำถามห้วนสั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเจือความแห้งผากอย่างเห็นได้ชัด เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุที่มืดมนคู่นั้น แววตาของภาคินในวินาทีนี้ไม่มีคราบของความเย่อหยิ่งหรือความโหดเหี้ยมที่มักจะใช้กดขี่เธอ มันมีเพียงความลึกล้ำที่ชวนให้จมดิ่ง และมุมอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความดิบเถื่อน ซึ่งเธอมันเพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความชิงชังเริ่มไหววายและยวบยาบลงอย่างน่ากลัว ความโกรธขึงที่มีต่อเขาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะทานทน "คุณใจร้าย... นายหัวใจร้ายที่สุด" เพียงฟ้าพึมพำเสียงเบาหยหวิว หยดน้ำใสไหลเอ่อรินออกจากหางตาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เกิดจากความกลัว หากแต่เกิดจากความอัดอั้นตันใจที่ได้รับการปลอบประโลมจากคนที่เธอควรจะเกลียดชังมากที่สุด ภาคินถอนหายใจยาวพรืด แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ร่างสูงขยับเข้าหาร่างบางอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่เพื่อการคุกคาม แต่วòngแขนแข็งแกร่งกลับดึงรั้งร่างสั่นเทาของเพียงฟ้าเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกกว้างอย่างไร้การขัดขืน ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้กลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ เป็นการกระทำที่อ่อนโยนจนเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะคาดคิดจากผู้ชายอย่าง 'ภาคิน' "ถ้าฉันใจร้ายจริง... เธอคงไม่รอดเงื้อมมือฉันตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในไร่นี้แล้ว เพียงฟ้า" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นชาอ่อนๆ โอบล้อมตัวเธอไว้จนราวกับถูกกักขังอยู่ในอาณาจักรของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เพียงฟ้ายกมือขึ้นวางทาบไว้บนแผ่นอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว ความนุ่มนวลที่เขามอบให้ในยามนี้มันหวานล้ำเสียจนน่ากลัว หวานจนทำให้เธอเกือบลืมไปว่าเธอกับเขาอยู่คนละฝั่งของความแค้น เรียวปากหยักของภาคินโน้มลงมาประทับจูบซับคราบน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนหวานและเปี่ยมไปด้วยเสน่หาอันตรายนี้กำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างของเธอทีละน้อย ริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาประทับจูบย้ำๆ บนซอกคอหอมกรุ่น ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่สงบลงไปแล้วให้กลับมาปะทุขึ้นอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเพียงฟ้าอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขา ความเจ็บช้ำเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ริมฝีปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อยยามที่ปลายลิ้นร้อนลากไล้ผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว นี่คือเกมอันตรายที่เธอไม่มีทางชนะ... และลึกๆ แล้ว เธอก็ไม่ต้องการจะชนะมันอีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและลุ่มลึกจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังเร่งรีบมาจากทางเดินด้านนอก ก็ทำลายความเงียบสงบลงอย่างกะทันหัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นรัวเร็วและไร้ซึ่งมารยาท ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนผิดปกติ "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางฝั่งไอ้ธนาบุกเข้ามาเผาโกดังเก็บใบชาล็อตใหญ่ของเราที่โซนC วอดวายไปครึ่งหนึ่งแล้วครับ!" ภาคินชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่พรายประกายปรารถนาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีนิลมืดสนิทราวกับพายุร้ายที่กำลังตั้งเค้า ความดุดันและอำนาจเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที เพียงฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับข่าวร้ายที่ถาโถมเข้ามา นายหัวหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองหญิงสาวบนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนจะคว้าเสื้อสูทสีดำมาสวมทับอย่างลวกๆ แล้วก้าวเท้าเดินไปที่ประตูด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ทว่า ก่อนที่มือหนาจะเปิดประตูออกไป ภาคินก็หันกลับมามองเพียงฟ้าที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงด้วยสายตาคมกริบที่อ่านไม่ออก "ล็อกประตูให้ดี... อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" น้ำเสียงคำรามต่ำลอดไรฟันสั่งการเด็ดขาด ก่อนที่ร่างสูงจะกระชากประตูเปิดออกแล้วก้าวหายไปในความมืดของทางเดินอย่างรวดเร็ว เพียงฟ้านั่งนิ่งค้างอยู่บนเตียง กลิ่นกายของเขายังคงอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าความอบอุ่นเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความหนาวยะเยือกจากเหตุการณ์ภายนอกที่กำลังจะพลิกผันชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะครับ