ประกาศสถานะเมียลับ

“ถอยไปนะภาคิน... ฉันบอกให้ปล่อย!” แรงบีบที่ข้อมือทั้งสองข้างของเพียงฟ้าไม่ได้รุนแรงถึงขั้นกระดูกร้าว แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ภาคินไม่สนใจคำสั่งของหญิงสาวแม้แต่น้อย เขายังคงกระชากร่างระหงให้เดินตามหลังเขาออกไปที่ระเบียงหน้าเรือนไม้สักทองขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางที่คนงานในไร่ชานับร้อยชีวิตกำลังรอฟังคำประกาศสำคัญ บรรยากาศยามโพล้เพล้ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากคบเพลิงที่จุดไว้รอบบริเวณ เสียงพูดคุยอื้ออึงของคนงานเงียบกริบลงทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของนายหัวภาคินปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักมังกรจางๆ ที่ปลายแขนเสื้อ แววตาดุดันและเย็นชาของเขากวาดมองไปรอบวงล้อม ก่อนจะกระชากแขนเพียงฟ้าให้มายืนประจันหน้าอยู่เคียงข้างเขา “ทุกคนฟังให้ดี” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของภาคินดังขึ้นก้องไปทั่วลานกว้าง มันราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด เพียงฟ้าพยายามบิดข้อมือออก แต่ภาคินกลับเปลี่ยนจากการกุมข้อมือมาเป็นการโอบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบที่เอวแฝงไปด้วยความต้องการให้เธอรู้ว่า ‘พื้นที่นี้เป็นของใคร’ ความร้อนจากฝ่ามือหนาที่แนบผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสผ้าไหมราคาแพงส่งผลให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ “ผู้หญิงคนนี้คือเพียงฟ้า” เขาประกาศเสียงกร้าว สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ใบหน้าของบรรดาคนงาน “นับจากวินาทีนี้ไป เธอไม่ได้มีฐานะเป็นเพียงแขก หรือคนงานของไร่... แต่เธอคือ 'เมีย' ของฉัน เป็นนายหญิงคนเดียวของไร่แห่งนี้ ใครที่คิดจะลบหลู่ หรือแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม ก็เท่ากับประกาศสงครามกับฉันโดยตรง” เสียงซุบซิบดังฮือขึ้นทันที เพียงฟ้าหน้าซีดเผือด เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะใช้คำรุนแรงและชัดเจนขนาดนี้ เธอแหงนหน้ามองใบหน้าที่ด้านชาของภาคิน พบเพียงความเย็นเยือกที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความรัก... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน เพื่อกันท่าบรรดาศัตรูที่คอยจ้องจะกัดกินเขาจากภายใน “นายหัวครับ... แต่คุณรินรดา...” เสียงหัวหน้าคนงานคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ภาคินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว “รินรดาเป็นใครในไร่นี้? ถ้าใครที่ยังแยกแยะไม่ออกว่าใครคือเมียฉัน และใครคืออดีตที่ควรฝังกลบ ก็เชิญลาออกไปได้เลย... ไร่ของฉันไม่ต้อนรับคนโง่” ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้งหลังจากจบประโยคนั้นเพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวในอก เธอเกลียดวิธีการของเขา เกลียดอำนาจเผด็จการที่เขามีเหนือชีวิตเธอ แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากตัวภาคินก็กำลังกระตุ้นให้ร่างกายของเธอตอบสนองในแบบที่น่าละอาย เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจประกาศสถานะ ภาคินก็ไม่รอช้าที่จะพาร่างของเธอเดินกลับเข้าสู่ตัวเรือน เขาผลักประตูห้องนอนบานไม้โอ๊กให้เปิดออกก่อนจะเหวี่ยงร่างของเพียงฟ้าลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ทะนุถนอมนัก “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้!” เพียงฟ้าตวาดกลับเมื่อตั้งหลักได้ เธอผุดลุกขึ้นนั่ง แววตาสั่นระริกด้วยความโกรธปนความน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณต้องการแค่คนมาคอยควงออกงานหรือไง หรือแค่ต้องการเยาะเย้ยศักดิ์ศรีของฉันให้มันป่นปี้ไปต่อหน้าคนทั้งไร่!” ภาคินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างใจเย็นทีละเม็ด สายตาคมปลาบจ้องมองเรือนร่างของเธอที่ขยับเขยื้อนอยู่ใต้แสงไฟ “เธอเป็นหนี้ฉัน เพียงฟ้า... หนี้ที่ไม่ได้มีแค่เรื่องเงิน แต่เป็นหนี้ที่เธอยอมเอาตัวเข้าแลกตั้งแต่คืนแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ การที่ฉันประกาศสถานะให้ชัดเจน ก็เพื่อให้รู้ว่า 'ของเล่น' ชิ้นนี้... มีเจ้าของที่หวงและโหดแค่ไหน” เขาเดินก้าวเข้ามาหา ประชิดร่างที่กำลังสั่นเทาของเธอ กลิ่นกายหอมกรุ่นของเขาปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาว ภาคินโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งที่ยันกับเบาะเตียง “คุณมันใจร้าย... คุณมันคนเห็นแก่ตัว” เสียงของเธอแผ่วลงเมื่อนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามแนวสันกราม ก่อนจะเลื่อนลงมาหยุดที่ลำคอระหง “ถ้าฉันไม่เห็นแก่ตัว ฉันคงปล่อยให้ธนาลากเธอไปขึ้นเตียงมันตั้งแต่วันแรกที่มันมาด้อมๆ มองๆ อยู่ที่ไร่แล้ว” ภาคินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ที่ใบหู “ขอบคุณที่ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวนะเพียงฟ้า... เพราะถ้าไม่ใช่ฉัน เธออาจจะไม่มีแม้แต่ลมหายใจมาด่าฉันอยู่ในตอนนี้” สัมผัสเร่าร้อนจากริมฝีปากที่ประทับลงบนซอกคอขาวเนียนทำเอาเพียงฟ้าขนลุกซู่ มือของเขาที่เริ่มซุกซนปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกช่างชำนาญและดุดัน เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของค่ำคืนที่แสนยาวนานและอันตราย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับทรยศความรู้สึกด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสที่จาบจ้วงอย่างจำนน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็แผดเสียงขึ้นทำลายบรรยากาศ ภาคินชะงักแต่ไม่ได้ถอยห่าง เขาหยิบมันขึ้นมามองชื่อผู้โทรเข้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันคือเบอร์ของธนาที่ทิ้งข้อความสั้นๆ ไว้ให้เขาเห็นก่อนจะกดรับสาย ‘ประกาศสถานะเมียลับเรียบร้อยแล้วสินะภาคิน... แต่อย่าลืมล่ะ ว่าของที่ได้มาด้วยสัญญาปีศาจ... สักวันมันก็ต้องมีวันหมดอายุ หรือไม่ก็... ถูกชิงคืนไป’ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่หน้าจอ แต่เขากลับจ้องมองไปที่นัยน์ตาคู่สวยของเพียงฟ้าที่กำลังสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของคนฟังหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “บอกมันไปสิเพียงฟ้า... ว่าคืนนี้เจ้าของของเธอ กำลังจะ 'ทำโทษ' ให้มันดูผ่านสายตาของเธอเอง” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์อันตรายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ