ค่ำคืนแห่งการกลืนกิน

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับกลอนโลหะที่ถูกเลื่อนล็อกด้วยแรงกระแทกหนักหน่วง คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนที่สุดในโสตประสาทของเพียงฟ้า ร่างบางในชุดเดรสผ้าไหมสีเข้มยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องนอนกว้าง ภายใต้ความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของภาคินที่เดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องพักส่วนตัวเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังสู่บทลงโทษที่เธอเป็นคนไขว่คว้าหามาเอง คำสั่งเฉียบขาดของเขา — *“อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าฉันจะจัดการข้างนอกเสร็จ”* — ยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว ทว่าความพยศและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ทำให้เธอก้าวเท้าไปที่ลูกบิดประตูเพื่อจะเปิดออกไปเผชิญหน้ากับความจริงข้างนอก แต่ช้ากว่าเสี้ยววินาทีเมื่อประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยมือหนาของนายหัวหนุ่ม ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของภาคินกวาดมองร่างสมส่วนที่ยืนอยู่ใกล้ประตู แววตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวแบบผิวเผิน แต่มันคือเปลวเพลิงสีดำสนิทที่พร้อมจะแผดเผาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความหึงหวง ความเดือดดาลจากเหตุการณ์ปะทะกับธนาเมื่อครู่ และแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ หลอมรวมกันจนกลายเป็นพลังงานอันตรายที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวเขา “ฉันบอกเธอว่ายังไง... เพียงฟ้า” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ภาคินก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการปะทะ ให้ความรู้สึกกดดันและทรงอำนาจจนเพียงฟ้าต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ “ฉันไม่ใช่คนรับใช้ของคุณนะภาคิน ที่จะต้องมาคอยทำตามคำสั่งอย่างไร้เหตุผล!” เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องมองกลับด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันที่เขาส่งมา “เหตุผลเหรอ...?” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก “อยากรู้เหตุผลนักใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอออกไปยืนเสนอหน้าให้ไอ้ธนามันมองด้วยสายตาก작เร้าใจแบบนั้น!” ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวในชั่วพริบตาเดียว เร็วจนเพียงฟ้าไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยแรงมหาศาล ขณะที่ร่างกายกำยำทาบทับลงมาจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ “ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!” เธอพยายามบิดข้อมือหนีและออกแรงผลักแผงอกกว้าง แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ภาคินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูร้อนผ่าว ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “จำไว้ให้ขึ้นใจนะเพียงฟ้า... บนผืนแผ่นดินนี้ และในชีวิตของฉัน เธอเป็นผู้หญิงของภาคิน คนเดียวเท่านั้น! ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว... แม้กระทั่งตัวเธอเอง ก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายตัวเองด้วยการเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้น!” ความโกรธที่อัดแน่นระเบิดออกมาเป็นรสจูบที่ดุดันและไร้ซึ่งความปรานีริมฝีปากหนาประกบปิดกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรง บังคับให้เธออ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อน เพียงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่นายหัวหนุ่มผู้เจนจัดจะยอมแพ้ นิ้วแกร่งบีบเข้าที่กรามมนเบาๆ ให้เธอจำยอมเปิดทาง ก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ให้มอดไหม้ ความตึงเครียดรอบตัวหลอมรวมเป็นเพลิงสวาทที่ยากจะต้านทาน มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ร่างกายของทั้งสองเบียดชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำด้วยความเร่ง ภายใต้บรรยากาศที่ปิดตาย มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวที่ดังแข่งกับความเงียบ เพียงฟ้าพยายามประคับประคองสติที่เริ่มกระเจิง สมองส่วนลึกบอกให้ต่อต้าน แต่ร่างกายกลับทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองของผิวเนื้อภายใต้สัมผัสอันชำนาญกลับอ่อนยวบลงอย่างน่าอับอาย เรียวลิ้นที่เคยดื้อรั้นเริ่มตอบสนองตามสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกปลุกเร้า ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในอก ภาคินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการบดขยี้ และดวงตาฉ่ำน้ำที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันซับซ้อน “ปากแข็งดีนัก...” เขาพึมพำเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความกระหาย “แต่ร่างกายเธอมันบอกความจริงทั้งหมด... เพียงฟ้า” ชุดเดรสผ้าไหมราคาแพงถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี สัมผัสจากมือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียดทำให้เพียงฟ้ารู้สึกสะท้านเฮือก ความเย็นของอากาศในห้องถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น ทุกตารางนิ้วที่ถูกสัมผัสราวกับถูกตีตราด้วยความเป็นเจ้าของ เธอยกมือขึ้นจิกทึบที่ไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ขณะที่ภาคินไม่รอช้าที่จะนำพาร่างกายเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความเร่าร้อนอันลึกซึ้ง ความนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง สะท้อนถึงความโหยหาและแรงอารมณ์ที่สะสมมานาน เตียงนอนกว้างรองรับร่างที่แนบชิดสนิทเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวนอน เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงลมหายใจกระชั้นชิดดังระงมไปทั่วห้อง ภาคินประคับประคองร่างบางให้ลอยละลิ่วไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการลงทัณฑ์และแสดงความเป็นเจ้าของให้เธอจำนนต่อวิญญาณของเขาไปตลอดกาล เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งเพลิงสวาทมอดดับลงเหลือเพียงไออุ่นของร่างกายที่ยังคงก่ายเกยกันอยู่บนเตียงนอนยับยู่ยี่ เพียงฟ้านอนหอบหายใจรดอยู่บนแผงอกเปลือยเปล่าที่มีหยดเหงื่อพราวระยับ มือหนาของภาคินลูบไล้เส้นผมยาวสลวยอย่างอ่อนโยน ราวกับปลอบประโลมพายุอารมณ์ที่เพิ่งสงบลง ทว่า... ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบของลูกน้องคนสนิทที่ลอดผ่านเข้ามาในความเงียบ ทำให้ร่างกายของภาคินกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในพริบตา “นายหัวครับ... ทางด้านโกดังสินค้าฝั่งตะวันออก มีคนลักลอบเข้ามาเคลื่อนย้ายของ... และพวกมันทิ้งสัญลักษณ์บางอย่างไว้ครับ” ภาคินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหันไปมองบานประตูสลับกับก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมกอดที่เริ่มลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินไปที่ประตูเพื่อสะสางปัญหาภายนอก ภาคินหันกลับมามองเพียงฟ้าที่นั่งกอดผ้าห่มคลุมกายอยู่บนเตียง สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก “นอนรอฉันอยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนเด็ดขาด” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจของเพียงฟ้ากระตุกวูบ “เพราะเรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้... ยังไม่จบแค่นี้แน่ เพียงฟ้า” ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะครับ