รอยตราตรึง

คราบน้ำตาบนแก้มเนียนแห้งกรังไปนานแล้ว เหลือเพียงความร้อนผ่าวของผิวเนื้อที่เสียดสีกันจนเกิดรอยแดงช้ำกระจายไปทั่วร่าง ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างหลังม่านกำมะหยี่สีทึบช่างบาดลึกหัวใจ เพียงฟ้าพยายามขยับตัวหนีสัมผัสหนักหน่วงที่ยังคงโอบกอดเอวคอดของเธอไว้จากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนของคนตัวโตที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอระหงทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในขุมนรกโลกันต์ที่ทั้งหอมหวานและแผดเผาในคราเดียวกัน ความอัปยศอดสูเกาะกุมจิตใจจนแทบแหลกสลาย เมื่อคืนนี้... ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อซาตานในร่างมนุษย์อย่างน่าสมเพช ทุกคำสั่ง ทุกสัมผัส และทุกแรงปรารถนาที่เขาโหมกระหน่ำใส่ ไม่เพียงแต่ทำลายทิฐิอันน้อยนิดจนไม่เหลือชิ้นD แต่ยังสลักรอยตราตรึงแห่งความเป็นเจ้าของไว้บนเรือนร่างของเธออย่างชัดเจน "จะหนีไปไหน... เด็กน้อย" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่รัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ภาคินลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเยียบเย็นที่แปรเปลี่ยนเป็นความกระหายใคร่รู้ นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองร่องรอยสีุ่กุหลาบที่เขาฝากไว้ทั่วลาดไหล่เนียนและเนินอกอิ่มอย่างพึงพอใจ เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายบัดนี้แดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เธอกัดฟันกรอด พยายามผลักแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออกห่าง แม้แรงอันน้อยนิดจะไม่ระคายผิวเขาเลยก็ตาม "ปล่อยฉัน... นายมันคนสารเลว!" เสียงหวานแหบแห้งเอ่ยลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นมากลบความหวาดกลัว "ทำลายศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว นายยังต้องการอะไรจากฉันอีก ภาคิน!" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงอำนาจจนคนฟังต้องสะท้าน เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางที่ไร้ทางสู้ไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความลุ่มหลงมัวเมากับความกระหายที่จะควบคุมเธอไว้ใต้ฝ่าเท้า "ศักดิ์ศรีเหรอ?" ภาคินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างเอาแต่ใจเมื่อคืน "จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดี เพียงฟ้า... ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเดินเข้ามาในไร่ของฉัน เพื่อเอาตัวเข้าแลกใช้หนี้แทนครอบครัวไร้ค่าของเธอ ศักดิ์ศรีที่เธอพูดถึงน่ะ... มันถูกขายให้ฉันตั้งนานแล้ว" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ เพียงฟ้าสะอื้นฮัก น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับไหลรินออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม ความจริงอันโหดร้ายตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ เธอมันก็แค่สินค้า... แค่นางบำเรอราคาแพงที่เอาไว้สนองตัณหาของนายหัวเถื่อนคนนี้ "ใช่... ฉันมันไม่มีค่า นายจะเหยียบย่ำฉันยังไงก็ได้!" เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นแม้จะอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชเพียงใด นัยน์ตาส23ดประกายความดื้อรั้นขึ้นมาอีกครั้ง "แต่จำไว้... ต่อให้ร่างกายฉันอยู่ใต้อาณัติของนาย แต่วิญญาณและความเกลียดชังของฉัน จะไม่มีวันเป็นของนายเด็ดขาด!" สิ้นคำพูดนั้น ภาคินไม่โกรธอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคมกลับพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์และดุดัน เขาชอบ... เขาชอบเวลาที่เธอดื้อรั้น ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้เชื่องคาอกมากเท่านั้น มือหนาเอื้อมไปบีบคางฉัตรของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่ทั้งดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ภาคินบดขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนเพียงฟ้าแทบขาดอากาศหายใจ มือเรียวทุบตีไปที่แผ่นอกหนาเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ อ้อมแขนที่โอบกอดก็ยิ่งรัดแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับเขา เมื่อถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ภาคินหายใจหอบกระชั้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงประกาศกร้าวที่ทรงพลังและเด็ดขาด จนทำให้เลือดในกายของเพียงฟ้าเย็นเฉียบ "เกลียดฉันให้พอ... เพียงฟ้า" นายหัวหนุ่มยิ้มเหี้ยมเกรียม "เพราะต่อจากนี้ไป ต่อให้เธออยากหนีไปสุดขอบโลก หรือต่อให้มีใครหน้าไหนกล้ามาแย่งเธอไปจากอกฉัน จำไว้... ฉันจะตามล่า และพลิกแผ่นดินกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้... ในฐานะ 'เมีย' ของนายหัวภาคินแต่เพียงผู้เดียว!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง ท่ามกลางอุณหภูมิที่ร้อนระอุจากแรงอารมณ์ที่ยังคุกกรุ่น ภาคินผละตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยร่องรอยเล็บข่วนจากบทรักเมื่อคืน เขาคว้าผ้าขนหนูมาพันท่อน下ไว้ลวกๆ ก่อนจะก้าวเดินไปยังประตูห้องเพื่อเตรียมตัวสะสางงานภายนอก โดยไม่สนใจสายตาดุดันที่มองตามมาด้วยความแค้นเคือง แต่ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปเปิดลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้องเสียก่อน "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของ 'ไอ้ก้อน' ลูกน้องคนสนิทตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจหอบกระชั้นผ่านบานประตูเข้ามาบ่งบอกถึงวิกฤตการณ์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม "คุณธนาพาลูกน้องบุกเข้ามาถึงหน้าเรือนใหญ่แล้วครับ... มันบอกว่าวันนี้จะต้องพาตัวคุณเพียงฟ้ากลับไปให้ได้ครับ!" รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของภาคินมลายหายไปในพริบตา นัยน์ตาสนิมเหล็กเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรยามพายุโหมกระหน่ำ บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีอำมหิตออกมาราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกคนที่ขวางทาง ภาคินหันขวับกลับมามองเพียงฟ้าที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงและโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของ "ภูริศร์" เสมอมานะครับ