พยศนักต้องเจอดี

เสียงล็อกประตูไม้เนื้อแข็งดังขึ้นคือกุญแจดอกสำคัญที่ปิดตายทางรอดทั้งหมดของหญิงสาวในค่ำคืนนี้ ร่างสูงใหญ่ของภาคินก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ราวกับพญาเสือที่ต้อนเหยื่อจนมุมในอาณาเขตของมันเอง แววตาสีเข้มดุดันคู่นั้นกวาดมองเพียงฟ้าที่ถอยร่นจนแผ่นหลังแนบติดกับบานกระจกเย็นเฉียบของหน้าต่างห้องนอน "ดูท่าทางวันนี้... เราคงยังเคลียร์กันไม่จบง่ายๆ แล้วล่ะครับ เพียงฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นพยายามซ่อนความสั่นไหวในดวงตาคู่สวย เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนถือดี แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันไม่มีอะไรจะเคลียร์กับคุณ ปล่อยฉันกลับห้องไปซะ นายหัวภาคิน!" "กลับงั้นเหรอ?" ภาคินทวนคำเสียงต่ำ เขาขยับเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนพื้นที่ว่างระหว่างกันถูกย่อให้เหลือศูนย์ กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นแบบฉบับเจ้าพ่อไร่ชาโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก "ในเมื่อเธอเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องฉันถึงถิ่นเอง คิดเหรอว่าจะเดินออกไปได้ง่ายๆ โดยที่ฉันยังไม่อนอนุญาต" มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บีบตรึงแน่นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าจนเพียงฟ้าต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เธอพยายามบิดข้อมือหนีและใช้มืออีกข้างทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน "ปล่อยนะ! คนป่าเถื่อน!" "ใช่... ฉันมันพวกป่าเถื่อน และเธอก็กำลังลองดีกับคนป่าเถื่อนอยู่รู้ตัวไหม" คำพูดนั้นขาดคำ ภาคินก็ใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นร่างของทั้งคู่แนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง เพียงฟ้าหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาปิดกั้นเสียงโต้เถียงทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบลงทัณฑ์ที่ดุดัน เร่าร้อน และจงใจบดขยี้ศักดิ์ศรีของคนพยศให้แหลกคามือ ริมฝีปากหนาขบเม้มริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อจนเธอรู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ เพียงฟ้าพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานอำนาจดิบเถื่อนของชายหนุ่มได้ เมื่อเธอไม่ยอมเปิดทางให้ ภาคินจึงใช้มือใหญ่บีบกรามมนของเธอให้เผยอออกอย่างจำยอม ก่อนจะสอดแทรกความร้อนรุ่มเข้าไปตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกันทำเอาสมองของเพียงฟ้าขาวโพลน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น โชคดีที่แขนแกร่งข้างหนึ่งของเขาโอบรัดเอวเธอไว้มั่น ราวกับเสือร้ายที่กำลังตะครุบเหยื่อให้อยู่ในอุ้งมือ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงอย่างน่าละอาย สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ผิวGกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดั่งถูกไฟแผดเผา ความโกรธ เกลียด และความพยศเมื่อครู่ ถูกความเร่าร้อนและเสน่หาอันตรายของชายหนุ่มหลอมละลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ภาคินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย นัยน์ตาคมกริบทอดมองหญิงสาวในอ้อมกอดที่กำลังหอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อและฉ่ำวื้นด้วยพิษจูบ ดวงตาคู่สวยฉายแววตัดพ้อแก Jความจำนนอย่างปิดไม่มิด "ทีแบบนี้ล่ะ... เงียบเชียบเชียวนะครับคนเก่ง" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้เกลี่ยแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ "ปากบอกเกลียดฉัน แต่ร่างกายเธอมันกลับบอกอีกอย่าง... ว่ากำลังเรียกร้องหาฉัน" "คุณ... คนฉวยโอกาส..." เพียงฟ้าเค้นเสียงต่อว่าได้แค่นั้นเมื่อริมฝีปากหนากลับมาประกบซับความหวานจากซอกคอระหงต่ออย่างไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักหายใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันยากจะต้านทาน เสียงเคาะประตูดังปังๆ ขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเพียงฟ้าด้วยความร้อนรน "คุณฟ้า! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ! นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาทำให้ภาคินชะงักกึก เขาผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่นอย่างขัดใจ นัยน์ตาคมดุฉายแววหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะเวลาสวาท เพียงฟ้าอาศัยจังหวะที่เขาลดการป้องกันตัว ผลักอกแกร่งออกสุดแรงแล้วถอยกรูดไปยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ด้วยความเคืองแค้น ภาคินปรายตามองหญิงสาวที่กำลังยืนจ้องเขาเขม็งด้วยสายคาดโทษ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุดันมองบานประตูห้องที่ยังคงมีเสียงเคาะรัวๆ ไม่หยุด เขากำลังจะหมุนตัวเดินไปกระชากประตูเปิดออกเพื่อจัดการไอ้คนที่บังجอาจมาขัดจังหวะเวลาสำคัญ แต่ทว่า... สิ้นเสียงรายงานประโยคถัดมาจากลูกน้องหน้าห้อง *“คุณรินรดาบุกเข้ามาในไร่แล้วครับนายหัว! กำลังตรงมาที่เรือนใหญ่แล้วครับ!”* ภาคินชะงักเท้าที่กำลังก้าวทันที นัยน์ตาคมกริวหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว เขากลับหลังหันมองเพียงฟ้าที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกล ...เกมกำลังจะพลิก และค่ำคืนนี้ดูท่าว่าจะลุกเป็นไฟยิ่งกว่าเดิมเสียแล้วล่ะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ