ปมที่คลี่คลาย

"หลักฐานชิ้นสุดท้ายไม่ได้อยู่ในแฟ้มพวกนั้นหรอกคุณธันวา แต่มันอยู่ในนาฬิกาพกเรือนที่พ่อฉันถือติดตัวไปในวันที่เขาสูญหาย" เสียงของลินินสั่นเครือ แต่มันกลับกังวานชัดเจนท่ามกลางห้องโถงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของใครหลายคนเต้นรัว ธันวานิ่งงัน มือหนาที่กร้านจากการจับคีมซ่อมกลไกมาค่อนชีวิตกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้มองหน้าลินิน แต่สายตาจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊คตัวใหญ่สุดโต่งของห้อง—ผู้ซึ่งกำลังพยายามทำสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือที่วางบนตักกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "อย่าพูดเรื่องเพ้อเจ้อ ลินิน" ชายผู้นั้นเอ่ยเสียงต่ำ เป็นเสียงที่ธันวาจำได้ดีว่ามันเคยอบอุ่นแค่ไหนในวัยเด็ก "การตายของพ่อเธอเป็นอุบัติเหตุ เธอรู้ดี" "อุบัติเหตุที่วางแผนมานานยี่สิบปีน่ะหรือครับ?" ธันวาขยับตัวขึ้นยืน ก้าวออกไปข้างหน้าทีละก้าว จังหวะฝีเท้าของเขามั่นคงราวกับเข็มนาฬิกาที่เดินอย่างเที่ยงตรง เขาหยิบนาฬิกาพกเรือนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันเป็นนาฬิกาที่ดูเก่าคร่ำคร่า กระจกหน้าปัดแตกละเอียด แต่เข็มวินาทียังคงกระตุกวนเวียนอยู่อย่างบ้าคลั่ง "ผมใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตซ่อมแซมสิ่งที่พังทลาย เพื่อที่จะค้นพบว่า สิ่งที่พังทลายที่สุด... คือความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้เศษซากของเวลา" ธันวาวางนาฬิกาลงบนโต๊ะไม้กลางห้องต่อหน้าผู้คนนับสิบที่มารวมตัวกันในวาระสำคัญนี้ "ข้างในนี้มีแผ่นบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้ใต้กลไกฟันเฟือง มันถูกออกแบบให้บันทึกอัตโนมัติเมื่อเกิดการสั่นสะเทือนที่รุนแรงเกินเกณฑ์ปกติ" ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับถูกสูบอากาศออกไป ลินินก้าวเข้ามาใกล้ธันวา ดวงตาที่เคยมีแต่ความเศร้าสร้อยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังที่ปนเปไปกับความเจ็บปวด เธอหันไปมองชายผู้เป็นอาที่นั่งหน้าซีดเผือด "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่านาฬิกาเรือนนี้ไม่ได้พังเพราะอุบัติเหตุ แต่เพราะคุณพยายามจะทำลายมันทิ้งหลังจากที่เขา... หลังจากที่เขาสิ้นลม!" ลินินตะโกนออกไป น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่กดปุ่มกลไกพิเศษที่เขาเป็นผู้ซ่อมมันขึ้นมาใหม่ เสียงซ่าที่คุ้นเคยในฟิล์มเก่าๆ ดังขึ้นในอากาศ ก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่และเสียงทะเลาะวิวาทที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง *“...ผมไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ แต่นายขวางทางผลประโยชน์ของตระกูลมากเกินไป...”* เสียงนั้นดังชัดเจน เป็นเสียงของชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาในเวลานี้เอง ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องโถง เสียงกระซิบกระซาบกลายเป็นเสียงวิจารณ์ที่ดังสนั่น ผู้คนที่เคารพนับถือชายผู้นี้ต่างผงะถอยหลังราวกับเห็นปีศาจ ลินินปิดปากตัวเองแน่น เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ธันวาที่ยังคงยืนตระหง่านราวกับรูปปั้นหิน ธันวาหันไปมองหน้าชายผู้นั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ผมไม่ได้ซ่อมนาฬิกาเพื่อความบันเทิง หรือเพื่อหารายได้เลี้ยงชีพหรอกครับ ผมทำไปเพราะหวังว่าสักวัน... เสียงที่ถูกขังไว้ในนี้จะตะโกนความจริงออกมาให้โลกได้ยิน และวันนี้ วันที่ตะวันตกดินลงตรงปลายยอดไม้พอดี ความจริงทั้งหมดก็ได้ปรากฏแก่สายตาของทุกคนแล้ว" ชายที่ถูกเปิดโปงเริ่มลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทา เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังความผิดของตนเองไปโดยปริยาย เขาพยายามจะอ้าปากแก้ตัว แต่ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาได้อีกแล้ว เพราะสิ่งที่ถูกบันทึกไว้มันชัดเจนจนไม่มีช่องว่างให้เขาบิดเบือนได้เลย ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลาย ธันวากลับรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่แนบเข้ามาบริเวณเอวของเขา ลินินที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างแล้วเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนธันวาไว้แน่น แต่ชายผู้เป็นอาที่ดูเหมือนจนตรอกกลับไม่ได้ต้องการเพียงแค่ทางรอด เขากำลังจะดึงอะไรบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อสูท "พวกคุณคิดว่าความจริงจะจบลงเพียงแค่นี้หรือ?" เขาหัวเราะเสียงแหบแห้ง มือที่สั่นเทานั้นไม่ได้หยิบปืน แต่กลับหยิบรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กขึ้นมา "ถ้าฉันต้องพังพินาศ... ทุกคนในบ้านหลังนี้ก็อย่าได้หวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่พร้อมกับความทรงจำที่บริสุทธิ์สะอาดเลย!" เสียงกดปุ่มดัง 'คลิก' เบาๆ แต่กึกก้องในความรู้สึกของทุกคน ก่อนที่ระบบไฟฟ้าทั้งอาคารจะดับพรึ่บลงสนิท พร้อมกับเสียงล็อกของประตูเหล็กนิรภัยทั่วทุกบานที่ปิดสนิทลงดั่งกับเสียงฝาโลงที่ปิดตาย ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมอย่างฉับพลัน ธันวารีบคว้ามือลินินไว้แน่น เขารู้สึกถึงไอความร้อนจากวัตถุแปลกปลอมที่ชายคนนั้นเพิ่งโยนลงมากลางวง และมันกำลังส่งเสียง 'ติ๊ก... ติ๊ก...' สอดประสานกับเสียงนาฬิกาพกของเขาที่ยังคงเดินอยู่ในความมืดอย่างไม่หยุดยั้ง ความจริงถูกเปิดเผย แต่ดูเหมือนว่านรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแทนที่ครับ หวังว่าทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปกับผมในตอนต่อไปนะครับ แบล็กสมิธในตำนานครับ