ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

“คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว ธันวา?” เสียงของลินินสั่นพร่า แต่มันไม่ได้แฝงไปด้วยความอ่อนแอ เธอวางแฟ้มเอกสารปกเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของธันวาจนเกิดเสียงดังปัง มันเป็นแฟ้มที่เธอใช้เวลาตามหามาเกือบครึ่งค่อนชีวิต แต่กลับมาพบในลิ้นชักลับของชายที่เธอคิดว่าไว้ใจที่สุด ธันวายังคงก้มหน้าอยู่กับฟันเฟืองนาฬิกาพกเรือนเล็กในมือ ปลายคีมเหล็กในมือเขาสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้าแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าหากสบตาเธอ ความอดทนที่เขาสร้างขึ้นเป็นกำแพงหนาเตอะตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะพังทลายลง “ความจริงมันไม่ได้เปลี่ยนอดีตหรอก ลินิน” เขาตอบเสียงเรียบ นิ่งเฉยจนดูเย็นชา “แต่มันเปลี่ยนปัจจุบัน! เปลี่ยนคนที่ฉันยืนอยู่ข้างๆ!” ลินินตะโกน ลมหายใจของเธอหอบถี่ นัยน์ตาที่เคยสดใสบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง “พ่อของฉันหายไปเพราะความแค้นของคุณ... คุณรู้อยู่เต็มอก แต่ยังแกล้งทำเป็นเห็นใจฉันมาตลอดสองปีเนี่ยนะ? คุณเกลียดตระกูลฉันขนาดนั้นเลยหรือไง!” ธันวาวางเครื่องมือลงช้าๆ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาทิ้งเงามืดทอดผ่านโต๊ะทำงานไปกระทบกับร่างของเธอ “ถ้าผมบอกว่าผมพยายามปกป้องคุณ คุณจะเชื่อไหมล่ะ?” “ด้วยการปิดบังความตายของพ่อฉันน่ะเหรอ? ด้วยการทำให้ฉันเชื่อว่าเขาทิ้งฉันไปเพียงลำพังน่ะเหรอ!” ลินินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรในห้องทำงานแคบๆ กลับดูไกลเหมือนข้ามทวีป ธันวาจ้องมองเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มันไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกหมักหมมจนเน่าเฟะ “คุณไม่เข้าใจหรอกว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายแค่ไหนลินิน” ธันวาพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว แต่ลินินกลับถอยหนีตามสัญชาตญาณ “พ่อของคุณไม่ได้หายไปเฉยๆ เขาหนี... หนีจากความผิดพลาดที่เขาก่อไว้กับครอบครัวของผม และถ้าผมไม่เก็บความลับนั้นไว้ วันนี้คนที่ต้องยืนร้องไห้ตรงนี้ อาจจะไม่ใช่คุณ แต่เป็นคนในตระกูลที่ต้องรับผิดชอบต่ออาชญากรรมนั้นแทน” “อย่าอ้างคำว่าปกป้องมาบดบังความเห็นแก่ตัวของคุณเลย” ลินินยิ้มหยัน “คุณแค่ต้องการทรมานฉัน เพื่อแก้แค้นให้คนที่ตายไปแล้ว... นั่นสินะ คนซ่อมนาฬิกาอย่างคุณคงชอบนักกับการหมุนเข็มเวลากลับไปหาอดีตที่แก้ไขไม่ได้ แล้วจมปลักอยู่กับมัน” ลินินหันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกจากร้าน แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่เพื่อรั้งตัว แต่เพื่อส่งบางอย่างให้ เธอหยุดกะทันหันก่อนจะรับสร้อยข้อมือเก่าๆ เส้นหนึ่งที่ทำจากโลหะชิ้นเล็กๆ ที่คุ้นตา “นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พ่อคุณทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ” ธันวาพูดเสียงแผ่ว “ผมไม่ได้เก็บไว้เพื่อทรมานคุณ แต่ผมเก็บไว้เพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับรอยแผลในใจนี้อย่างไร... เช่นเดียวกับที่คุณไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรักที่คุณมีให้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อของคุณยังไง” คำพูดนั้นราวกับมีดที่ปักลงกลางใจลินิน เธอชะงักไป ความโกรธที่เคยลุกโชนมอดดับลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ เธอหันกลับมามองชายตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ในแววตาของธันวาไม่ได้มีเพียงความเงียบงัน แต่มีความโดดเดี่ยวที่ลึกซึ้งไม่ต่างจากเธอ “เราจบกันแค่นี้เถอะธันวา” ลินินกล่าวเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือออกและเดินฝ่าความมืดของหน้าร้านออกไป ทิ้งให้ธันวายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาหลายร้อยเรือนที่แข่งกันเตือนถึงเวลาที่สูญเสียไป เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม จ้องมองแฟ้มเอกสารนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะปิดลิ้นชัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน ประตูไม้ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท ชายร่างสันทัดในชุดโค้ทสีเข้มก้าวเข้ามา เขาดูแก่กว่าธันวาหลายปี ทว่าดวงตานั้นกลับคมกริบและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะของธันวา รูปถ่ายที่แสดงภาพของลินินกำลังเดินก้มหน้าอยู่ริมถนน โดยมีเงาของชายปริศนาคนหนึ่งสะกดรอยตามเธออยู่ไม่ห่าง “ดูเหมือนงานจะเข้าแล้วนะ แบล็กสมิธ” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น “เพราะความลับของคุณที่หลุดรอดออกไป... ตอนนี้มีคนอื่นเริ่มสนใจในตัวแม่สาวน้อยนั่นแล้ว และเชื่อเถอะว่ามันไม่ได้มาดีเหมือนที่คุณทำ” ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพในรูปถ่ายนั้น มือของเขาคว้าปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องคิด ก่อนจะหันไปถามชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ใคร... ใครเป็นคนตามเธอ?” ชายปริศนาแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะตอบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของธันวาเย็นเยียบ “คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วไงล่ะ ธันวา” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางของตัวละครในตอนนี้ไปกับผมครับ