คนรู้จักจากอดีต

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้หัวของผมหลุดออกจากบ่าเหมือนในเงาที่คุณเห็น ก็กรุณาหยุดทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเห็นผี แล้วช่วยปิดประตูตู้เสื้อผ้าให้สนิทเสียทีเถอะครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นพร่าเล็กน้อยในตอนท้าย เขาไม่ได้หันไปมองลินินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงมุมห้อง ชายหนุ่มเพียงแค่จ้องมองนาฬิกาพกเรือนเก่าในมือที่เข็มวินาทีดูเหมือนจะเดินย้อนกลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง ลินินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้เลื่อนปิดบานตู้ไม้โอ๊คที่กั้นขวางความสยดสยองนั้นไว้ ความเงียบงันภายในห้องเช่าแคบๆ บนตึกแถวเก่าแก่ย่านตลาดเก่าดูจะหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอเหลือบมองเงาบนพื้นของธันวาอีกครั้ง คราวนี้มันกลับมาเป็นปกติ... หัวของเขายังอยู่ดี แต่ความรู้สึกที่ว่าเขามี ‘บางอย่าง’ ที่ไม่ใช่คนปกติแฝงอยู่นั้น มันประทับแน่นอยู่ในอกราวกับรอยสัก “ธันวา... คุณเห็นใช่ไหม” เธอถามเสียงแผ่ว “ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ลินิน” เขาตอบพลางลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งของเขาดูซูบผอมและเคร่งขรึมกว่าปกติ “และถ้าคุณฉลาดพอ คุณควรจะลืมสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ทิ้งไปเสีย ก่อนที่เราจะเดินทางไปหา ‘คนรู้จักเก่า’ คนนั้น” ทั้งสองก้าวออกจากห้องพักท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล มุ่งหน้าสู่บ้านไม้สักเก่าซ่อนตัวอยู่ในตรอกที่ลึกที่สุดของย่านเมืองเก่า ที่นั่นเป็นที่อยู่ของชายชราผู้ที่พ่อของลินินเคยกล่าวถึงในสมุดบันทึกเล่มสุดท้าย ‘ตาเฒ่าผู้เฝ้ามองเข็มทิศที่พังทลาย’ ชายผู้กุมความลับเรื่องการหายตัวไปของคนกลุ่มหนึ่งเมื่อยี่สิบปีก่อนไว้ในกำมือ เมื่อถึงหน้าบ้าน ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายเก่าๆ ผิวหนังเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้ ดวงตาฝ้าฟางของเขามองผ่านธันวาและลินินไปราวกับมองทะลุเห็นอากาศธาตุ เขาไม่ได้แปลกใจกับการมาเยือนแม้แต่น้อย “มาถึงจนได้นะเจ้าหนุ่ม” ชายชราเอ่ยขึ้นโดยไม่รอให้ใครทัก “นาฬิกาที่หยุดเดินมานาน กำลังเริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง... แต่น่าเสียดายที่โลกใบนี้ไม่มีที่ว่างพอสำหรับความลับที่ถูกลืมหรอก” “คุณลุงครับ” ลินินก้าวเข้าไปใกล้ “คุณรู้จักพ่อของหนูใช่ไหม? คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันที่เขาทิ้งเราไป” ชายชราหัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ “ถามคนตายไปเถอะแม่หนู ว่าความจริงที่ฝังดินไว้มันเน่าเฟะขนาดไหน” “อย่ามาเล่นลิ้น” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ มือของเขาคว้าหมับที่พนักเก้าอี้ของชายชรา แรงบีบจนไม้ลั่นทำให้ชายชราหุบปากฉับ “ผมมาที่นี่เพื่อถามคำถามเดียว ใครกันที่เขียนตราประทับนั่นบนนาฬิกาของผม และใครกันที่ต้องการให้ผม... หรือใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หายสาบสูญไป” ชายชราเงยหน้าขึ้นมองธันวา แววตาที่เคยฝ้าฟางกลับเปล่งประกายด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขาถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วส่ายหน้าช้าๆ “เจ้าไม่รู้อะไรเลย เจ้าเด็กโง่... สิ่งที่เจ้าแบกไว้ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่มันคือ ‘คำสาป’ ที่รอเวลาจะกลืนกินเจ้าจากข้างใน เงามืดบนผนังห้องเจ้าไม่ใช่แค่สัญญาณเตือน แต่มันคือตัวตนที่แท้จริงของเจ้าที่เริ่มเผยออกมา” “หมายความว่ายังไง!” ลินินตะโกนด้วยความเหลืออด “ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น” ชายชราตอบเสียงแข็งก่อนจะปิดตาแน่น “ทางเดียวที่จะรอด คือต้องทำลายนาฬิกาเรือนนั้นทิ้งเสีย แต่มันสายไปแล้ว... พวกมันมาถึงแล้ว” ทันใดนั้น บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป ลมหนาวพัดกรรโชกจนฝุ่นดินตลบอบอวล เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่หน้าบ้านสั่นระรัวราวกับกำลังร้องเตือนถึงภยันตราย ธันวาชะงักกึก เขาหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เข็มนาฬิกาทั้งหมดไม่ได้เคลื่อนไหว แต่มันกำลัง ‘ละลาย’ ลงจากหน้าปัดราวกับขี้ผึ้งที่ถูกไฟลน “ธันวา... ข้างหลังคุณ!” ลินินกรีดร้อง ธันวาหันกลับไป แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่คน หากแต่เป็นชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูไร้เงา ผิวพรรณของมันขาวซีดดุจกระดาษเก่า และที่สำคัญที่สุด... ที่หน้าอกของชายคนนั้น มีตราประทับสีแดงฉานแบบเดียวกับที่ปรากฏบนนาฬิกาของธันวาปักอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ ชายลึกลับคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ชายชราบนเก้าอี้เริ่มสวดพึมพำด้วยภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ ก่อนจะคว้าข้อมือของธันวาเอาไว้แน่นจนเล็บจมลงไปในเนื้อ “เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังตามหาความจริงงั้นหรือ?” ชายลึกลับหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าของมันจนเห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ ก่อนที่มันจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ของธันวาเบาๆ พร้อมกระซิบด้วยเสียงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ท่านผู้สืบทอดที่ถูกลืม” สิ้นคำพูดนั้น ลินินก็รู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้าพังทลายลง และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว นาฬิกาในมือของธันวาก็ระเบิดออกเป็นเศษโลหะคมกริบที่ลอยค้างอยู่ในอากาศ พร้อมกับร่างของธันวาที่เริ่มจางหายไปราวกับหมึกที่ถูกน้ำชะล้างเหลือเพียงเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น และเงาไร้ศีรษะของเขาที่ขยายใหญ่ขึ้นจนปกคลุมร่างของลินินจนมิด ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามเงาที่ปลายตะวันนี้ต่อไปนะครับ