คำเตือนครั้งสุดท้าย

"อย่าพยายามคว้าสิ่งที่คุณไม่มีวันยึดครองไว้ได้ ลินิน" เสียงนั้นไม่ได้มาจากร่างของธันวาที่หายไป แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเธอ ราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของบ่อน้ำลึกที่เย็นเยียบ เงาสีดำสนิทที่ขยายตัวปกคลุมร่างของหญิงสาวสั่นไหวราวกับมีชีวิต มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเงามืดทั่วไป แต่มันหนักอึ้งและคมกริบดั่งใบมีดโกนที่จ่ออยู่ที่ลำคอ ลินินยืนแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่เงาไร้ศีรษะที่ทอดตัวลงมาจากพื้นห้องกลับตวัดปลายเงาขึ้นมารัดพันข้อเท้าของเธอไว้อย่างแน่นหนา ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นผิวสีดำนั้นทำให้เธอสะท้านไปถึงกระดูก "ธันวา..." เธอเค้นเสียงออกมา แม้ลำคอจะตีบตัน "นั่นคุณใช่ไหม... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเศษซากโลหะของนาฬิกาพกเรือนเก่าที่ระเบิดออก—ฟันเฟืองเล็กจิ๋ว เข็มนาฬิกาที่บิดเบี้ยว—ค่อยๆ ลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ ราวกับแรงดึงดูดของโลกสูญเสียอำนาจไปชั่วขณะ ทุกชิ้นส่วนหมุนวนรอบตัวลินินดุจพายุหมุนขนาดจิ๋วที่พร้อมจะกรีดเฉือนผิวเนื้อของเธอทุกเมื่อ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างของธันวาที่หายไปกลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นใหม่จากความว่างเปล่า เขาไม่ได้ปรากฏตัวด้วยเสื้อผ้าที่สมบูรณ์อีกต่อไป แต่เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ดูเหมือนภาพฉายที่ติดขัด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งเลือนหายไปเหมือนหมึกที่ถูกน้ำชะล้างเหลือเพียงโครงร่างที่ดูน่าสะพรึงกลัว ทว่าดวงตาข้างที่เหลืออยู่กลับฉายแววความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนปกติจะจินตนาการได้ "ผมเตือนคุณแล้ว" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง "การตามหาอดีตที่ตายไปแล้ว ไม่ใช่การขุดคุ้ยความจริง แต่มันคือการขุดหลุมฝังศพตัวเอง... คุณยังอยากไปต่ออยู่ไหม ลินิน?" ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่เหลืออยู่ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ดูไร้ชีวิตของเขา "ถ้าความจริงมันคือสิ่งที่ทำให้คุณต้องกลายเป็นแบบนี้ ฉันก็ยิ่งต้องรู้! พ่อของฉันเกี่ยวข้องอะไรกับนาฬิกาพวกนี้? แล้วทำไมคุณถึงต้องยอมเป็นเครื่องมือของเงาพวกนี้ด้วย?" ธันวาหลับตาลง มุมปากที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยดูเหมือนจะยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเวทนา เขาขยับมือที่สั่นเทาขึ้นมา แสงสลัวๆ จากเพดานห้องห้องสตูดิโอซ่อมนาฬิกาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นแสงสีเทาที่หม่นหมอง "พ่อของคุณไม่ได้หายไปไหน" ธันวากระซิบพลางก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจที่เย็นเยียบรดใบหน้าของเธอ "เขาแค่เลือกที่จะหยุดเวลาไว้ เพื่อไม่ให้ความลับของเขาส่งผลกระทบต่อคุณ แต่คุณกลับเป็นคนพังบานประตูนั้นด้วยมือตัวเอง... ลินิน นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย จงวางมือจากกุญแจดอกนั้นเสีย มิฉะนั้นสิ่งที่หายไปจะไม่ใช่แค่ภาพจำ แต่จะเป็นตัวตนของคุณเองที่ถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เงา" ทันใดนั้น เงาสีดำที่พันธนาการข้อเท้าของเธอก็คลายออก แต่กลับเปลี่ยนเป็นกลุ่มก้อนพลังงานที่พุ่งเข้าใส่หน้าอกของเธอราวกับกระสุนที่ไร้เสียง ลินินกระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางนาฬิกาเก่าแก่ เสียงไม้ที่แตกหักและเสียงแก้วที่แตกร้าวประสานกันดังกึกก้องไปทั่วห้อง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าคือ 'ความเงียบ' ที่ตามมาหลังจากนั้น ธันวาหายไปแล้วจริงๆ ในครั้งนี้ ไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าที่กองไว้บนพื้น ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่เกินกว่าห้องขนาดสี่เหลี่ยมนี้จะบรรจุได้ ลินินพยุงตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่มีรอยช้ำสีดำประหลาดปรากฏขึ้นราวกับรอยสักที่ถูกตีตราลงบนผิวหนัง เธอมองไปที่พื้น เห็นกุญแจดอกเก่าที่เธอได้รับมาจากปมเงื่อนในอดีต มันไม่ได้อยู่นิ่ง แต่มันกำลังสั่นไหวและส่งเสียงคลิกๆ เหมือนกลไกที่กำลังพยายามปลดล็อกบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นกระดาน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นมาจากทางเดินมืดนอกห้องสตูดิโอ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของธันวา แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นอย่างมั่นคงในทุกย่างก้าว ลินินหยุดหายใจเมื่อเงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านทาบทับลงมาบนประตูที่เปิดแง้มไว้ ชายชราในชุดสูทสีเข้มที่เธอจำได้แม่นจากรูปถ่ายเก่าๆ ในแฟ้มเอกสารของพ่อ เขาก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขาไม่ได้มองลินิน แต่จ้องเขม็งไปที่รอยช้ำบนอกของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำให้เลือดในกายลินินเย็นเฉียบ "ในที่สุดมันก็เลือกคุณแล้ว... กุญแจดอกนี้ไม่เคยเป็นของพ่อคุณ แต่มันคือส่วนหนึ่งของวิญญาณคุณมาตั้งแต่ต้น ลินิน" เขายื่นมือมาตรงหน้าเธอ แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงจนเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับ ลินินรู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือจากมือที่เย็นเฉยดุจน้ำแข็งของชายแปลกหน้า และเสียงกระซิบสุดท้ายที่ดังขึ้นข้างหูของเธอในวินาทีที่ทุกอย่างมืดสนิท "การเดินทางที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในนรกที่พ่อของเธอทิ้งเอาไว้ให้... อยากจะลองเปิดประตูด้านหลังนั่นดูสักครั้งไหม?" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะครับ