ความหวังในเศษเสี้ยว

"หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงของลินินสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับดั่งผืนน้ำลึก แสงไฟนีออนกะพริบถี่จากเสาไฟฟ้าข้างทางฉาบไล้ใบหน้าของชายที่ก้าวออกมาจากมุมมืด เงาที่ทอดตัวยาวนั้นดูบิดเบี้ยวและคุ้นตาจนน่ากลัว ในวินาทีที่ความตายจ่ออยู่ปลายกระบอกปืนในมือชายชุดดำที่กำลังล้อมกรอบพวกเขาอยู่นั้น ธันวาไม่ได้คว้าอาวุธ เขาคว้าเพียงสิ่งเดียวที่เขามี นั่นคือเมมโมรี่การ์ดตัวจิ๋วที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อในกระเป๋าเสื้อ เขากระชากแขนลินินจนเซถลาเข้าสู่ซอกตึกแคบๆ ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอและฝีเท้าที่ไล่กวดมาติดๆ "วิ่งลินิน! ไปที่ร้าน!" ธันวาตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้ ลินินลังเลเสี้ยววินาทีก่อนจะพยักหน้าแล้วออกวิ่งไปตามทางคดเคี้ยวของเมืองเก่าโดยมีธันวาประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ ภายในร้านซ่อมนาฬิกาที่เต็มไปด้วยเสียง 'ติ๊ก ติ๊ก' ของกลไกเฟืองเหล็กที่ขยับเขยื้อนอย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่ยังหลงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเวลา ธันวาทิ้งตัวลงนั่งหน้าโต๊ะทำงานตัวเก่ง แสงโคมไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าของเขาที่เคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ มือที่เคยประคองเฟืองเล็กจิ๋วของนาฬิกาโบราณกำลังสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบเมมโมรี่การ์ดที่บิดเบี้ยวและเปรอะเปื้อนคราบดินขึ้นมา "มันจะพังไหม..." ลินินพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า เธอมองดูชายหนุ่มที่เธอมอบความเชื่อใจไว้ทั้งหมด ธันวาไม่ตอบ เขาใช้แว่นขยายส่องดูแผงวงจรที่ถูกกัดกร่อนด้วยสนิมและความชื้น เขาสูดลมหายใจลึก ดึงชุดเครื่องมือช่างซ่อมนาฬิกาเรือนทองออกมาวางเรียงกันราวกับเครื่องมือผ่าตัด เขาไม่ได้ซ่อมเพียงแค่เมมโมรี่การ์ด แต่นี่คือการพยายามกู้คืน 'เศษเสี้ยวของเวลา' ที่ถูกฝังลืมไว้ เขากรีดหน้าสัมผัสทองแดงด้วยเข็มขนาดเล็กเท่าเส้นผม บรรจงเชื่อมต่อลายวงจรที่ขาดสะบั้นด้วยตะกั่วร้อนๆ ท่ามกลางความกดดันที่บีบคั้น ลินินยืนกอดอกแน่น สายตาจดจ้องที่หลังคอของธันวา เธอเห็นรอยสักรูปฟันเฟืองที่พริ้วไหวไปตามจังหวะการขยับมือของเขา "พ่อฉัน... เขาอยู่ในนั้นจริงๆ ใช่ไหม" ลินินถามเบาๆ ราวกับกลัวว่าเสียงของเธอจะทำให้ภาพในเมมโมรี่การ์ดแตกสลาย "ถ้าข้อมูลยังไม่ถูกเขียนทับ... เราจะได้เห็นทุกอย่างที่เขาเห็น" ธันวากระซิบตอบ นิ้วของเขานิ่งดุจหินผา หลายนาทีผ่านไปที่เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ธันวาเสียบเมมโมรี่การ์ดเข้ากับเครื่องอ่านข้อมูลเก่าคร่ำคร่าที่เขาดัดแปลงขึ้นมา แถบสถานะบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นไหว ตัวเลขเปอร์เซ็นต์วิ่งขึ้นช้าๆ ราวกับคนป่วยที่กำลังสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย *30%... 60%... Error...* "ไม่! อย่าเพิ่งตายตอนนี้!" ธันวาคำรามเบาๆ เขาใช้ไขควงขนาดจิ๋วเขี่ยที่ขั้วเชื่อมต่ออีกครั้ง เลือดซึมออกมาจากปลายนิ้วที่โดนความร้อนจากหัวแร้งลวก แต่เขาไม่สนใจ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่แทบหยุดเต้น หน้าจอสีดำสนิทก็กระพริบวาบ ก่อนที่ภาพวิดีโอสั่นไหวจะปรากฏขึ้น ลินินก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอจนแทบชิด หญิงสาวอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ยิ้มให้กล้อง—ชายที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นพ่อของเธอ เขาไม่ได้อยู่ในชุดหรูหราเหมือนในรูปถ่ายเก่าๆ แต่เขาสวมชุดปฏิบัติการภาคสนาม ท่ามกลางห้องแล็บลับที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'บางอย่าง' ที่ไม่ควรมีตัวตนในเมืองนี้ "นั่นไง... เขากำลังซ่อนอะไรบางอย่างใต้กระดานพื้น" ธันวาชี้ไปที่หน้าจอ ในคลิป พ่อของลินินหันมามองกล้องด้วยสีหน้าวิตกกังวล เขาขยับปากพูดโดยไร้เสียง ลินินอ่านริมฝีปากนั้นอย่างคล่องแคล่ว "อย่า... กลับมา..." ทันใดนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างร้านซ่อมนาฬิกาก็แตกกระจายเสียงดังสนั่น เศษแก้วคมกริบปลิวว่อนเข้ามาราวกับห่าฝน ลินินกรีดร้องเบาๆ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ ธันวากระโดดเข้าขวางหน้าเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำที่พวกเขาหนีมา เงาร่างนั้นก้าวเข้ามาท่ามกลางเศษแก้วที่กระจัดกระจาย แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าที่ลินินไม่เคยลืมเลือน ชายคนนั้น... เจ้าของเงาที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน—เขายืนอยู่ที่นั่นจริง ๆ และในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นเข็มนาฬิกาพกเรือนทองที่ธันวาตามหามาทั้งชีวิต เขาวางมันลงบนโต๊ะก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกเสียจนบรรยากาศในร้านแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง "พวกคุณกู้คืนสิ่งที่ควรจะตายไปพร้อมกับผม... ออกมาได้เร็วเกินไปนะ" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลากับผมมาจนถึงจุดพลิกผันนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แบล็กสมิธในตำนาน