ร่องรอยในภาพถ่าย

“คุณกำลังจะบอกผมว่า ลายมือที่ปรากฏอยู่บนจดหมายฉบับนี้ เป็นสิ่งที่ผมเขียนขึ้นมาด้วยตัวเอง... ในวันที่ยังมาไม่ถึงอย่างนั้นหรือครับ ลินิน?” เสียงของธันวาแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่กรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจ เขาวางปากคีบโลหะในมือลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนนาฬิกาไขลานเก่าแก่ แรงกระแทกของเหล็กกระทบไม้ดังปังสะท้อนก้องอยู่ในร้านที่เงียบสงัด ลินินไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแต่เม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะเลื่อนแผ่นกระดาษที่มีรอยยับยู่ยี่มาวางทับลงบนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบ ‘ภาพถ่าย’ อีกใบขึ้นมาจากซองสีน้ำตาล “ดูข้างหลังภาพนี่สิคะธันวา” ธันวาปัดมือที่เปื้อนคราบน้ำมันออกจากชุดกันเปื้อน ก่อนจะรับภาพถ่ายใบนั้นมา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยจารึกด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนจะเพิ่งเขียนเสร็จไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา *‘แด่ผู้ที่ติดอยู่ในวงจรของกาลเวลา... จงหยุดหมุนเข็มนาฬิกาของคุณเสีย ก่อนที่ความตายจะมาเยือนในวันพรุ่งนี้’* ธันวานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ภาพถ่ายใบนี้คือภาพถ่ายเก่าสีซีดจางของหอนาฬิกากลางเมืองที่ถูกรื้อถอนไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ในภาพมีเงาร่างของผู้ชายสองคนยืนอยู่ตรงมุมมืด ลางเลือนจนแทบมองไม่เห็นเค้าหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาต้องใจสั่นสะท้าน คือนาฬิกาพกสีเงินในมือของชายคนหนึ่ง... มันเป็นนาฬิกาพกเรือนเดียวกับที่เขาเพิ่งได้รับสืบทอดมาจากพ่อก่อนท่านจะเสียชีวิต “พ่อของฉันหายไปตอนที่หอนาฬิกานั่นถูกทุบทำลาย” ลินินเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ธันวา... คุณบอกว่าคุณไม่รู้จักพ่อของฉัน แต่ทำไมนาฬิกาในรูปถึงมีสัญลักษณ์ ‘ฟันเฟืองร้าว’ เหมือนกับที่อยู่ในร้านของคุณเป๊ะๆ” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ไม้เก่าแก่ครูดกับพื้นจนเกิดเสียงน่ารำคาญ เขาเดินไปที่หน้าต่างร้าน มองออกไปเห็นถนนที่เงียบเหงาในยามวิกาล ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองซากนาฬิกาพังๆ กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างโหดร้าย “คุณไม่เข้าใจหรอกลินิน” เขาหันกลับมา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “บางเรื่อง... การลืมมันเสียอาจเป็นวิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้ การที่คุณดึงผมเข้ามาในวงจรนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของพ่อคุณ แต่มันคือเรื่องของตัวคุณเองที่กำลังเอาชีวิตมาเสี่ยงกับปีศาจที่คุณไม่มีวันมองเห็นด้วยตาเปล่า” “งั้นก็อธิบายสิคะ!” ลินินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ “อธิบายว่าทำไมลายมือบนจดหมายถึงเป็นของคุณ ทำไมวันที่ในนั้นถึงเป็นวันพรุ่งนี้ และทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าพ่อของฉันยังมีชีวิตอยู่!” ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ากล่องไม้ใบเก่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้พื้นร้านออกมา เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นกุญแจเหล็กสนิมเขรอะและนาฬิกาพกที่หยุดเดินไปนานแล้ว แต่มันกลับกำลัง ‘เดิน’... เข็มวินาทีของมันขยับไปทีละจังหวะอย่างแผ่วเบา และเสียงติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... ของมันดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบของร้าน “มันไม่ใช่แค่นาฬิกาครับลินิน” ธันวาเอ่ยเสียงเบาเหมือนละเมอ “มันคือเครื่องเตือนความจำที่เลวร้ายที่สุด พ่อของคุณไม่ได้หายไปไหน ท่านเพียงแค่ก้าวข้ามผ่านเวลาไปสู่จุดที่เข็มนาฬิกาไม่เคยหมุนถึง และจดหมายฉบับนั้น... มันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยคน แต่มันถูกเขียนขึ้นโดย ‘เงา’ ของเราเองที่รอคอยอยู่ในวันพรุ่งนี้” “คุณหมายความว่ายังไง...” ลินินถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตระหนก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง สามครั้ง... เป็นจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น มันไม่ใช่เสียงเคาะของลูกค้า หรือคนทั่วไปที่ผ่านมา แต่เป็นเสียงเคาะที่ธันวาจำได้ดีว่ามันคือสัญลักษณ์ของการ ‘ทวงหนี้’ จากอดีตที่เขาหนีมาตลอด ธันวาคว้าข้อมือลินินไว้แน่น ก่อนจะลากเธอเข้าไปในห้องลับหลังร้าน ลมหายใจของเขาเร่งเร็วขึ้น “อย่าส่งเสียงเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขาหยิบปืนพกเก่าแก่ที่อยู่ในลิ้นชักออกมาตรวจสอบกระสุน ดวงตาของเขามีประกายความมุ่งมั่นที่เปลี่ยนไปจากชายนักซ่อมนาฬิกาผู้เงียบขรึม กลายเป็นนักล่าที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น ประตูหน้าร้านถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเดินเข้ามาหยุดลงที่กลางร้าน พร้อมกับเสียงนาฬิกาพกในมือของธันวาที่จู่ๆ ก็ดังรัวขึ้นราวกับหัวใจที่กำลังเต้นคลั่ง “ธันวา... นายคงรู้ตัวใช่ไหมว่าเวลาของนายหมดลงแล้ว” เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากความมืดหลังประตูร้าน มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเสียจนธันวาแทบหยุดหายใจ... เป็นเสียงของชายที่เขาฝังศพไปกับมือเมื่อยี่สิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ