เสียงนาฬิกาที่หยุดเดิน

“ผมซ่อมมันไม่ได้... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้” ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากแว่นขยายที่ครอบดวงตาข้างซ้าย เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับแผ่นน้ำแข็งที่ไร้รอยร้าว นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือหนังเนื้อบางหยิบฟันเฟืองขนาดจิ๋วขึ้นมาด้วยแหนบเหล็ก มันคือหัวใจของนาฬิกาพกเรือนเก่าที่ผ่านการกัดกร่อนของกาลเวลามานานเกินกว่าจะเรียกคืนชีพได้ “แต่คุณเป็นช่างซ่อมนาฬิกาที่เก่งที่สุดในย่านนี้ ถ้าคนอย่างคุณทำไม่ได้ ก็คงไม่มีใครในเมืองนี้ที่จะทำได้อีกแล้ว” หญิงสาวที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเก่าคร่ำเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ในแววตา เธอยันมือลงบนตู้กระจกที่เต็มไปด้วยเศษซากของเวลา—เศษเสี้ยวของเครื่องจักรที่หยุดเดินไปตลอดกาล ลินินไม่ได้มองดูนาฬิกาที่วางอยู่ตรงหน้า เธอมองจ้องไปที่ดวงตาของชายหนุ่มราวกับจะหาคำตอบจากก้นบึ้งของความทรงจำ ธันวาวางเครื่องมือลงบนผืนผ้ากำมะหยี่สีเข้ม เขาถอดแว่นขยายออกเผยให้เห็นดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าวัย ภายในร้านขนาดเล็กแห่งนี้ อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และเสียงติ๊ก... ติ๊ก... ของนาฬิกาเรือนอื่นที่ยังคงทำงานอยู่อย่างซื่อสัตย์ แต่นาฬิกาพกเรือนที่วางอยู่ตรงกลางกลับเงียบสนิทราวกับคนตาย “นาฬิกาเรือนนี้ไม่ใช่แค่เครื่องบอกเวลาครับคุณลินิน” ธันวาหยิบตัวเรือนทองเหลืองขึ้นมาสัมผัส ผิวสัมผัสของมันขรุขระ รอยขีดข่วนนั้นไม่ได้เกิดจากความประมาท แต่เกิดจากการกดทับและแรงเค้นในอดีต “มันคือความยึดติด ซึ่งสิ่งที่พังเพราะความยึดติด... มักไม่มีทางซ่อมให้กลับมาเหมือนเดิมได้หรอกครับ” “คุณพูดเหมือนกับว่า... คุณเคยทำมันพังเองอย่างนั้นแหละ” ลินินสวนกลับทันควัน ประโยคของเธอคมกริบจนธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขานิ่งไป ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมร้านเป็นเวลาหลายอึดใจ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่เล็ดลอดเข้ามาจากตรอกมืดด้านหลังร้าน เสียงนาฬิกาเรือนอื่นรอบตัวดูเหมือนจะเงียบลงอย่างผิดปกติ ราวกับมันกำลังหยุดหายใจเพื่อฟังคำตอบของเขา “ผมก็แค่คนซ่อมนาฬิกาที่พยายามรักษาอดีตไม่ให้หลุดมือครับ” ธันวาพูดพลางดันนาฬิกาพกเรือนนั้นกลับไปหาเธอ “และอดีตของเรือนนี้... มันหนักเกินกว่ากลไกทองเหลืองจะแบกรับไหว ผมแนะนำให้คุณเลิกตามหาความหมายจากเศษเหล็กพวกนี้เถอะครับ ก่อนที่คุณจะสูญเสียปัจจุบันไปเหมือนที่พ่อของคุณเคยทำ” คำว่า ‘พ่อ’ กระแทกเข้ากลางใจของลินินจนเธอผงะไปเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยความโกรธ แต่กลับคว้าเอาฝาหลังของนาฬิกาเรือนนั้นมาดูอีกครั้ง นิ้วหัวแม่มือของเธอคลึงรอยสลักจางๆ ที่เป็นรูปดวงอาทิตย์ครึ่งซีก “เขาทิ้งมันไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าไปหา” ลินินกระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะปิดมิด “ยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันพยายามตามหาทุกอย่างที่เขาทิ้งไว้ และนาฬิกาเรือนนี้คือเบาะแสสุดท้ายที่เขาบอกว่ามันจะนำทางฉันไปหาคำตอบ... คำตอบว่าทำไมเขาถึงต้องหายไปในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น” ธันวาเม้มปากแน่น ความทรงจำอันเจ็บปวดกระตุกเตือนในใจเหมือนเฟืองที่ขัดข้อง เขาจำคืนนั้นได้ดี... คืนที่ทุกอย่างเริ่มต้นและจบลงพร้อมกับเสียงนาฬิกาที่หยุดเดินในหัวใจของเขา “ผมไม่รับซ่อมครับ” ธันวายืนยันเสียงแข็ง “เชิญคุณออกจากร้านไปได้แล้ว ร้านของผมใกล้ปิดแล้วครับ” ลินินมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะตัดสินใจหยิบนาฬิกาขึ้นมาใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท เธอหันหลังเดินไปที่ประตูไม้บานเก่า เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าแขกกำลังจะจากไป แต่ทันใดนั้น เธอก็หยุดกึกที่หน้าประตู “ถ้าคุณคิดว่ามันซ่อมไม่ได้จริงๆ... แล้วทำไมรอยสลักที่ฝาหลังถึงยังมีรอยขูดขีดใหม่ๆ เหมือนเพิ่งถูกเปิดออกเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาล่ะคะ?” ธันวาตัวแข็งทื่อ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองเธอ ลินินเปิดประตูออกไปสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืนทิ้งให้เขายืนอยู่ในร้านที่เงียบงัน แต่ทว่า... ในวินาทีที่บานประตูถูกผลักออก แรงลมภายนอกที่พัดเข้ามาทำให้นาฬิกาแขวนผนังทุกเรือนในร้านหยุดเดินพร้อมกันอย่างฉับพลัน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วร้าน ธันวาหันไปมองโต๊ะทำงานของเขาด้วยความตื่นตระหนก บนผืนผ้ากำมะหยี่ที่เขาเพิ่งวางนาฬิกาพกเรือนนั้นไป... ตอนนี้มีกลไกนาฬิกาชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันไม่ใช่ชิ้นส่วนของนาฬิกาพกเรือนนั้น แต่มันคือเข็มวินาทีที่ทำจากทองคำขาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวที่เขาจำได้ดีว่ามันหายไปพร้อมกับร่างของพ่อเขาในคืนที่เกิดเหตุ นอกจากเข็มวินาทีนั้นแล้ว ยังมีจดหมายฉบับหนึ่งที่เปียกชื้นราวกับเพิ่งถูกหยิบขึ้นมาจากก้นแม่น้ำวางทับอยู่บนโต๊ะ ลายมือบนซองจดหมายนั้นทำให้หัวใจของธันวาแทบหยุดเต้น มันคือลายมือของเขาเอง... แต่เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยเขียนจดหมายฉบับนี้ และที่สำคัญที่สุด... วันที่บนจดหมายนั้นคือ ‘วันพรุ่งนี้’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ หวังว่าปริศนาที่ซ่อนอยู่จะทำให้คุณวางหนังสือไม่ลงนะครับ - แบล็กสมิธในตำนาน