ความลับของคนบงการ

“ถ้าคุณกล้าแตะต้องตัวเขาแม้แต่ปลายเล็บ... คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ธันวากระชากเสียงต่ำ มือที่หยาบกร้านจากการจับเฟืองนาฬิกามาทั้งชีวิตสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงโทสะที่พุ่งพล่านดั่งลาวาใต้เปลือกโลก เขาจ้องมองเงาร่างในความมืดที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไม่ห่างจากเขานักคือลินินที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาเบิกกว้างราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า บุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ลุงเกียรติ’ ชายวัยกลางคนผู้เป็นเสมือนหัวหน้างานและผู้มีพระคุณที่คอยดูแลกิจการซ่อมนาฬิกาของธันวามาตลอดหลายปี ชายผู้ใจดีที่เคยตบไหล่ให้กำลังใจเขาในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้ ลินินขยับปากแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือของเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก สิ่งที่เธอเห็นในมือของลุงเกียรติไม่ใช่เครื่องมือช่าง แต่มันคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เธอคุ้นตาดี มันคือเอกสารชิ้นเดียวกับที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลย ลินิน” ลุงเกียรติแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก “ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันลงเอยแบบนี้ แต่ในเมื่อพวกคุณเลือกที่จะขุดคุ้ยหลุมศพที่ผมอุตส่าห์กลบเอาไว้... ผมก็จำเป็นต้องลงมือจัดการ” “ทำไมครับลุง...” ธันวาถาม พยายามประคองสติที่แตกกระเจิง “ทำไมต้องเป็นลุง? ทำไมต้องเป็นคนที่ผมเชื่อใจที่สุด?” ลุงเกียรติถอนหายใจยาว วางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวเก่า เสียง ‘ปึก’ ที่ดังขึ้นนั้นราวกับเสียงเคาะโลงศพ “ความเชื่อใจเป็นสินค้าราคาแพงนะธันวา และนายก็จ่ายให้ฉันน้อยเกินไปสำหรับความลับที่ฉันต้องแบกไว้” ลินินเดินก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบงัน “พ่อฉัน... พ่ออยู่ที่ไหน? ลุงทำอะไรกับพ่อฉันกันแน่!” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “พ่อของเธอไม่ได้หายไปไหนหรอกลินิน” ชายสูงวัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษโลหะเสียดสีกัน “เขาแค่กลายเป็นส่วนหนึ่งของ ‘กลไก’ ที่หยุดหมุนไปแล้ว เหมือนกับนาฬิกาเรือนที่นายรักนักรักหนานั่นไงธันวา ถ้ามันเดินเที่ยงตรงเกินไปจนรบกวนคนอื่น... ทางเดียวที่จะแก้ปัญหาได้ ก็คือการถอดเฟืองชิ้นที่สำคัญที่สุดออก” ธันวาเม้มปากแน่นจนเลือดซิบ เขารู้ดีว่าลุงเกียรติไม่ได้พูดถึงนาฬิกา แต่กำลังพูดถึงชีวิตคน ลินินทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น น้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพราะความจริงที่เธอพยายามตามหามาค่อนชีวิต กลับกลายเป็นสิ่งที่อยู่ใต้จมูกเธอมาตลอดโดยที่เธอไม่เคยสังเกตเห็น “ลุงรู้เรื่องพ่อฉันมาตลอด...” ลินินกระซิบ “ลุงเฝ้ามองฉันร้องไห้มาตลอดหลายปี โดยที่ลุงรู้อยู่แล้วว่าพ่ออยู่ที่ไหน” “นั่นคือส่วนหนึ่งของงาน” ลุงเกียรติกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนจะหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากสายคาดเอว “และงานของวันนี้ คือการปิดจ็อบสิ่งที่ค้างคามานาน... ธันวา ถอยออกไป อย่าให้ฉันต้องทำในสิ่งที่ฉันไม่อยากทำเลยนะ” ธันวาขยับตัวมาบังหน้าลินินไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความนิ่งสงบแบบนักซ่อมนาฬิกา ผู้ที่รู้ดีว่าในวินาทีที่เฟืองขัดข้องที่สุด คือวินาทีที่ต้องตัดสินใจว่าจะปล่อยให้มันพังลง หรือจะยอมแลกด้วยทุกอย่างเพื่อซ่อมมันกลับมา “ผมไม่ให้ลุงไปต่อหรอกครับ” ธันวาพูดเรียบๆ “ต่อให้ลุงจะวางแผนทุกอย่างมาเป็นสิบปี แต่มีสิ่งหนึ่งที่ลุงลืมคิดไป... ว่ากลไกที่ลุงสร้างขึ้นมาด้วยความอำมหิต มันมีวันสึกหรอเสมอ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ลุงเกียรติเล็งปากกระบอกปืนไปที่ธันวา นิ้วชี้ค่อยๆ กดลงบนไกปืนอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน ประตูด้านหลังของร้านที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กรูเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องตรงไปยังใบหน้าของลุงเกียรติจนต้องหรี่ตาลง และเสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใครก็ดังขึ้นมาจากความมืดหลังแสงไฟนั้น “วางอาวุธลงครับ... คุณเกียรติ” ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายที่ก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนเดียวกับที่ธันวาเคยเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน ลินินถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ “พ่อ...” เธอครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนที่ยี่สิบห้านี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ หวังว่าเรื่องราวที่เข้มข้นขึ้นจะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับธันวาและลินินจนวางไม่ลงครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ แบล็กสมิธในตำนาน