ท่ามกลางสายฝน

"คุณจะเงียบไปถึงไหนธันวา! นิ่งเสียจนฉันคิดว่าคุณกลายเป็นเครื่องจักรที่ทำจากฟันเฟืองพวกนั้นไปจริงๆ แล้ว!" เสียงของลินินสั่นพร่า เธอขว้างสมุดบันทึกเก่าคร่ำคร่าในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง แรงกระแทกทำให้เข็มนาฬิกาพกที่วางระเกะระกะบนโต๊ะสั่นไหวและส่งเสียงแกรกกราก ธันวาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงใช้คีมปลายแหลมคีบสปริงตัวจิ๋ววางลงในตำแหน่งที่ถูกต้องอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงกรีดร้องของหญิงสาวเป็นเพียงเสียงรบกวนจากแมลงกลางคืน ทว่ามือของเขากลับสั่น... สั่นจนฟันเฟืองเหล็กชิ้นเล็กหลุดกระเด็นหายไปในความมืดใต้โต๊ะ "ผมกำลังซ่อมมันอยู่ ลินิน" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแหบพร่าผิดปกติ "ถ้าคุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อของคุณนัก ก็จงใจเย็นๆ ในตอนที่โลกกำลังจะพังลงมาแบบนี้" "โลกพังงั้นหรือ?" ลินินหัวเราะร่าด้วยความขมขื่น หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่หน่วยตา "โลกของฉันมันพังไปตั้งแต่วันที่พ่อหายไปแล้ว ธันวา! และตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันก็อยู่กับคุณ... ผู้ชายที่พยายามซ่อมเศษซากอดีตของคนอื่น แต่กลับไม่เคยซ่อมแซมความรู้สึกตัวเองเลยสักนิด คุณมันขี้ขลาด!" คำว่า 'ขี้ขลาด' ราวกับมีดที่ปักลงกลางอกของธันวา เขาละมือจากเครื่องมือช่าง ค่อยๆ ยันตัวขึ้นช้าๆ แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันทำให้ใบหน้าของเขามีเงาตกกระทบดูลึกลับและแตกสลาย เขาจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ก่อนจะปัดเครื่องมือตรงหน้าจนหล่นระเนระนาด เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วห้องเก็บนาฬิกา "ใช่! ผมมันขี้ขลาด!" ธันวาตวาดกลับ เสียงของเขาดังก้องจนลินินชะงัก "คุณคิดว่าการพยายามย้อนเวลากลับไปหาอดีตที่มันตายไปแล้วมันง่ายหรือไง? คุณตามหาพ่อที่หายไป แต่ผม... ผมพยายามหนีจากสิ่งที่ผมทำผิดพลาดในวันที่นาฬิกาเรือนนั้นหยุดเดิน! เราต่างก็เป็นคนหลงทางในกาลเวลาที่ไม่เคยให้อภัยเราเลยด้วยกันทั้งคู่!" สายฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายยาว กระทบหลังคาสังกะสีจนเกิดเสียงดังระงม บรรยากาศภายในห้องแคบๆ อบอ้าวด้วยมวลอารมณ์ที่คุกรุ่น ลินินก้าวถอยหลังไปพิงผนังไม้ที่ชื้นแฉะ เธอมองดูคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด และรู้สึกถึงความเปราะบางที่พังทลายลงในวินาทีนั้น "ถ้าคุณเจ็บปวดขนาดนั้น..." ลินินเอ่ยเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้ามาหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฉันช่วยแบกมันบ้างล่ะ ทำไมต้องผลักไสฉันไปไกลๆ เหมือนกับว่าฉันไม่มีตัวตนอยู่ในโลกของคุณ" ธันวาเงียบไป ลมหายใจของเขาหอบถี่ เขาไม่ได้หลบสายตาเธออีกต่อไป ความเข้มแข็งที่เขาสร้างขึ้นเป็นกำแพงหนาเริ่มร้าวราน เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่น ไม่ใช่ด้วยความรุนแรง แต่เป็นความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี "เพราะถ้าคุณเข้ามา... คุณก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่แตกสลายนี้" ธันวากระซิบชิดใบหูของเธอ "และผมก็กลัว... กลัวเหลือเกินว่าสุดท้ายแล้ว ผมจะรักษาคุณไว้ไม่ได้เหมือนกับสิ่งที่ผมพยายามซ่อมมันมาตลอดชีวิต" ฝนข้างนอกเริ่มตกลงมาหนักหน่วงขึ้น เสียงฟ้าร้องครางครืนสะท้อนผ่านหน้าต่างบานเก่า ลินินใช้มืออีกข้างเช็ดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมา เธอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา ความเกลียดชังที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเจ็บปวดท่ามกลางมรสุมของอารมณ์ "บางทีเราไม่จำเป็นต้องซ่อมมันให้เหมือนเดิมก็ได้" ลินินพูดเสียงสั่น เธอยื่นมือไปประคองใบหน้าของเขาไว้ "เราแค่ต้องยอมรับว่ามันพังไปแล้ว และเริ่มเดินหน้าต่อไปพร้อมกับรอยร้าวพวกนี้... ไปพร้อมกับฉัน" ธันวาหลับตาลงแน่น ปล่อยให้ความเปราะบางไหลผ่านปลายนิ้วที่สัมผัสแก้มของเขา เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่ไม่ได้มีความหมายแค่ความรัก แต่มันคือการยอมจำนนต่อความจริงที่เขาหลบหนีมาตลอดสิบปี ลินินสวมกอดเขาไว้แน่น กอดที่เปรียบเสมือนการยึดเหนี่ยวในพายุที่โหมกระหน่ำ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง... หนักแน่น และจังหวะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ธันวาผละออกจากลินินทันที สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นวิญญาณ เขาจำจังหวะการเคาะนั้นได้ดี จังหวะที่เขาไม่ได้ยินมานานกว่ายี่สิบปี... จังหวะที่พ่อของลินินเคยใช้เรียกเขาในวันสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย "นั่นใคร?" ลินินถามเสียงสั่นด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ธันวาค่อยๆ เดินไปที่ประตูไม้ที่กำลังถูกดันเข้ามาจากภายนอก ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำไม่หยุดหย่อน ชายชราในชุดคลุมสีเข้มที่เปียกโชกยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือนาฬิกาพกเรือนหนึ่ง... เรือนเดียวกับที่ธันวาเชื่อว่ามันจมหายไปในก้นบึ้งของอดีตพร้อมกับความลับทั้งหมด "ธันวา..." เสียงแหบพร่าเอ่ยชื่อเขา "ถึงเวลาที่จะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดแล้วหรือยัง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุฝนมาด้วยกันในบทนี้ครับ แบล็กสมิธในตำนาน