รอยร้าวในใจ

“คุณไม่ได้แค่ผ่านทางมา ธันวา... คุณคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉัน” คำพูดนั้นไม่ได้สั่นไหว แต่มันบาดลึกพอจะทำให้ความเงียบในห้องทำงานเล็กๆ ของร้านนาฬิกาเก่าแก่แห่งนี้กลายเป็นใบมีด ลินินยืนพิงกรอบประตู แสงสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นเงาที่ทอดผ่านดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้มันกลับดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น ธันวาวางเฟืองนาฬิกาขนาดจิ๋วลงบนผ้ากำมะหยี่ด้วยมือที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอทันที เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตา ลำดับความอดทนที่เขาสร้างมาตลอดหลายเดือนจะพังทลายลง “หลักฐาน?” ธันวาทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึก “คุณกำลังจะบอกผมว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมซ่อมนาฬิกาให้คุณ ที่ผมยอมให้คุณก้าวเข้ามาในชีวิตที่ตายด้านของผม ทั้งหมดนี้คือการคัดกรองเหยื่อหรือว่าการจัดฉากกันแน่ครับ ลินิน” ลินินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับเขาในวินาทีนี้ เธอเอื้อมมือจะแตะไหล่เขา แต่ธันวาเบี่ยงตัวหลบราวกับถูกของร้อน “ฉันไม่ได้จัดฉากเพื่อทำร้ายคุณ” เธอเว้นจังหวะ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “แต่ทุกอย่างที่ฉันตามหา... ทุกเบาะแสเรื่องการหายตัวไปของพ่อ มันวนกลับมาที่ตัวคุณเสมอ ธันวา คุณจำวันที่ร้านนาฬิกาของคุณถูกบุกค้นเมื่อสามปีก่อนได้ไหม วันที่คนพวกนั้นไม่ได้เอาอะไรไปเลยนอกจากสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง... เล่มที่ฉันเป็นคนส่งคนไปชิงมาเอง” ธันวาสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้น “คุณพูดว่าอะไรนะ?” “ฉันไม่ได้มีทางเลือกมากนัก!” เสียงของลินินเริ่มสั่นเครือ “พ่อฉันไม่ได้หายไปเฉยๆ เขาถูกกักขังเพราะเขารู้วิธีเปิดประตูบานนั้น... ประตูที่คุณเป็นคนถือกุญแจอยู่โดยที่คุณเองก็ไม่รู้ตัว” ธันวาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ล้มคว่ำลงกับพื้น เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วร้าน เขาจ้องมองผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปราวกับคนแปลกหน้า “กุญแจ? คุณพูดจาเพ้อเจ้ออะไร? ผมเป็นแค่นักซ่อมนาฬิกาที่ต้องการมีชีวิตที่สงบสุข ผมสูญเสียครอบครัวไปเพราะความขัดแย้งของคนอื่นมามากพอแล้ว และตอนนี้คุณกำลังจะบอกว่าคุณเองก็เป็นหนึ่งในพวกที่จ้องจะใช้ผมเป็นเครื่องมืออย่างนั้นเหรอ!” “ฉันรักคุณ!” ลินินตะโกนแทรกขึ้นมา ความเปราะบางที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดพังทลายลง น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม “ฉันรักคุณจนเกลียดตัวเอง... แต่มันไม่มีคำตอบไหนที่สำคัญไปกว่าความจริงว่าทำไมพ่อถึงต้องหายไป และทำไมเขาทิ้งรหัสลับไว้ในนาฬิกาพกเรือนที่อยู่กับคุณตลอดเวลา!” ธันวาหยุดชะงัก ลมหายใจเขาติดขัด เขาค่อยๆ ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงหยิบนาฬิกาพกสีเงินเก่าคร่ำคร่าเรือนนั้นออกมา มันเป็นสิ่งเดียวที่เขามีต่างหน้าครอบครัว แต่วันนี้... เมื่อเขามองมันผ่านแว่นขยายที่วางอยู่บนโต๊ะ เขากลับเพิ่งสังเกตเห็นรอยสลักจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฟันเฟืองจักรกลชั้นในสุด รอยสลักที่เป็นอักษรย่อเดียวกับนามสกุลของลินิน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักอึ้งและน่าอึดอัดกว่าเดิม ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด ธันวารู้สึกเหมือนมีใครมาฉีกหน้ากากที่เขาเคยเชื่อมั่นออกไปจนหมดสิ้น ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการเป็นเพียงเพื่อนร่วมทาง กลายเป็นเกมหมากรุกที่เขาถูกบังคับให้เดินโดยไม่รู้ตัว “ถ้านี่คือเกม...” ธันวาพูดเบาๆ น้ำเสียงของเขาว่างเปล่าจนน่ากลัว “เราก็เลิกเล่นกันตั้งแต่วินาทีนี้เถอะครับ ลินิน” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่ก่อนที่มือเขาจะแตะลูกบิดประตู เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและจังหวะที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากฝั่งถนนด้านนอก มันไม่ใช่การเคาะเพื่อขออนุญาต แต่มันคือการทุบเพื่อประกาศการมาถึง ธันวาชะงักมือ ลินินหน้าซีดเผือดจนขาวจัด เธอรีบวิ่งมาคว้าแขนเขาไว้แน่น “อย่าเปิด! นั่นไม่ใช่คนที่ฉันส่งมา... ธันวา ฟังฉันนะ คนพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อต่อรอง พวกเขามาเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความลับนี้!” ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทำอะไร แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่ส่องผ่านหน้าต่างร้านเข้ามาก็ทำให้พวกเขาเห็นเงาร่างคนสามคนในชุดสูทสีดำสนิทก้าวลงจากรถ หนึ่งในนั้นหยิบปืนที่มีอุปกรณ์เก็บเสียงออกมาเล็งตรงมายังบานกระจกร้าน... และทันใดนั้นเอง บานประตูไม้ที่ล็อคไว้อย่างดีก็พังทลายลงด้วยแรงถีบมหาศาล พร้อมกับเสียงเย็นชาของชายแปลกหน้าที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด “ในที่สุด... เราก็หา 'กุญแจ' เจอเสียที” ธันวาหันกลับไปมองลินินที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่รอยร้าวในใจของพวกเขาอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะต้องเผชิญ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับเริ่มคลี่คลายครับ - แบล็กสมิธในตำนาน