กับดักที่วางไว้

"คุณไม่ได้กำลังหาทางออกหรอกลินิน คุณกำลังเดินเข้าหาหลุมฝังศพของตัวเอง" ธันวากระชากแขนหญิงสาวให้หลบเข้าหลังเสาคอนกรีตเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำ เสียงกระสุนปืนไรเฟิลเก็บเสียงกระทบกับเหล็กดัดดัง *ฉึบ* สนั่นหวั่นไหวในความเงียบงันของโกดังร้างแห่งนี้ เศษปูนแตกกระจายกระเด็นใส่ใบหน้าของลินินจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของเธอยังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "ถ้าไม่เดินหน้า เราก็ไม่มีวันรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อฉัน ธันวา!" ลินินตะโกนตอบโต้ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตที่ถูกบ่มเพาะมาตลอดสองทศวรรษ "ความจริงที่แลกด้วยชีวิต มันไม่คุ้มค่าหรอกนะ!" ธันวากดเสียงต่ำ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ความมืดมิดเบื้องหน้า มือขวากระชับไขควงเหล็กกล้าที่เขาหยิบติดมือมาจากกระเป๋าเครื่องมือ ประหนึ่งมันคืออาวุธเพียงชิ้นเดียวที่เขามี เขาไม่ใช่นักรบ เขาเป็นเพียงช่างซ่อมนาฬิกาที่พยายามซ่อมแซมรอยร้าวในใจตนเอง แต่ในวินาทีนี้ ทุกกลไกในหัวของเขากำลังคำนวณวิถีกระสุนและจังหวะการหายใจของมือสังหารที่ซุ่มอยู่บนคานเหล็กชั้นบน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งเหมือนแรงกดอากาศก่อนพายุใหญ่ ลินินหอบหายใจถี่ สายตาของเธอเหลือบมองเอกสารในมือที่แย่งชิงมาได้จากห้องทำงานลับของบิดา กระดาษแผ่นนั้นเปื้อนรอยนิ้วมือและคราบฝุ่น แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ระบุชื่อของคนระดับบิ๊กในกระทรวงฯ ผู้ที่ต้องการให้เรื่องราวเมื่อ 20 ปีก่อนกลายเป็นเพียงธุลีดิน "พวกเขารู้ว่าเราจะมา" ธันวากระซิบพลางเบี่ยงตัวออกไปมองความเคลื่อนไหวเล็กน้อย "ที่นี่ไม่ใช่จุดส่งมอบของ แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อปิดปากคนสองคนโดยเฉพาะ" ลินินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความสดใสที่เคยฉาบอยู่บนใบหน้ามลายหายไป เหลือเพียงความโดดเดี่ยวที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด "ถ้างั้น... ก็หมายความว่าตั้งแต่ก้าวแรกที่เราเริ่มตามหาเบาะแส พวกเขาเห็นเราอยู่ในเงามาตลอดงั้นเหรอ?" ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นมือไปแตะหลังมือของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเงามืดที่ค่อยๆ ก้าวออกมา ภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเงามืด แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ในมือของเขาไม่ได้ถือปืน แต่ถือกล่องนาฬิกาพกเรือนหนึ่ง... เรือนเดียวกับที่ธันวาเคยซ่อมให้บิดาของลินินเมื่อหลายปีก่อน "คุณช่างเป็นช่างซ่อมที่เก่งกาจมากธันวา" ชายชุดสูทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่น่าเสียดายที่คุณเลือกซ่อมในสิ่งที่ควรจะพังทลายไปนานแล้ว" ธันวาขมวดคิ้ว มือที่ถือไขควงสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่ปะทุขึ้นในอก เขาจำชายคนนี้ได้แม่นยำ เขาคือคนเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในรูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะทำงานของบิดาลินินในวันที่เกิดเรื่อง "คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ธันวาเค้นเสียงผ่านไรฟัน "ผมเป็นเพียงคนกวาดเศษซากความผิดพลาดของคนอื่น" ชายผู้นั้นยิ้มบางๆ แล้วกดปุ่มที่ผนังทันที เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดใหญ่เริ่มทำงานดังครืดคราดทั่วทั้งโกดัง พื้นปูนที่ทั้งสองยืนอยู่เริ่มสั่นสะเทือน ก่อนที่ช่องว่างมืดมิดใต้เท้าจะค่อยๆ เปิดออกเหมือนปากอสูรที่รอคอยเหยื่อ "ไปให้พ้น!" ธันวาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับผลักลินินไปด้านข้างก่อนที่พื้นปูนจะยุบตัวลงไปในหลุมลึกเบื้องล่าง ร่างของธันวาเสียหลักร่วงตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง มือของเขาคว้าขอบปูนไว้ได้ทันอย่างทุลักทุเล ในขณะที่ธันวากำลังห้อยต่องแต่งอยู่เหนือความมืดมิด ลินินพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นและพุ่งเข้าหาขอบหลุมเพื่อดึงมือเขาไว้ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อเข้าที่ขมับของเธอจากด้านหลัง "หยิบมันขึ้นมาสิครับ ลินิน" ชายชุดสูทสั่งเสียงเรียบ "ถ้าอยากเห็นเขารอด ก็จงทำลายเอกสารในมือนั่นทิ้งซะ เดี๋ยวนี้" ลินินมองหน้าธันวาที่แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดหวั่น ธันวาพยายามส่ายหัวห้ามไม่ให้เธอทำตาม เพราะเขารู้ดีว่าหากทำลายเอกสารนั้นไป ทั้งเขาและเธอจะไม่มีวันรอดไปจากที่นี่ในฐานะพยานได้เลย น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มของลินิน เธอลังเลระหว่างชีวิตของผู้ชายที่เพิ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจ กับความยุติธรรมที่เฝ้าตามหามาตลอดชั่วชีวิต เธอค่อยๆ ขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะขยับมือทำท่าทางบางอย่างที่ชายชุดสูทไม่ทันคาดคิด เธอไม่ได้ขว้างกระดาษทิ้ง แต่เธอกลับฉีกมันออกเป็นสองส่วนพร้อมกับรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดในโลก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งความลับมาด้วยกันในบทนี้ครับ แบล็กสมิธในตำนาน