โอสถบ่มเพาะขั้นสูง

"หากเจ้าก้าวเข้าไปในกับดักนี้โดยไม่เตรียมตัว ต่อให้มีเพลิงโอสถเก้าสีอยู่ในมือ ชีวิตของเจ้าก็จะเหลือเพียงเถ้าถ่านที่ไม่มีใครจดจำ" เสียงของมู่หรงเสวี่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดินของสำนักประมูล นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้หอมฉินหลิวจนเกิดเสียงกระทบเบาๆ ทว่าในหูของหลินเฟย มันกลับดังก้องกังวานราวกับเสียงเตือนภัย หลินเฟยไม่ได้หันไปมอง นางมู่หรงเสวี่ยในชุดคลุมสีม่วงเข้มกำลังใช้สายตาคมกริบดุจกระบี่จ้องมองไปยังแผนที่การค้าที่วางกางอยู่เบื้องหน้า บนนั้นมีสัญลักษณ์ของตระกูลซูและตระกูลอู๋ประกบดั่งคีมเหล็ก ล้อมกรอบเส้นทางการขนส่งสมุนไพรวิญญาณระดับสูงที่เขากำลังจะนำเข้าสู่ตลาดในอีกสามวันข้างหน้า "กับดักที่คนโง่สร้างไว้ เพื่อล่อเหยื่อที่พวกมันคิดว่าโง่กว่า" หลินเฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวยาวของเขาหยิบขวดหยกสีขาวนวลขึ้นมาหมุนเล่นในนิ้วอย่างใจเย็น "แต่พวกมันลืมไปอย่างหนึ่ง ความมั่งคั่งไม่ได้วัดกันที่จำนวนทองคำ แต่วัดกันที่ว่าใคร 'ควบคุม' กระแสธารของโอสถได้ดีกว่ากัน" "เจ้ากำลังจะบอกว่า..." มู่หรงเสวี่ยชะงัก สายตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ "เจ้าจะอาศัยช่วงเวลานี้ในการเลื่อนระดับพลัง?" "ไม่ใช่แค่เลื่อนระดับ แต่เป็นการสร้างรากฐานใหม่บนกองเพลิงที่พวกมันจุดขึ้น" หลินเฟยลุกขึ้นยืน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสุขุมเป็นการกดดันที่มองไม่เห็น แรงกดดันระดับลมปราณขั้นที่เก้าบีบอัดจนอากาศในห้องเริ่มสั่นไหว "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าช่วยตรึงกำลังตระกูลพวกนั้นไว้ที่สำนักประมูลสักสองชั่วยามพอไหม?" มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืน สายตาประสานกัน ความเชื่อมั่นที่สั่งสมมาทำให้หญิงสาวพยักหน้าโดยไม่ต้องถามเหตุผล "สองชั่วยามคือขีดจำกัดของข้า หากเจ้าทำไม่สำเร็จ คลังสินค้าของสำนักประมูลที่เจ้าเพิ่งลงงบไปห้าล้านเหรียญวิญญาณจะกลายเป็นเพียงกองฝุ่น" หลินเฟยไม่ตอบ เขาเพียงเดินเข้าไปในห้องโถงหลอมโอสถส่วนตัว บานประตูศิลาหนักอึ้งปิดลงพร้อมกับเสียงกังวานของตราประทับอาคมที่เขาเพิ่งร่ายปิดผนึกไว้ ภายในห้องที่ไร้แสงสว่าง มีเพียงเปลวเพลิงสีทองอมเขียวที่กำลังเต้นเร่าอยู่ในใจกลางเตาหลอมโอสถมังกรพ่นไฟ นี่ไม่ใช่การหลอมยาธรรมดา แต่นี่คือการหลอม 'โอสถบ่มเพาะขั้นสูงสุด' ที่หลินเฟยคิดค้นขึ้นจากตำราโบราณที่สาบสูญ *ตูม!* เปลวเพลิงในเตาพุ่งสูงขึ้นกระทบเพดานห้อง สมุนไพรระดับสวรรค์สามชนิดถูกโยนลงไปพร้อมกัน ความร้อนมหาศาลทำให้เนื้อสมุนไพรกลายเป็นของเหลวในชั่วพริบตา หลินเฟยกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนใบหน้า การจะขึ้นสู่ระดับ 'สร้างรากฐาน' ต้องใช้พลังวิญญาณมหาศาลในการบีบอัดแก่นแท้ของโอสถให้รวมตัวกันเป็นหยดน้ำค้างวิญญาณ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วเส้นชีพจร เส้นเลือดของเขาปูดโปนราวกับจะระเบิดออก หากเป็นผู้อื่นคงธาตุไฟเข้าแทรกไปนานแล้ว แต่สำหรับหลินเฟย นี่คือการเดิมพัน "แตกสลายเสียเถิด รากฐานเก่าที่ผุพัง... และจุติใหม่ด้วยอำนาจแห่งเพลิงเก้าสี!" เขาสูดหายใจลึก พลังวิญญาณในจุดตันเถียนหมุนวนบ้าคลั่ง โอสถในเตาเริ่มเปลี่ยนสีจากสีทองเป็นสีคราม ก่อนจะกลายเป็นสีรุ้งอันเจิดจ้า หลินเฟยคว้าโอสถที่ร้อนจัดนั้นเข้าปากทันทีโดยไม่ลังเล ความรู้สึกเหมือนมีลาวาร้อนระอุไหลลงสู่ท้อง ก่อนจะแตกกระจายออกเป็นกระแสพลังนับพันสาย พุ่งเข้าปะทะกับกำแพงพลังที่ปิดกั้นการเลื่อนระดับของเขามานานนับปี ความเจ็บปวดรุนแรงจนเขาต้องร้องคำรามออกมาในลำคอ แต่ในความเจ็บปวดนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงโครงสร้างพลังที่กำลังถูกก่อตัวใหม่ มันไม่ใช่แค่การสะสมพลัง แต่มันคือการสร้าง 'ฐานราก' ที่มั่นคงดุจภูผา หนึ่งชั่วยามผ่านไป... สองชั่วยามผ่านไป... ข้างนอกนั่น มู่หรงเสวี่ยกำลังเผชิญหน้ากับเหล่าผู้อาวุโสของสองตระกูลที่เดินเข้ามาท้าทายด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง นางยิ้มอย่างงดงาม แต่แววตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นางรู้ดีว่าเวลาของหลินเฟยกำลังจะหมดลง และในจังหวะที่หัวหน้าตระกูลซูขยับมือเตรียมส่งสัญญาณให้บริวารบุกเข้าทำลายประตูด้านใน... *เปรี้ยง!* คลื่นพลังสายหนึ่งระเบิดออกมาจากห้องโถงชั้นใน แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนอาคารสั่นสะเทือนไปทั้งแถบ เหล่าศัตรูที่อยู่หน้าประตูกระเด็นถอยหลังไปคนละสามก้าวด้วยใบหน้าที่ตื่นตะลึง มู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที นางรู้ว่าคนของนางกลับมาแล้ว ประตูศิลาเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหลินเฟยที่ก้าวออกมาในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาของเขาไม่ได้ส่องประกายธรรมดาอีกต่อไป แต่มันมีร่องรอยของสีเก้าสีหมุนวนอยู่ภายในดั่งดาราจักรที่เพิ่งถือกำเนิด เขากวาดสายตามองเหล่าผู้อาวุโสที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจสังหาร "ตระกูลซู... ตระกูลอู๋... ดูเหมือนพวกท่านจะรอคอยการพบกันครั้งนี้เสียจนเสียมารยาทไปหน่อยนะ" หลินเฟยขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย กลิ่นอายพลังที่หนักอึ้งกดทับลงมาบนไหล่ของพวกมันทันที "แต่ก่อนจะเริ่มการเจรจาธุรกิจ ข้ามี 'ของขวัญ' อีกชิ้นที่เพิ่งหลอมเสร็จ... หวังว่าพวกท่านจะรับไว้โดยไม่รีบตายไปเสียก่อนนะ" เขาแบมือออก ในนั้นมีโอสถสีดำสนิทลูกหนึ่งวางอยู่ แต่มันกลับส่งเสียงคำรามดั่งสัตว์ร้ายออกมาจากข้างใน... โอสถปีศาจที่ไม่มีใครในดินแดนนี้เคยพบเห็นมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยจนมาถึงบรรทัดนี้ หวังว่าตอนหน้าท่านจะยังคงร่วมเป็นสักขีพยานในความพินาศของศัตรูนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์