แผนการซ้อนแผน

“ข้าเตือนท่านแล้วว่าอย่าได้เปิดมันในที่โล่งแจ้ง… แต่น่าเสียดายที่ความโลภของท่านมันบังตาจนมืดบอดไปเสียสิ้น” เสียงของหลินเฟยเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในโถงประมูลชั้นวีไอพีบิดเบี้ยว มวลเมฆสีเลือดภายนอกหน้าต่างบานใหญ่หมุนวนเป็นพายุขนาดย่อม เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณแค้นจากถุงผ้าที่เพิ่งถูก ‘ปรมาจารย์เฒ่าตระกูลซุน’ ช่วงชิงไปเมื่อครู่ กำลังกัดกินจิตวิญญาณของผู้ที่สัมผัสมันโดยตรง ชายชราตระกูลซุนใบหน้าซีดเผือด เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาพยายามสลัดถุงผ้าทิ้ง แต่ราวกับว่ามันมีชีวิต มันยึดติดกับฝ่ามือของเขาอย่างเหนียวแน่น “เจ้า… เจ้าหลอกข้า! นี่ไม่ใช่ ‘โอสถอมตะระดับบรรพกาล’ แต่มันคือผนึกกักขังวิญญาณอาฆาต!” ปรมาจารย์เฒ่าคำรามลั่น ดวงตาแดงฉานไปด้วยความเคียดแค้น หลินเฟยเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปาก มือเรียวยาวหยิบจอกชาขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงโกลาหลเบื้องล่าง “ท่านเข้าใจผิดแล้วท่านอาวุโสซุน ข้าบอกว่านั่นคือ ‘สมบัติล้ำค่าที่บรรพชนมอบให้’ ข้าไม่เคยกล่าวสักคำว่ามันคือโอสถ หากท่านอ่านประวัติศาสตร์ตระกูลข้าสักนิด ท่านจะรู้ว่าสิ่งที่บรรพชนทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่มีเพียงแค่ทองคำ แต่คือความแค้นที่สั่งสมมานับพันปี” มู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายหลินเฟยป้องปากหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบของนางจับจ้องไปยังชายชราที่เริ่มสั่นสะท้าน “ท่านปรมาจารย์ซุน หากท่านยอมคาย ‘แก่นแท้เพลิงสวรรค์’ ที่ท่านประมูลได้ไปเมื่อครู่มาเป็นค่ารักษา ข้าอาจจะพอมีวิธียับยั้งวิญญาณร้ายไม่ให้กัดกินตบะของท่านจนหมดสิ้น… คิดดูให้ดีนะครับ เวลาของท่านมีไม่มากแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงพายุภายนอกที่ปะทะกับม่านพลังป้องกันของหอประมูลจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ ปรมาจารย์เฒ่าหอบหายใจถี่ สายตาเหลือบมองหลินเฟยสลับกับถุงผ้าในมืออย่างชั่งใจ “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมงั้นหรือ!” ชายชรากัดฟันกรอด รวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายหมายจะระเบิดถุงผ้านั้นทิ้ง “ถ้าท่านทำเช่นนั้น…” หลินเฟยวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้หอม เสียงกระทบเบาๆ ดังดุจค้อนที่ฟาดลงบนหัวใจของชายชรา “วิญญาณนับพันในถุงจะหลุดออกมา และเป้าหมายแรกของพวกมันไม่ใช่ข้า… แต่คือท่าน ที่เป็นคนปลดปล่อยพวกมัน” ร่างของปรมาจารย์เฒ่าชะงักกึก ความกลัวฉายชัดในแววตา ความทะนงตนที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่ใกล้เข้ามาทุกที “ตกลง… ข้าให้!” ชายชราโยนกล่องหยกบรรจุแก่นแท้เพลิงสวรรค์มาให้หลินเฟยด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น “รีบช่วยข้า!” หลินเฟยรับกล่องหยกไว้ด้วยท่าทางสง่างาม เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เปลวไฟสีเก้าสีที่ดูราวกับมีชีวิตพุ่งออกจากปลายนิ้วเข้าปกคลุมถุงผ้าสีดำนั้น ในชั่วพริบตาเสียงกรีดร้องก็เงียบหายไป ความชั่วร้ายถูกแปรเปลี่ยนเป็นไอหมอกบริสุทธิ์ที่ไหลย้อนกลับเข้าสู่ฝ่ามือของหลินเฟย “เป็นอย่างไรบ้างครับ?” หลินเฟยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับผู้หวังดี “โล่งสบายขึ้นบ้างไหม?” ชายชรานั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น จิตวิญญาณแทบแตกสลาย เขามองหลินเฟยด้วยสายตาที่หวาดกลัวอย่างถึงที่สุด สิ่งที่เขาสูญเสียไปในวันนี้ ไม่ใช่แค่สมบัติล้ำค่า แต่มันคือรากฐานพลังทั้งหมดของตระกูลซุนที่ต้องนำมาแลกกับชีวิตที่แทบไม่เหลือค่า “เจ้า… หลินเฟย… เจ้ามันปีศาจชัดๆ” ชายชราพึมพำ หลินเฟยยิ้มตอบ พลางเดินไปที่ริมระเบียงมองดูพายุที่เริ่มสงบลง “ปีศาจงั้นหรือ? ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด การที่ข้าเป็นปีศาจในสายตาของท่าน ก็แปลว่าข้ามาถูกทางแล้วครับ” มู่หรงเสวี่ยเดินเข้ามาใกล้ เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ “ท่านหลิน นี่คือการปิดดีลที่งดงามที่สุดเท่าที่สำนักประมูลเคยทำมาเลยทีเดียว” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย หลินเฟยกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากทางเดินชั้นวีไอพี เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกลองศึกที่ประกาศการมาถึงของยอดฝีมือที่เหนือชั้นกว่าปรมาจารย์เฒ่าคนนี้หลายเท่า ประตูห้องวีไอพีถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินวาววับ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งอย่างถึงที่สุด เขาไม่ได้มองชายชราที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นแม้แต่น้อย สายตาของเขามุ่งตรงมาที่หลินเฟย พร้อมกับดาบเล่มใหญ่ที่เปล่งประกายสีครามเย็นเยียบ “หลินเฟย… เจ้าหลอกคนของตระกูลซุนได้ แต่เจ้าไม่มีทางหลอก ‘ราชองครักษ์เงาแห่งจักรวรรดิ’ ได้หรอก” ชายผู้มาใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “องค์จักรพรรดิรับสั่งให้ข้ามานำตัวเจ้าไปเข้าเฝ้า… ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม” หลินเฟยหรี่ตาลง รอยยิ้มของเขาหายไปทันที นี่ไม่ใช่แค่การขัดขวางทางการค้า แต่นี่คือกับดักที่เขากำลังก้าวลงไปโดยไม่รู้ตัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมนะครับ!