สร้างตำนานคนใหม่

กริูดดด... เสียงกรีดกระดาษไขราคาแพงดังขึ้นเบาๆ ในห้องลับชั้นบนสุดของหอประมูลเมฆาเคียงฟ้า มู่หรงเสวี่ยกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามดุจหยกสลักหมุนถ้วยชาอุ่นๆ วนไปมา ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ท่านแน่ใจแล้วหรือว่า... การปลอมตัวเป็นนักปรุงโอสถพเนจรไร้นาม จะไม่สร้างคลื่นใต้น้ำที่ใหญ่เกินกว่าที่เราจะรับไหว?" หลินเฟยแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เขาย1กมือขึ้นรินชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาใบมังกรหยกให้หญิงสาวอย่างสุภาพ "คลื่นใต้น้ำหรือครับคุณหนูมู่หรง? สำหรับพวกเราแล้ว... สิ่งนั้นไม่ใช่ภัยคุกคาม แต่มันคือกระแสลมที่จะช่วยพัดพาเรือสำเภาทองคำของเราให้ทะยานไปข้างหน้าต่างหาก" เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายโปร่งบางแต่เปี่ยมด้วยพลังปราณอันลึกล้ำก้าวไปที่หน้าต่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น ทว่าสง่างาม หลินเฟยสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ชั้นบรรยากาศในห้องพลันบิดเบี้ยว หน้ากากไม้เนื้อหอมสลักลวดลายอัคคีเก้าสีถูกสวมทับใบหน้า ทันใดนั้น กลิ่นอายความโบราณและลึกลับก็แผ่ซ่านออกมาจนมู่หรงเสวี่ยต้องสูดลมหายใจเข้าลึก นี่ไม่ใช่หลินเฟยผู้เย่อหยิ่งจากตระกูลใหญ่ หรือคุณหนูตกอับแห่งสำนักโอสถ แต่เขาคือ "ปรมาจารย์เพลิงทมิฬ" นักปรุงโอสถพเนจรผู้มาจากดินแดนรกร้างอันไกลโพ้น—ตัวตนสมมติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเขย่าขวัญสมาคมโอสถหลวงในวันนี้ "ชุดคลุมนี้ ตัดเย็บจากไหมอัคคีร้อยปี ปักลายเตาหลอมเก้าชั้น ดูผ่านๆ อาจเป็นแค่ชุดของนักปรุงโอสถระดับสามัญ แต่หากใช้เนตรจิตวิญญาณตรวจสอบ... หึ... พวกมันจะพบกับค่ายกลอำพรางระดับสวรรค์ที่ข้าเป็นผู้ลงอักขระด้วยโลหิตมังกรแท้" หลินเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ถูกดัดแปลงให้แหบพร่าและทรงอำนาจขึ้นอย่างจงใจ มู่หรงเสวี่ยจ้องมองการแปลงโฉมอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง "ฝีมือการปลอมแปลงจิตวิญญาณของท่านนี่... ร้ายกาจเสียจนข้าเริ่มรู้สึกเห็นใจพวกผู้อาวุโสสมาคมโอสถที่จะต้องตกเป็นเหยื่อความเจ้าเล่ห์ของท่านเสียแล้วสิครับ... เอ่อ หมายถึง... ข้าหมายความว่า ท่านช่างรอบคอบยิ่งนัก" นางเกือบหลุดปากใช้คำพูดคุ้นเคย แต่ปรับน้ำเสียงกลับมาเป็นทางการได้อย่างรวดเร็ว "ความรอบคอบคือมารดาแห่งชัยชนะครับคุณหนูมู่หรง... เอาล่ะ ได้เวลาไปเยือน 'ตลาดมืดวิญญาณโลหิต' แล้ว" ยามราตรีมาเยือน นครหลวงเมฆาอัคคีไม่ได้หลับใหล ใต้เงาแสงจันทร์สีแดงฉาน ตลาดมืดใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นกำลังคึกคักไปด้วยผู้ฝึกยุตระกูลใหญ่และเหล่าโจรโฉดโชกโชน หลินเฟยในชุดคลุมลึกลับและหน้ากากอัคคีเก้าสีย่างก้าวเข้าไปอย่างไร้สุ้มเสียง ทุกย่างก้าวของเขาแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนผู้คนที่เดินสวนทางต้องรีบหลีกทางให้ด้วยความหวาดผวา เป้าหมายของพวกเขาในค่ำคืนนี้คือ "ร้านโอสถร้อยพิษ" แหล่งฟอกเงินและซื้อขายสมุนไพรหายากของตระกูลไป๋ ตระกูลคู่อริเก่าแก่ที่เคยหักหลังและพยายามสังหารหลินเฟยในอดีต ทันทีที่ร่างในชุดคลุมก้าวเท้าเข้าสู่ร้าน กลิ่นอายของโอสถคุณภาพต่ำและสมุนไพรเน่าเสียก็ลอยเตะจมูก หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน "ยินดีต้อนรับท่านยุทธ์... โอ้ หรือว่าจะเป็นท่านปรมาจารย์? ร้านของเรามี..." เถ้าแก่ร้านรูปร่างอ้วนท้วน หน้าตาเจ้าเล่ห์รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แต่ยังไม่ทันพูดจบ หลินเฟยก็สะบัดมือ โยนขวดหยกสีชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ตุบ!* "โอสถทะลวกลึกขั้นห้า... คุณภาพความบริสุทธิ์เก้าส่วนสิบ เจ้ากล้าให้ราคาเท่าไหร่?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านหน้ากากอัคคีเอ่ยถาม เรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม เถ้าแก่ร้านชะงัก รีบหยิบขวดหยกขึ้นมาเปิดจุกทันที กลิ่นหอมทะลวงจิตวิญญาณพวยพุ่งออกมาจนเข่าของเถ้าแก่ทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือขวดหยกสั่นเทาน้อยๆ "ทะ... เทพเจ้าช่วย! โอสถความบริสุทธิ์เก้าส่วนสิบ! นี่มัน... นี่มันคือสมบัติล้ำค่าที่แม้แต่รองประธานสมาคมโอสถยังปรุงออกมาไม่ได้! ท่าน... ท่านคือใครกันแน่?" ในจังหวะที่เถ้าแก่กำลังตื่นตระหนกสุดขีด มู่หรงเสวี่ยที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้ยืนอยู่ด้านหลังก็ก้าวออกมาข้างหน้า ยื่นป้ายหยกสัญลักษณ์การค้าของหอประมูลเมฆาเคียงฟ้าให้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยፍเยือก "ท่านปรมาจารย์ต้องการแลกเปลี่ยนขวดนี้ด้วย 'หญ้าวิญญาณเก้าตะวัน' และสิทธิ์ในการครอบครองเหมืองผลึกปราณสามแห่งของตระกูลไป๋... หวังว่าเถ้าแก่คงไม่ต้องให้ข้าต้องพูดซ้ำสองกระมัง?" เถ้าแก่หน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง การซื้อขายครั้งนี้ไม่ใช่แค่การค้าขายธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามทางเศรษฐกิจและการเมืองที่ดึงเอาตระกูลใหญ่เข้ามาพัวพันโดยตรง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แว่วมาจากมุมมืดด้านหลังร้าน "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นการค้าที่น่าสนใจยิ่งนัก... ไม่นึกเลยว่าคืนนี้ ข้าจะได้พบกับ 'นักปรุงโอสถพเนจร' ผู้สร้างเรื่องเล่าลือสนั่นเมือง" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีทองปักลายพยัคฆ์เหินฟ้าก้าวออกมาจากเงาดำ ใบหน้าคมคายแต่แฝงแววเหี้ยมเกรียมรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนมุมปาก พร้อมกับกลิ่นอายพลังปราณระดับกำเนิดจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่กดทับลงมาทันที หลินเฟยหรี่ตาลงภายใต้หน้ากาก รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นในใจ... *ในที่สุด ปลาตัวใหญ่ก็ติดเบ็ดแล้วสินะ... คุณชายรองตระกูลไป๋!* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานฟ้าไปด้วยกันนะครับ — เพลิงโอสถสวรรค์