ศึกดวลโอสถ

“เจ้ากล้าเรียกสิ่งนี้ว่าโอสถระดับปฐพีงั้นหรือ? ช่างเป็นคำโกหกที่น่าสมเพชที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมา!” เสียงคำรามของปรมาจารย์ ‘เซียวหาน’ ดังก้องไปทั่วหอโถงโอสถทองคำ กลิ่นอายกดดันจากระดับลมปราณขั้นราชันแผ่ซ่านจนศิษย์สำนักรอบข้างต้องถอยร่นด้วยความหวาดหวั่น ทว่าหลินเฟยกลับยืนนิ่งเฉย มือประสานหลัง แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองไปยังเตาหลอมโอสถหยกขาวของคู่ต่อสู้ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช ไม่ใช่ความกลัว “คุณค่าของโอสถไม่ได้อยู่ที่กลิ่นหอมที่ปรุงแต่งขึ้นมาด้วยสมุนไพรราคาถูก แต่มันอยู่ที่ ‘จิตวิญญาณ’ ที่อยู่ในเม็ดยาต่างหาก ท่านเซียวหาน... ท่านหลงทางมานานเกินไปแล้ว” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับบาดลึกเข้าไปในความถือดีของปรมาจารย์เฒ่า มู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนแท่นเกียรติยศ ขยับพัดในมือเบาๆ สายตาของนางที่มองมายังหลินเฟยนั้นไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นที่เปี่ยมล้น นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้เมื่อก้าวเข้าสู่สนามประลองโอสถ เขาไม่ใช่พ่อค้าที่เจ้าเล่ห์ แต่เป็นดั่งเทพเจ้าที่ถือครองเพลิงเก้าสีไว้ในกำมือ “ดี! ในเมื่อเจ้ามั่นใจนัก เรามาเดิมพันกันด้วยชีวิต! ใครแพ้ต้องก้มกราบยอมรับว่าตนเองคือคนไร้ค่า และห้ามเหยียบย่างเข้ามาในวงการโอสถแห่งนี้อีกตลอดกาล!” เซียวหานประกาศก้อง ประกายสายฟ้าสีครามพุ่งออกมาจากปลายนิ้วเข้าสู่เตาหลอมหยกขาว เพลิงศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวของเขาเริ่มแผดเผาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว หลินเฟยเพียงยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเย็นเยือกราวกับจะบอกว่า ‘ท่านเพิ่งเลือกทางตายให้ตัวเอง’ เขาขยับกายช้าๆ หยิบหญ้าวิญญาณเก้าสีใบเหี่ยวแห้งออกมาจากแขนเสื้อ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าศิษย์สำนักคู่แข่ง “ดูนั่นสิ! เขาจะใช้วัตถุดิบขยะนั่นหลอมโอสถหรือ?” หลินเฟยไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา นิ้วมือของเขาสะบัดผ่านอากาศ เกิดเป็นอักขระโบราณที่ส่องแสงสว่างวาบ ‘เทคนิคกลั่นมิติดารา’... วิชาที่สาบสูญไปเมื่อหมื่นปีก่อนถูกนำมาใช้อีกครั้ง ทันทีที่เขาสะบัดมือ เปลวเพลิงสีดำสนิทแทรกด้วยเกล็ดประกายทองก็ห่อหุ้มสมุนไพรเหี่ยวแห้งนั้นไว้ ความร้อนแรงไม่ได้แผ่ออกมาด้านนอก แต่มันบีบอัดอยู่ภายใน... จนเกิดเป็นห้วงมิติขนาดจิ๋วขึ้นกลางอากาศ ภายในนั้น หลินเฟยไม่ได้กำลังหลอมโอสถ แต่เขากำลัง ‘จำลองจุดกำเนิดของโลก’ บรรยากาศในหอโถงเปลี่ยนไปในฉับพลัน ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ทุกคนจนร่างเริ่มสั่นสะท้าน ปรมาจารย์เซียวหานหน้าซีดเผือด เปลวเพลิงของเขาดับวูบลงราวกับเจอกับเจ้าผู้เป็นใหญ่ ความร้อนจากเตาหลอมของเขาถูกดึงดูดเข้าสู่เตาหลอมไร้ลักษณ์ของหลินเฟยอย่างไม่อาจขัดขืน “เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าใช้เทคนิคกลั่นมิติข้ามกาลเวลาได้อย่างไร!” เซียวหานตะโกนเสียงหลง เขารีบกางปราณป้องกันตนเอง ทว่ามันสายเกินไป หลินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาข้างหนึ่งส่องประกายสีทอง อีกข้างเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงเหวแห่งความว่างเปล่าที่เขาเพิ่งพบเจอมาในมิติก่อนหน้านี้ “ข้าไม่ได้ใช้เทคนิคของข้า แต่ข้าใช้เสียงกระซิบที่ข้าเพิ่งได้รับมาจากความตาย... ขอบคุณที่สอนให้ข้ารู้ว่า แม้แต่ความตายก็ยังต้องสยบต่อผู้ที่ควบคุมมิติได้” ตึก! เสียงเม็ดยาตกลงสู่จานหยก เสียงนั้นกังวานดุจเสียงสวรรค์ กลิ่นหอมที่อบอวลออกมาไม่ได้หอมหวานดั่งดอกไม้ แต่มันหอมรัญจวนดุจดั่งลมหายใจของบรรพชนผู้ล่วงลับ ทุกคนที่ได้กลิ่นต่างตกอยู่ในภวังค์ ขาดสติไปชั่วขณะ หลินเฟยเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวหานที่กำลังทรุดลงกับพื้น “ท่านแพ้แล้ว... และอย่าลืมว่าสัญญาที่ให้ไว้กับข้า คือการเปิดปากยอมรับความจริงที่ท่านซ่อนไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในตระกูลหลินเมื่อสิบปีก่อน” เซียวหานตัวสั่นเทา พยายามจะหนี ทว่าขาของเขากลับขยับไม่ได้ ราวกับถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นตรึงไว้กับพื้นดิน เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “เจ้า... เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา เจ้าคือคนที่ ‘ผู้นั้น’ เตือนข้าไว้ว่าให้กำจัดให้เร็วที่สุด!” ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหอประมูลก็มืดมิดลงอย่างกะทันหัน อักขระสีเลือดปรากฏขึ้นบนเพดานโถง ลมพายุที่พัดเข้ามาทำลายกระจกจนแตกละเอียด เงาสีดำร่างหนึ่งที่ไม่เห็นใบหน้าค่อยๆ ก้าวผ่านมิติออกมาจากความว่างเปล่าที่หลินเฟยเพิ่งสร้างขึ้น มันเดินตรงมาหาหลินเฟยพร้อมกับหยิบกริชที่อาบด้วยหยดเลือดสีน้ำเงินขึ้นมา “ความลับของตระกูลเจ้า... ไม่สมควรถูกขุดคุ้ยขึ้นมาหรอกนะ... หลินเฟย” หลินเฟยชะงัก สายตาที่เคยสุขุมกลับเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้ว... คนที่เสียงกระซิบนั้นเคยบอกว่า 'ข้าอยู่ข้างหลังเจ้า' ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยในเส้นทางสายโอสถที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและหยาดเลือดนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ!