โอสถคืนชีพ

"เจ้ามั่นใจหรือหลินเฟย? ชีวิตของเจ้าสำนักแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพียงเส้นเดียว หากโอสถเม็ดนี้ล้มเหลว... ต่อให้เป็นเจ้าที่ได้ชื่อว่ามีเพลิงเก้าสีครอบครอง ก็ไม่อาจชดใช้ความผิดฐานสังหารผู้นำสำนักได้" เสียงของมู่หรงเสวี่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ นางไม่ได้มองหน้าเขา สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่เตาหลอม 'มังกรนิล' ที่วางอยู่ใจกลางห้องโถงลับ ทว่ามือที่กุมพัดหยกของนางกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่คนอื่นไม่มีวันสังเกตเห็น หลินเฟยไม่ตอบในทันที เขาเพียงขยับปลายนิ้วเบาๆ เพลิงสีม่วงครามอันเป็นหนึ่งในเฉดสีแห่งเพลิงโอสถสวรรค์ก็พลันปะทุขึ้นในฝ่ามือ มันไม่ใช่ไฟที่ร้อนแรงจนแผดเผา แต่เป็นเพลิงที่ให้ความรู้สึกราวกับกำลังโอบอุ้มวิญญาณของผู้ป่วยเอาไว้ เขาหันไปสบตานาง แววตาของเขาเยือกเย็นดั่งบ่อน้ำลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง "มู่หรง การค้าที่ไม่มีความเสี่ยงย่อมไม่ใช่การค้าที่สร้างกำไรมหาศาล และชีวิตของเจ้าสำนัก... ก็เป็นหมากตัวที่สำคัญที่สุดในกระดานนี้ หากเขาตาย สำนักพันธมิตรที่เราสร้างมาจะพังทลายลงในข้ามคืน เจ้าก็รู้ดี" ชายหนุ่มสะบัดมือเบาๆ สมุนไพรล้ำค่ากว่าสิบชนิดลอยละล่องเข้าไปในเตาหลอมตามลำดับ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนคนดมรู้สึกถึงพลังปราณที่แล่นพล่านในเส้นเลือด แต่นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมของโอสถทั่วไป มันคือกลิ่นของ 'โอสถคืนชีพ' โอสถระดับตำนานที่แม้แต่บรรพชนยังไม่กล้าหมายปอง เขาเริ่มการหลอมด้วยจังหวะที่มั่นคง แม้เหงื่อจะซึมออกมาตามไรผม หลินเฟยยังคงควบคุมเพลิงเก้าสีให้ประสานสอดคล้องกับจังหวะชีพจรของสมุนไพรแต่ละต้น ทุกครั้งที่เขาขยับปลายนิ้ว บรรยากาศภายในห้องจะบิดเบี้ยวราวกับห้วงมิติเกิดการร้าวราน "เจ้าสำนักจิวไม่ได้ถูกพิษธรรมดา" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง "ร่องรอยปราณมารที่กัดกินหัวใจเขานั้น หากไม่ใช่โอสถระดับสวรรค์จริงๆ เกรงว่าจะไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย เจ้าถึงได้บอกว่าต้องใช้ 'เลือดจากหัวใจมังกร' ผสมลงไปด้วยงั้นหรือ?" หลินเฟยกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดขึ้นมาในยามที่เขาดึงเอาขวดหยกสีชาออกมาจากอกเสื้อ "เลือดมังกรน่ะของปลอม แต่นี่คือ 'แก่นแท้แห่งเพลิงชีวิต' ที่ข้าสกัดมาจากสมบัติลับที่พวกตระกูลจ้าวทิ้งไว้ต่างหากล่ะ การทำธุรกิจต้องมีการดัดแปลงบ้าง จริงไหมมู่หรง?" เมื่อสมุนไพรต้นสุดท้ายถูกหลอมละลายจนกลายเป็นของเหลวสีทองอร่าม หลินเฟยก็เร่งอุณหภูมิของเพลิงขึ้นถึงขีดสุด เตาหลอมมังกรนิลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผนังห้องเริ่มมีรอยร้าว เสียงคำรามของวิญญาณอสูรที่ถูกกักขังในโอสถดังก้องกังวานราวกับจะทะลวงออกไปสู่ภายนอก ในวินาทีนั้นเอง ประตูหินของห้องโถงลับก็ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของผู้อาวุโสสามและศิษย์สายตรงอีกสี่คนพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "หลินเฟย! หยุดมือเดี๋ยวนี้! เจ้ากำลังทำอะไรกับเจ้าสำนักกันแน่! ข้าได้ยินเสียงคำรามของปีศาจมาจากห้องนี้!" ผู้อาวุโสสามตะโกนก้อง มือขวากุมกระบี่แน่นพร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีทุกเมื่อ มู่หรงเสวี่ยก้าวออกมาขวางไว้ทันที พัดหยกในมือสะบัดออกเป็นกำแพงลมปราณที่แข็งแกร่งจนทุกคนต้องชะงัก "ผู้อาวุโสสาม! ท่านจะทำลายโอกาสรอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าสำนักงั้นหรือ? หากท่านก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะถือว่าท่านคือผู้ก่อกบฏที่ต้องการสังหารเจ้าสำนักเสียเอง!" ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา ขณะที่หลินเฟยยังคงนิ่งเฉยราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมาย เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น สายตาเขามุ่งมั่นอยู่เพียงจุดเดียว คือการทำให้ 'โอสถคืนชีพ' เม็ดนี้สมบูรณ์แบบที่สุด ทันใดนั้น เปลวเพลิงในเตาก็เปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีทองสว่างจ้า ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงควันสีครามพุ่งขึ้นสู่เพดาน หลินเฟยคว้าโอสถเม็ดกลมเกลี้ยงที่ส่งไอความเย็นเยียบออกมา มันดูงดงามราวกับดวงดาราที่ร่วงหล่นลงมาบนฝ่ามือ แต่ในจังหวะที่เขาจะเดินไปทางเตียงของเจ้าสำนัก มือของเขากลับชะงักค้าง แววตาของหลินเฟยหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมที่คืบคลานเข้ามาจากเงามืดหลังม่าน มีคนซ่อนตัวอยู่... และคนผู้นั้นกำลังเตรียมที่จะสังหารเจ้าสำนักในเสี้ยววินาทีที่โอสถแตะลิ้น! "อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้เตียงนั่น!" หลินเฟยคำรามเตือนมู่หรงเสวี่ย แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เงาร่างสีดำมืดพุ่งทะลุเงามืดออกมาพร้อมกริชอาบยาพิษที่พุ่งเป้าไปที่ลำคอของเจ้าสำนักโดยตรง มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้างในขณะที่หลินเฟยดีดตัวออกไปราวกับสายฟ้า แต่กริชเล่มนั้นกลับเร็วกว่า... เลือดสีดำหยดหนึ่งหยดลงบนผืนผ้าปูที่นอนขาวสะอาด ก่อนที่เงาร่างนั้นจะหัวเราะแผ่วเบาด้วยเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด "ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนักที่ช่วยเป็นเหยื่อล่อให้เราพบ 'โอสถคืนชีพ' ที่ตามหามานาน... หลินเฟย เจ้าพลาดแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปกับเพลิงโอสถสวรรค์นะครับ!