เปิดประมูลระดับจักรพรรดิ

เสียงเคาะหยกครามกระทบโต๊ะศิลาลงทัณฑ์ดังสะท้านกังวานไปทั่วห้องรับรองลับชั้นสูงสุดของหอประมูลร้อยสมบัติ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากของ "ฟู่เฉิง" ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักดาบสวรรค์ มือสั่นเทาที่กำคัมภีร์ลับหนังมังกรทมิฬไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษในชุดคลุมยาวปักลายมังกรเก้าสี ดวงตาดำขลับล้ำลึกราวจมดิ่งลงสู่ห้วงจักรวาลอันไร้ก้นบึ้ง หลินเฟยหาได้เร่งเร้าหรือแสดงท่าทีคุกคามไม่ เขากำลังรินชาไป๋ฮวาที่มีไอไอร้อนกรุ่นลงในจอกหยกด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับกดดันจนอากาศในห้องแทบกลายเป็นของแข็ง "ผู้อาวุโสฟู่..." เสียงนุ่มทุ่มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด "ท่านคิดทบทวนดูอีกครั้งดีหรือไม่? ข้อมูลสายสัมพันธ์ลับระหว่างสำนักดาบสวรรค์ของท่านกับนิกายโลหิตโลกันตร์ มีค่าเท่าใด... ในสายตาของข้า มันอาจมีค่าควรเมือง หรืออาจมีค่าเท่ากับเศษกระดาษที่รอวันถูกเผาทำลาย" ฟู่เฉิงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาฉายแววหวาดระแวงปนโลภอย่างปิดไม่มิด หนี้สินมหาศาลที่เขาไปกู้ยืมมาเพื่อประมูลโอสถทะยานสวรรค์เมื่อคราวก่อนกำลังไล่ล่าเขาดั่งภูตผี หากไม่มีก้อนศิลาวิเศษนับล้านมาอุดรูรั่วนี้ ชีวิตของเขาและตระกูลสายตรงในสำนักดาบสวรรค์ย่อมไม่แคล้วจบลงบนลานประหารวิญญาณอย่างแน่นอน "หลินเฟย... เจ้ากล้ามากนะที่ใช้เงินซื้อความลับระดับเป็นตายของสำนักข้า!" ฟู่เฉิงเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาศักดิ์ศรีของยอดฝีมือขั้นหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์เอาไว้ "เงินทองเป็นเพียงสิ่งนอกกาย หากใช้ซื้อความสงบสุขและทางรอดได้ เหตุใดข้าจะไม่ทำเล่า?" หลินเฟยแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง "ห้าล้านศิลาวิเศษเก้าสี... แลกกับพินัยกรรมลับและบัญชีรายชื่อผู้สนับสนุนเบื้องหลังของพวกมัน แลกเปลี่ยนกันตรงนี้ ไม่มีความลับใดรั่วไหลออกไปจากปากของข้า ท่านว่าคุ้มค่าหรือไม่?" มู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่เคียงข้างในชุดกระโปรงยาวสีเพลิงปักลายหงส์เหิน นางเพียงปรายตามองคัมภีร์หนังมังกรทมิฬด้วยความเรียบเฉย แต่นิ้วเรียวยาวที่หมุนแหวนมิติบนนิ้วชี้กลับบ่งบอกว่านางกำลังคำนวณความคุ้มค่าทุกอณูอย่างเฉียบคม นางย่อมรู้ดีว่าข้อมูลนี้สามารถใช้เป็นหอกทะลวงฟันเพื่อเขย่าขวัญศัตรูในยุทธภพได้รุนแรงเพียงใด "ห้าล้าน..." ฟู่เฉิงทวนคำ หัวใจเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก เงินจำนวนนี้มากพอที่จะทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในดินแดนอื่นได้ชั่วชีวิต "เจ้ารับประกันได้อย่างไรว่า... เมื่อข้าส่งมอบมันให้เจ้าแล้ว ชีวิตของข้าจะปลอดภัยจากเงื้อมมือของเจ้าสำนัก?" "ข้า หลินเฟย ไม่เคยผิดคำพูดกับสุนัขที่ยอมจำนน..." หลินเฟยหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ ก่อนจะเลื่อนแหวนเก็บของประดับมรกตไปตรงหน้าอีกฝ่าย "ภายในนี้มีศิลาวิเศษห้าล้านก้อน พร้อมกับโอสถชำระวิญญาณระดับจักรพรรดิอีกสามเม็ด... เพื่อให้ท่านมั่นใจว่า พลังยุทธ์ที่กำลังเสื่อมถอยของท่าน จะได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์" ฟู่เฉิงมองแหวนมรกตสลับกับใบหน้าของหลินเฟย สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น แต่มันสายเกินกว่าจะถอยหลังแล้ว ความโลภและความกลัวตายกัดกินจิตวิญญาณจนหมดสิ้น มือที่สั่นเทายื่นออกไปหยิบแหวนมรกต พร้อมกับผลักคัมภีร์หนังมังกรทมิฬข้ามโต๊ะศิลาไป "ตกลง... ข้าขาย!" พริบตาที่นิ้วสัมผัสกับพลังวิเศษในแหวน รอยยิ้มแห่งความสำเร็จก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฟู่เฉิง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หลินเฟยกลับไม่ได้เปิดคัมภีร์อ่านทันที นัยน์ตาคมกริบของเขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกแก้ววิเศษที่สะท้อนภาพท้องนภาด้านนอก บรรยากาศรอบหอประมูลร้อยสมบัติพลันเงียบสงบลงอย่างผิดปกติ เสียงจอแจของผู้คนในเมืองหลวงหายวับไปในพริบตา ราวกับถูกตัดขาดด้วยค่ายกลสะกดวิญญาณขนาดมหึมา! มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นางดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที พลังลมปราณระดับเซียนแท้จริงแผ่ซ่านปกป้องทั่วร่าง "หลินเฟย มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล..." หลินเฟยยกมือขึ้นห้ามปราม รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี เขาค่อยๆ ปิดคัมภีร์หนังมังกรทมิฬลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อย "ดูเหมือนว่า... เงินห้าล้านก้อนนี้ จะซื้อความลับได้ก็จริง แต่ดูท่าทางว่า... มันยังราคาถูกเกินไปที่จะซื้อ 'ลมหายใจ' ของแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนั้น" ตึง! ประตูปิดตายศิลาหนักหมื่นชั่งของห้องรับรองระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ร่างในชุดคลุมสีเลือดปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะแหברי้วที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หลินเฟย... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า ความลับของนิกายโลหิตโลกันตร์ จะถูกซื้อขายได้ง่ายดายปานนั้น?" — เพลิงโอสถสวรรค์