โอสถประสานลมปราณ

คมกระบี่ที่หลอมจากเลือดมังกรหยุดชะงักห่างจากลำคอของหลินเฟยเพียงเส้นผมกั้น ไอสังหารเย็นเยียบปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนขนลุกชัน ทว่าดวงตาของเขากลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งแววตระหนกแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงคิดจะบั่นคอผู้ที่รู้ว่าสมุนไพรหญ้าวิญญาณเก้ากลีบที่เจ้าเก็บมานั้น มีพิษร้ายซ่อนอยู่ในราก?" หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศในยามบ่าย ร่างในชุดดำที่พุ่งเข้าใส่ชะงักงัน แววตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยความเร็วที่เหนือชั้น "เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร? หญ้าวิญญาณเก้ากลีบเป็นสมุนไพรระดับสูง จะมีพิษได้อย่างไร" หลินเฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อครู่กลับมั่นคงราวกับหินผา เขาเดินไปที่โต๊ะไม้แกะสลัก หยิบหญ้าวิญญาณต้นนั้นขึ้นมาสะบัดเบาๆ ปลายรากที่ดูปกติสุขกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเมื่อกระทบกับไอพลังปราณสีครามที่เขาส่งผ่านเข้าไป "นี่คือพิษ 'กลืนวิญญาณ' หากเจ้าใช้มันหลอมโอสถประสานลมปราณในคืนนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้พลังเพิ่ม แต่เส้นชีพจรของเจ้าจะแตกสลายภายในสามราตรี" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างของสำนักประมูลมู่หรง มู่หรงเสวี่ยซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่ในมุมมืดก้าวออกมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียวจ้องมองหลินเฟยราวกับจะอ่านทะลุไปถึงจิตวิญญาณ "ถ้าสิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริง หลินเฟย... ท่านย่อมรู้วิธีแก้" นางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "และถ้าท่านโกหก กระบี่เล่มนี้จะไม่หยุดอยู่แค่ที่ลำคอของท่านแน่" หลินเฟยไม่ตอบคำถาม แต่กลับหันไปหยิบเตาหลอม 'เพลิงเมฆา' ที่ตั้งอยู่กลางห้อง เขาเริ่มโคจรพลังปราณในจุดตันเถียน เพลิงวิเศษเก้าสี—อิทธิฤทธิ์ที่เป็นดั่งลมหายใจของเขา—ค่อยๆ โชติช่วงขึ้นในฝ่ามือ สีสันที่สลับไปมาราวกับสายรุ้งในนรกานต์ทำให้บรรยากาศภายในห้องร้อนระอุขึ้นทันตา "การหลอมโอสถไม่ใช่แค่การผสมสมุนไพร แต่มันคือการเจรจากับจิตวิญญาณของวัตถุดิบ" เขากล่าวพลางโยนหญ้าวิญญาณที่เปื้อนพิษลงในเตาหลอม การขยับนิ้วของเขาประณีตและรวดเร็วราวกับกำลังร่ายรำท่ามกลางสงคราม มู่หรงเสวี่ยจับจ้องทุกจังหวะการเคลื่อนไหว นางเคยเห็นปรมาจารย์โอสถมานับร้อย แต่ไม่เคยมีใครที่ควบคุมไฟได้ละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้ เปลวเพลิงเก้าสีแยกส่วนพิษออกจากตัวยาอย่างหมดจด กลิ่นหอมจางๆ เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นที่เปลี่ยนไปตามสีของเปลวไฟ—จากเขียวขจีสู่ฟ้ากระจ่าง และจบลงที่ทองสุกปลั่ง "เจ้าเห็นไหม? ความล้มเหลวของคนอื่น คือวัตถุดิบชั้นเลิศของข้า" หลินเฟยเอ่ยพลางใช้สมาธิหลอมโอสถก้อนกลมที่เริ่มส่งประกายรัศมีเจ็ดสีออกมา เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ หยดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าของหลินเฟย การรักษาคุณภาพไร้ที่ติเช่นนี้ต้องใช้พลังจิตมหาศาล เขาไม่ได้ต้องการแค่โอสถ แต่เขาต้องการประกาศศักดาให้ผู้ที่เคยหยามเหยียดเขาต้องสยบลงแทบเท้า เมื่อฝาเตาเปิดออก กลิ่นหอมตลบอบอวลประหนึ่งโอสถเทพจากสรวงสวรรค์ก็แผ่ซ่านออกมา โอสถประสานลมปราณคุณภาพ 'ไร้ที่ติ' เม็ดหนึ่งลอยเด่นอยู่กลางอากาศ แสงนวลตาสะท้อนใบหน้าของทั้งสองคนในห้อง มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนางเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "หลินเฟย... ท่านคือใครกันแน่? ในเมืองที่เต็มไปด้วยขยะเช่นนี้ เหตุใดท่านถึงมีทักษะระดับบรรพชนเช่นนี้ได้?" หลินเฟยรับโอสถไว้ในมือ ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ข้าก็แค่พ่อค้าโอสถที่อยากจะรวยจนล้นฟ้า และขจัดคนโฉดที่เคยทรยศข้าให้สิ้นซากเท่านั้นเอง" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะยื่นโอสถให้มู่หรงเสวี่ย เสียงระเบิดดังสนั่นจากหน้าสำนักประมูลก็ทำลายความเงียบลง เศษอิฐกระเด็นว่อนเข้ามากระแทกฝาผนัง พร้อมกับเสียงตะโกนขององครักษ์ที่ขาดห้วงไปอย่างสยดสยอง ประตูทางเข้าสำนักประมูลถูกพังพินาศลงด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว บุรุษในชุดคลุมสีเทาเข้มใบหน้าซีกหนึ่งถูกเผาไหม้จนอัปลักษณ์เดินก้าวเข้ามา แววตาของมันจ้องมองมาที่เตาหลอมของหลินเฟยด้วยความกระหายเลือด "โอสถก้อนนั้น... มันไม่ใช่สมบัติที่คนชั้นต่ำอย่างเจ้าคู่ควรจะครอบครอง... จงส่งมันมาเสียดีๆ หรือจะให้ข้าควักหัวใจของเจ้าออกมาพร้อมกับกลิ่นโอสถนี้กันแน่?" หลินเฟยกระตุกยิ้มเบาๆ เขารู้ดีว่าความลับที่เขาเปิดเผยเมื่อครู่ ได้ล่อแมลงตัวใหญ่ให้ติดกับดักของเขาเรียบร้อยแล้ว "เพลิงโอสถสวรรค์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมเดินทางไปกับข้าในตอนถัดไปนะครับ"