เพลิงวิเศษเก้าสี

"ตราประทับนั่น... เจ้าได้มันมาจากที่ใด" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะหนักอึ้งขึ้นฉับพลัน เขาจ้องมองข้อมือขาวผ่องของมู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาที่ดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ แววตาคู่คมกริบนั้นไม่ได้มองเพียงแค่ผิวหนัง แต่กำลังเจาะทะลุถึงรากเหง้าของปริศนาที่เขาทอดทิ้งไว้ในอดีตนานถึงพันปี มู่หรงเสวี่ยไม่ได้หลบสายตา นางเพียงยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวาน แต่แววตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง นางค่อยๆ เลื่อนมือลงช้าๆ พลางขยับกายเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของโอสถล้ำค่าที่ติดกายหอมรัญจวน "ท่านถามหาอดีตที่ท่านเองก็ยังไม่อาจเอื้อมถึง... หรือว่าท่านคิดจะรื้อฟื้นเรื่อง ‘กบฏเมฆาหยก’ ขึ้นมาอีกคราหรือคะ... อ้อ ขออภัย ข้าลืมไปว่าท่านไม่ชอบคำสุภาพประเภทนั้น" นางกระซิบเสียงแผ่วข้างหูเขา ก่อนจะผละออกไปนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างใจเย็น "ตราประทับนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อประมูลสมบัติ แต่มันมีไว้เพื่อ 'เซ่นสังเวย' สิ่งที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับร่างเนื้อของท่านเมื่อพันปีก่อน" คำพูดของนางเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนความทรงจำ หลินเฟยแค่นยิ้ม "ข้ามิได้ตาย ข้าเพียงแค่รอเวลา... และตอนนี้ดูเหมือนเวลาของข้าจะเริ่มเดินอีกครั้ง" เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยว หลินเฟยไม่ได้รั้งรออีกต่อไป เขาปลดปล่อยจิตสัมผัสพุ่งเข้าสู่รอยแยกของมิติที่เชื่อมต่อกับห้วงกาลเวลาที่ซ่อนอยู่หลังตราประทับบนข้อมือนางทันที! ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ความมืดมิดเข้าโอบล้อม ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยทะเลเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในความว่างเปล่า มันไม่ใช่เพลิงธรรมดา แต่มันคือเพลิงที่มีถึงเก้าสี... สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ สีแดงฉานดั่งเลือดสด สีทองอร่ามดั่งจักรพรรดิ สีม่วงลึกลับดั่งมิติที่ซ่อนเร้น... มันหมุนวนสลับสีไปมาอย่างน่าเกรงขามดุจวงล้อแห่งชะตากรรม นี่คือ 'เพลิงเทวะเก้าสี' มรดกที่บรรพชนหลินทิ้งไว้ให้ผู้ที่คู่ควร! หลินเฟยสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผดเผาจิตวิญญาณ แต่นี่ไม่ใช่การเผาผลาญเพื่อทำลาย แต่เป็นการหล่อหลอมเพื่อสร้างใหม่ เขากัดฟันแน่น ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาจากพลังอำนาจที่ไหลทะลักเข้ามา ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากจิตวิญญาณนั้นมหาศาลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับได้ แต่ในฐานะอดีตจักรพรรดิโอสถ เขาไม่ยอมจำนนต่อเปลวเพลิงไร้สติเหล่านี้ "จงสยบลง... ข้าคือผู้ถือครองที่แท้จริง!" หลินเฟยตะโกนก้องในห้วงมิติ เขาเริ่มโคจรเคล็ดวิชา 'โอสถพลิกฟ้า' ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง การดูดซับเพลิงเทวะเก้าสีไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องใช้จิตวิญญาณเป็นเตาหลอม ใช้ความมุ่งมั่นเป็นเชื้อเพลิง เพลิงเก้าสีเริ่มสั่นสะท้านก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างของเขาดั่งมังกรที่พุ่งเข้าถ้ำ ทุกอณูของกล้ามเนื้อและเส้นชีพจรของเขาถูกชำระล้างด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนแรงที่สุดในจักรวาล มู่หรงเสวี่ยที่ยืนเฝ้าดูอยู่เบื้องนอกได้แต่เบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากร่างของชายตรงหน้า หลินเฟยในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ยอดฝีมือที่สุขุม หากแต่ดูเหมือนเทพเจ้าที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหลอมรวมพลังได้สำเร็จ เสียงดนตรีพิณที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหลังมู่หรงเสวี่ย... เสียงพิณที่แฝงไว้ด้วยอาคมสังหารระดับบรรพกาล "ใคร!" หลินเฟยลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาทอประกายสีทองอร่ามดั่งเพลิงเทวะที่เพิ่งครอบครอง ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดคิด แต่เป็นภาพสะท้อนของตัวเขาเองที่สวมชุดเกราะทองคำในสภาพที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนแห่งมิติ บุคคลนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนเขาทุกประการ แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่สะสมมานานนับพันปี "ข้ากลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน... หลินเฟย" ร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะยกกระบี่ที่หลอมจากเลือดมังกรพุ่งตรงมาที่ลำคอของเขา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายโอสถนี้นะครับ เพลิงโอสถสวรรค์จะนำพาทุกท่านไปสู่จุดสูงสุดของโลกเซียนในตอนถัดไปครับ