การเดินทางสู่เมืองหลวง

"ถอยออกไปสิบก้าว มู่หรงเสวี่ย" น้ำเสียงของข้าเรียบสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งดั่งถูกหินพันชั่งทับลงมา ข้าไม่ได้หันไปมองสตรีข้างกายที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังอาชาโลหิต แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวข้ากำลังกรีดร้องเตือนถึงจิตสังหารที่แฝงมากับสายลมในป่าอสูรแห่งนี้ "ท่านคิดว่าการส่งข้าไปอยู่ข้างหลัง จะทำให้โจรชั้นต่ำพวกนี้ปล่อยท่านไปงั้นหรือ?" มู่หรงเสวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น รอยยิ้มมุมปากของนางไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัว แต่มันคือรอยยิ้มของสตรีที่ผ่านสนามการค้าที่โหดร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน มือเรียวสวยของนางขยับกระชับพัดเหล็กกล้าในมืออย่างแผ่วเบา ข้าแค่นยิ้มในลำคอ ดวงตาหรี่ลงจ้องมองเงามืดที่เคลื่อนไหวไปมาหลังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าที่พยายามจะย่องเงียบนั้นช่างห่างไกลจากคำว่า 'มืออาชีพ' นัก มันเป็นเพียงฝูงหมาป่าหิวโหยที่คิดว่าตัวเองเป็นพยัคฆ์ร้าย "ข้าแค่ไม่ต้องการให้เลือดสกปรกของพวกมัน มาเปื้อนอาภรณ์ราคาแพงของเจ้าเท่านั้น" ข้าตอบพลางสะบัดข้อมือเบาๆ เปลวเพลิงเก้าสีที่เคยหลบเร้นอยู่ภายในกระแสลมปราณพลันปะทุขึ้นที่ปลายนิ้ว มันไม่ได้เป็นสีแดงฉานเหมือนไฟทั่วไป แต่เป็นสีรุ้งที่หมุนวนอย่างวิจิตรบรรจงและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน พรึ่บ! ร่างเงาในชุดดำกว่ายี่สิบคนกระโจนออกมาจากเงามืด แต่ละคนถืออาวุธที่อาบไปด้วยยาพิษชนิดเข้มข้น กลิ่นอายของพวกมันไม่ใช่ศิษย์พรรคการเมืองธรรมดา แต่มันคือกลุ่มโจรรับจ้างที่ถูกส่งมาเพื่อ 'เก็บงาน' โดยเฉพาะ "ส่งตัวหลินเฟยและโอสถในแหวนมิติมาซะ แล้วพวกเจ้าจะมีโอกาสรอดไปถึงเมืองหลวง" หัวหน้าโจรที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายตะคอกเสียงก้อง กลิ่นไอสังหารพุ่งเข้าใส่ข้าทันที ข้าขยับยิ้มเย็นเยียบพลางสอดมือเข้าในแขนเสื้อ "ถ้าเจ้าอยากได้มันขนาดนั้น... ก็ลองเข้ามารับด้วยตัวเองดูสิ" ในจังหวะที่หัวหน้าโจรพุ่งตัวเข้ามา ข้าไม่แม้แต่จะขยับกายไปข้างหน้า เพลิงเก้าสีที่ปลายนิ้วถูกดีดออกไปดั่งกระสุนแสง มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ศัตรูโดยตรง แต่มันกลับแตกตัวออกเป็นละอองขนาดเล็กราวกับผงฝุ่นที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เมื่อละอองเพลิงสัมผัสกับไอพิษที่พวกโจรปล่อยออกมา ปฏิกิริยาเคมีที่ข้าปรุงแต่งขึ้นด้วยความรู้เรื่องโอสถก็ทำงานทันที! ตูม! เสียงระเบิดดังก้องกังวาน ไม่ใช่เสียงจากการปะทะของลมปราณ แต่เป็นเสียงการเร่งปฏิกิริยาของธาตุไฟที่เผาไหม้ออกซิเจนรอบกายพวกโจรจนหมดสิ้น โจรเหล่านั้นล้มลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา อาการขาดอากาศหายใจทำให้พวกมันดิ้นรนทุรนทุรายอย่างน่าเวทนา มู่หรงเสวี่ยไม่ได้แสดงอาการตกใจ นางเพียงใช้พัดปิดปากเบาๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านใช้ 'โอสถเพลิงผลาญอากาศ' ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ข้าแทบไม่ทันสังเกตเห็นเลย" "การค้าขายต้องมีการวางแผน การสังหารก็เช่นกัน" ข้าก้าวเดินเข้าไปหาหัวหน้าโจรที่กำลังตะเกียกตะกายหนีด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ข้าก้มตัวลงใช้ปลายเท้าเชยคางมันขึ้นมา "บอกข้ามา ใครเป็นคนจ้างพวกเจ้า? อย่าบอกนะว่าเป็นตระกูลหลิน... เพราะถ้าเป็นพวกมัน ข้าเกรงว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสได้กลับไปแจ้งข่าวหรอกนะ" หัวหน้าโจรพยายามจะขัดขืน แต่มันกลับนิ่งอึ้งเมื่อเห็นดวงตาของข้าที่เปลี่ยนเป็นสีรุ้งวาวโรจน์ มันเป็นดวงตาของคนที่ไม่ได้มีความเมตตาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ม...มัน... มันไม่ใช่..." เสียงของมันขาดห้วงราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบคอไว้จากภายใน ข้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย กำลังจะเค้นถามต่อ แต่ทว่า... ฉับพลันนั้นเอง กลิ่นอายที่ทรงพลังกว่ากลุ่มโจรพวกนี้เป็นร้อยเท่าก็กดทับลงมาบนผืนป่าแห่งนี้ แรงกดดันที่เย็นยะเยือกจนแทบจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง ทำให้ข้าต้องรีบดึงมู่หรงเสวี่ยเข้ามาใกล้ตัว "ระวัง!" ข้ากระซิบ จากเงามืดที่ลึกที่สุดของป่า ร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้น เขาไม่ได้สวมชุดโจร แต่สวมอาภรณ์สีเทาเรียบง่าย ทว่าเครื่องประดับหยกที่ห้อยอยู่ที่เอวกลับเป็นตราสัญลักษณ์ที่ทำให้หัวใจของข้าเต้นผิดจังหวะ... มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'สำนักประมูลโอสถสวรรค์' สาขาเมืองหลวง บุรุษผู้นั้นเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพผิดปกติ แต่ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "คุณชายหลินเฟย... ท่านทำร้ายแขกของท่านรุนแรงเกินไปแล้วนะครับ" เขากวาดสายตามองซากโจรที่นอนเกลื่อนกลาด ก่อนจะหันมาสบตาข้า "ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักประมูลส่งข้ามาเชิญท่าน... ไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะ 'ผู้ต้องหา' ของคดีขโมยสูตรลับโอสถเก้าสี" ข้ากระชับมือที่ถือเพลิงเก้าสีไว้แน่น หากวันนี้ต้องสู้กับคนของสำนักที่ข้าเคยร่วมงานด้วย ข้าก็ไม่ลังเลที่จะเผาทำลายป่าทั้งป่าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน นี่คือจุดเริ่มต้นของการสะสางบัญชีที่ข้าไม่ได้คาดคิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยในเส้นทางที่ไม่อาจย้อนกลับนะครับ