ศัตรูในสำนัก

"ข้าถามเจ้าอีกครั้ง... เงินจำนวนสามร้อยหินวิญญาณระดับต่ำที่ข้าฝากไว้กับเจ้าเมื่อเดือนก่อน อยู่ที่ไหน?" เสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบบริเวณลานประลองของสำนักกระบี่เมฆาดูหนาวเหน็บขึ้นถนัดตา จ้าวเทียน ศิษย์พี่ลำดับสามผู้มีรูปร่างกำยำและแววตาหยิ่งผยอง หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังจนบรรดาศิษย์คนอื่นที่มุงดูอยู่รอบข้างต้องถอยกรูดไปคนละก้าว เขาควงกระบี่ในมือเล่นราวกับไม่เห็นหลินเฟยอยู่ในสายตา "เจ้าเสียสติไปแล้วหรือหลินเฟย? เงินสามร้อยก้อนนั้นน่ะรึ? ข้าเอาไปใช้ซื้อสมุนไพรวิญญาณเพื่อทะลวงระดับลมปราณตั้งนานแล้ว เจ้าควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่หินวิญญาณขยะของเจ้าได้มีส่วนช่วยให้ศิษย์พี่อย่างข้าก้าวหน้าขึ้น" จ้าวเทียนแสยะยิ้ม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้พร้อมกับข่มขวัญด้วยพลังลมปราณระดับหลอมรวมขั้นต้นที่แผ่ออกมาอย่างจงใจ "หรือเจ้าอยากจะได้คืน? ถ้าอยากได้ ก็ก้มลงกราบเท้าข้าตรงนี้เสีย แล้วข้าอาจจะเมตตาโยนเศษเงินคืนให้เจ้าสักเหรียญสองเหรียญ... เอาสิ!" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากกลุ่มศิษย์รอบข้าง บางคนมองหลินเฟยด้วยสายตาสมเพช บางคนก็รอดูความสนุก แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าดวงตาของหลินเฟยไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเลยแม้แต่น้อย มันกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "กราบเท้าหรือครับ?" หลินเฟยทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มที่มุมปากดูเหมือนจะลึกซึ้งขึ้น "คนเรามักจะมองเห็นเพียงผลประโยชน์ตรงหน้า แต่กลับลืมนึกถึง 'ต้นทุน' ที่ต้องจ่ายคืนในภายหลัง" ในชั่วพริบตาที่จ้าวเทียนกำลังจะพุ่งเข้ามาหมายจะใช้สันกระบี่ฟาดที่หัวไหล่ หลินเฟยก็หายวับไปจากจุดเดิม ความเร็วของเขานั้นเหนือกว่าที่ใครจะคาดคิด จ้าวเทียนเบิกตากว้าง ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นผ่านไขสันหลังเมื่อเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากนิ้วมือของหลินเฟยซึ่งจี้เข้าที่จุดชีพจรกลางหน้าอกเขาพอดี "เจ้า... เจ้าทำอะไรข้า!?" จ้าวเทียนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ลมปราณที่เคยคึกคะนองกลับติดขัดราวกับมีก้อนเหล็กมาอุดกั้นเส้นลมปราณไว้ "ข้าบอกท่านแล้ว... การยืมของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" หลินเฟยกระซิบข้างหูของศิษย์พี่ที่เคยรังแกตนมาตลอดหลายปี น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น "สามร้อยหินวิญญาณนั่น ข้าไม่ได้จะทวงคืนเป็นเงินตราหรอกครับ แต่ข้าจะทวงคืนด้วย 'พื้นฐานการบำเพ็ญ' ของท่าน" หลินเฟยสะบัดมือเบาๆ จ้าวเทียนล้มลงไปกองกับพื้น ลมปราณที่เขาสั่งสมมาจากการเบียดบังผู้อื่นค่อยๆ รั่วไหลออกมาจากร่างกายราวกับเขื่อนที่พังทลาย ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าของศิษย์พี่ผู้เย่อหยิ่ง เขาพยายามจะเรียกพลังกลับมา แต่มันกลับไร้ผล หลินเฟยไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาก้าวผ่านร่างที่สั่นเทาของจ้าวเทียนไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบเอาถุงมิติบาปที่ขโมยมาได้จากเอวของอีกฝ่ายโยนลงบนพื้นต่อหน้าฝูงชน "ในถุงนี้มีโอสถฟื้นฟูระดับต่ำอยู่สี่เม็ด และสมุนไพรที่เจ้าแย่งชิงมาจากศิษย์น้องคนอื่นอีกนับไม่ถ้วน ข้าจะคืนให้เจ้าของที่แท้จริงทั้งหมด" หลินเฟยประกาศก้อง ท่ามกลางความเงียบงันของบรรดาศิษย์สำนักที่มองดูภาพเหตุการณ์ด้วยความทึ่ง ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะเดินออกจากลานประลอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เป็นเสียงของชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมสำนักสีครามเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์แต่แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของยอดฝีมือที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน "หลินเฟย... เจ้าใจกล้านักที่กล้าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักต่อหน้าข้า" หลินเฟยชะงักฝีเท้า เขาหันกลับไปมองผู้อาวุโสคุมกฎที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะปกติ แต่ทว่าในดวงตาของเขากลับปรากฏความตึงเครียดที่ยากจะปิดบัง "ศิษย์คารวะท่านผู้อาวุโส... แต่เรื่องนี้ข้ามีเหตุผลที่ต้องทำ" หลินเฟยกล่าวอย่างสุภาพ แม้ภายในใจจะเริ่มคำนวณหาทางหนีทีไล่ ผู้อาวุโสท่านนั้นเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอสังหารจางๆ เขามองไปที่จ้าวเทียนที่นอนหมดสภาพ ก่อนจะหันมาสบตาหลินเฟยด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "เหตุผลรึ? เหตุผลของเจ้าอาจจะฟังดูดี แต่กฎสำนักนั้นชัดเจน ผู้ที่ทำลายเส้นลมปราณศิษย์พี่มีโทษสถานเดียวคือ 'ขังในหุบเขาอเวจี'... แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าสนใจหรอก" ผู้อาวุโสหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบใกล้ๆ จนหลินเฟยต้องกลั้นหายใจ "บอกข้ามาว่า เจ้าไปเอา 'เพลิงเก้าสี' ที่แผ่ออกมาตอนที่เจ้าจี้จุดนั่นมาจากไหน... ถ้าเจ้าไม่ตอบ ตอนนี้เจ้าจะไม่ได้ไปหุบเขาอเวจี แต่เจ้าจะถูกฝังไว้ที่ใต้ลานประลองนี้แทน" หลินเฟยเบิกตากว้าง ความลับที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดกลับถูกเปิดเผยโดยคนที่เขาไม่คิดว่าจะรู้ทันในระยะเวลาอันสั้นนี้! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมเดินทางไปกับข้าในตอนถัดไปนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์