ชื่อเสียงที่เริ่มขจร

“ห้าสิบหยกจิตวิญญาณ... ต่อหนึ่งเม็ด นี่เจ้ากำลังจะปล้นข้าหรืออย่างไร!” เสียงคำรามต่ำดังขึ้นภายในห้องรับรองส่วนตัวของสำนักประมูลหมื่นดารา แรงกดดันจากปราณระดับก่อเกิดขั้นแปดถาโถมเข้าใส่โต๊ะไม้จันทน์หอมจนสั่นสะเทือน แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยโทสะของผู้มีอิทธิพล หลินเฟยกลับนั่งจิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดั่งภูผาที่ไม่สะทกสะท้านต่อพายุ “การค้าคือความสมัครใจครับท่านเจ้าสำนักเหอ” หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้ยินเสียงตวาดเมื่อครู่ “โอสถชะล้างไขกระดูกระดับกลางที่บริสุทธิ์ถึงเก้าส่วนเช่นนี้ ในเมืองหลวงแห่งนี้จะมีสักกี่คนที่ปรุงได้? หากท่านคิดว่าราคาที่ข้าเสนอ ‘แพง’ ก็เชิญท่านเดินออกไปทางประตูที่ท่านเข้ามาได้เลย ผมไม่ได้บังคับให้ใครต้องซื้อ” มู่หรงเสวี่ยซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างประสานสายตากับหลินเฟยครู่หนึ่ง นางเห็นรอยยิ้มมุมปากอันร้ายกาจของเขาจึงรู้ทันทีว่านี่คือหมากที่เขาเดินไว้อย่างแยบยล นางขยับพัดในมือเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานเย็นเยือก “ท่านเจ้าสำนักเหอ โปรดใจเย็นลงก่อนครับ สำนักประมูลของเราถือหลักการรักษาความลับของลูกค้าเป็นสำคัญ แต่หากท่านปฏิเสธโอกาสนี้ไป ข้าเกรงว่าข่าวเรื่อง ‘นักปรุงโอสถลึกลับ’ ผู้สามารถหลอมโอสถเก้าสีได้สำเร็จ คงจะไปถึงหูของตระกูลใหญ่ในวังหลวงภายในยามสามของวันนี้... ถึงตอนนั้น ท่านคิดว่าห้าสิบหยกจิตวิญญาณ จะยังเป็นราคาที่ท่านคว้ามาได้อยู่หรือครับ?” คำพูดของนางดั่งน้ำมันราดลงบนกองไฟที่เริ่มมอด คำขู่ที่แฝงไว้ด้วยไมตรีทำให้ผู้ที่กำลังเดือดดาลชะงักงัน เจ้าสำนักเหอขบกรามแน่น ดวงตาของเขาจ้องมองขวดหยกในมือของมู่หรงเสวี่ยด้วยความกระหาย ปราณที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาลดระดับลงอย่างรวดเร็ว “เจ้า... พวกเจ้าช่างร้ายกาจนัก” เขาพึมพำ ก่อนจะโยนถุงเก็บของลงบนโต๊ะ “ตกลง! ห้าสิบหยกจิตวิญญาณ ต่อหนึ่งเม็ด ข้าเอาสามเม็ด!” หลินเฟยผายมืออย่างสุภาพ “ยินดีที่ได้ร่วมงานครับท่าน” เมื่อร่างของผู้ทรงอิทธิพลลับสายตาไปจากห้องรับรอง บรรยากาศที่เคร่งเครียดพลันคลี่คลายลง มู่หรงเสวี่ยทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เจ้าเล่นงานเขาหนักเกินไปแล้วนะหลินเฟย คนผู้นั้นเป็นถึงเจ้าสำนักกระบี่พยัคฆ์ หากเขาไปสืบทราบเข้าว่า ‘นักปรุงโอสถลึกลับ’ ที่แท้คือชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เมืองนี้ได้ไม่ถึงเดือน เจ้าคิดว่าเขาจะปล่อยให้เจ้าเดินออกจากประตูสำนักประมูลไปได้อย่างปลอดภัยหรือ?” “ความกลัวคือเครื่องมือที่ดีที่สุดในการค้าขายครับคุณหนูมู่หรง” หลินเฟยขยับเสื้อคลุมสีดำที่ปิดบังใบหน้าส่วนล่างไว้ “หากเราแสดงความอ่อนแอแม้แต่นิดเดียว คนพวกนี้ก็จะกดขี่เราจนไม่เหลือซาก แต่ถ้าเราทำให้เขาเห็นว่าเรา ‘เหนือกว่า’ และ ‘เข้าถึงยาก’ เขาจะยอมจำนนและจ่ายค่าตอบแทนที่สูงที่สุดให้เราเอง” มู่หรงเสวี่ยจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจเย็นนั้น ชายผู้นี้ไม่ได้ต้องการเพียงเงินทองหรือชื่อเสียง เขากำลังสร้างฐานอำนาจเพื่อรอวันกลับไปสะสางบัญชีกับคนเหล่านั้นที่เคยเหยียบย่ำเขา “แล้ววันนี้เจ้าจะทำอย่างไรต่อ? ชื่อเสียงของ ‘ปรมาจารย์โอสถเก้าสี’ เริ่มขจรไปไกลแล้วนะ” “เราจะเปิดตัวสินค้าชิ้นถัดไปครับ” หลินเฟยลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังลานประมูลชั้นล่างที่เต็มไปด้วยผู้คนจากสำนักต่างๆ “โอสถระดับสูงที่จะทำให้ทุกคนในเมืองนี้ต้องหันมาสยบแทบเท้าข้า... โอสถฟื้นจิตชีพจร” ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันกลับมาสั่งการเรื่องการเตรียมงาน จู่ๆ ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่ได้มีการเคาะหรือแจ้งล่วงหน้า ชายชราในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ปักลายเมฆาด้วยด้ายทองคำ ก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีสง่างามทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่มู่หรงเสวี่ยยังต้องขยับกายถอยหลังด้วยความตกใจ ปราณรอบตัวเขาราวกับจะสูบเอาอากาศในห้องให้หมดไป “โอสถเก้าสีงั้นรึ? น่าสนใจ...” ชายชรากล่าวพลางกวาดสายตาคมกริบมาที่หลินเฟย “ข้าเดินทางข้ามแคว้นมาไกลเพื่อมาพบกับคนที่อ้างว่าตนเองสามารถปรุงโอสถที่หายสาบสูญไปนานกว่าห้าร้อยปีได้... เจ้าเองสินะ ที่คือ ‘ผู้อยู่เบื้องหลัง’ ของเรื่องสนุกๆ ทั้งหมดนี้” หลินเฟยหรี่ตาลงทันที เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของตระกูลที่เขาสาบานว่าจะทำลายทิ้งให้สิ้นซาก มือของเขากำเข้าหากันแน่นใต้แขนเสื้อขณะที่รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “ข้าไม่ทราบว่าท่านคือใคร แต่ดูเหมือนว่าวันนี้... ข้าจะได้ลูกค้าที่ ‘พิเศษ’ ที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยนะครับ” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับเส้นทางแห่งอำนาจของหลินเฟยในบทนี้ และมาร่วมเดินทางไปกับข้าในตอนถัดไปนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์