ประกาศสงครามธุรกิจ

คมกระบี่อาบโลหิตที่จ่อแนบลาคอระหงของหญิงสาวผู้เป็นคนสนิท ไม่ได้ทำให้แววตาของหลินเฟยสั่นไหวแม้แต่ธุลีเดียว ความเงียบงันภายในห้องโถงลับของหอการค้าตระกูลหลินหนาแน่นรากับถูกหล่อด้วยเหล็กน้ำพี้ เสียงลมหายใจของหลินเซียวผู้เป็นน้องชายที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงคำรามของอสูรไร้สติ "หลินเฟย! เจ้าพี่ชายนอกคอก... ทรัพยากรทั้งหมดในคลังสำรองโอสถสวรรค์ตอนนี้ อยู่ในมือข้าแล้ว!" หลินเซียวแค่นหัวเราะด้วยความลำพอง ใบหน้าบิดเบี้ยวบ่งบอกถึงความกระหายในอำนาจอย่างถึงที่สุด "หากไม่อยากให้หัวของนางหลุดจากบ่า จงคุกเข่าลงแล้วส่งมอบเคล็ดลับการหลอมโอสถเก้าสีมาให้หมดเสีย!" เพลิงวิเศษเก้าสีในห้วงทะเลปราณของหลินเฟยไหววับคล้ายดั่งเปลวเทียนต้องสายลม แต่ภายในความสงบนิ่งนั้น กลับซ่อนไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะเผาผลาญผืนปฐพีให้เป็นจุล มู่หรงเสวี่ย ก้าวเท้าเข้ามาเคียงข้างร่างของบุรุษผู้ทะนงตน อาภรณ์สีม่วงเข้มสะท้อนประกายแสงจากไข่มุกราตรี นางไม่แม้แต่จะปรายตาแลคมกระบี่ที่จ่ออยู่เบื้องหน้า ความเย็นชาสง่างามบนดวงพักตร์ล่มเมืองฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว นางคือเซียนผู้เยือกเย็นแห่งสำนักประมูล แต่ในยามนี้ วาจาของนางดุจคมกระบี่น้ำแข็งที่กรีดแทงจิตใจของศัตรู "หลินเซียว... เจ้าโง่เขลายิ่งนัก" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน "เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าถือครองอยู่ในมือ คือสมบัติล้ำค่าอย่างนั้นหรือ? สิ่งที่เจ้าแย่งชิงมาได้... แท้จริงแล้วเป็นเพียงยาพิษที่จะแผดเผาตระกูลหลินของพวกเจ้าให้มอดไหม้ไปทั้งโคตรต่างหาก" หลินเซียวชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? คลังสำรองโอสถนั่น..." "เจ้าค่ะ คลังสำรองที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา..." หลินเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ กดดันจนผู้อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกหายใจไม่ออก เขาก้าวไปข้างหนสตึงหนึ่ง อาภรณ์สีขาวสะบัดพริ้วตามแรงลมปราณที่แผ่ซ่าน "ข้ามิเคยเก็บโอสถระดับนภาไว้ในคลังหลักเลยแม้แต่เม็ดเดียว สิ่งที่เจ้าและผู้อาวุโสตาบอดพวกนั้นแย่งชิงไป... คือ 'โอสถโลหิตย้อนกลับ' ที่ข้าจงใจปรุงขึ้นเพื่อรอวันให้สุนัขรับใช้อย่างพวกเจ้ากลืนกินต่างหาก!" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งร่างของหลินเซียวก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดรากับถูกไฟนรกแผดเผาแล่นริ้วจากตัน田 (ตันเถียน) ไปทั่วร่าง กระบี่ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง! "อ่อก...! ม... มือของข้า... ปราณในร่างข้ากำลังจะระเบิด!" หลินเซียวทรุดฮวบลงคุกเข่า กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักว่าเส้นชีพจรปราณของตนกำลังถูกความร้อนแผดเผาจนแหลกสลาย นี่คือการสวนกลับด้วยกลยุทธ์ที่ลึกล้ำยิ่งกว่าห้วงมหาสมุทร หลินเฟยไม่เพียงแต่ปกป้องคนของตนได้อย่างไร้รอยต่อ แต่เขายังใช้ความโลภของศัตรูเป็นอาวุธสังหารพวกมันเองโดยไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังพลิกผันอย่างงดงาม บรรยากาศภายนอกห้องโถงลับก็แปรเปลี่ยนไปในพริบตา ท้องน้ายามวิกาลที่เคยกระจ่างใส กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกทมิฬหนาทึบ สายฟ้าสีครามคำรามลั่นสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์สวรรค์กดทับลงมาจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นทางยาว บุคคลปริศนาผู้หนึ่งก้าวผ่านม่านควันเข้ามา เงาร่างนั้นสูงสง่าและเปี่ยมด้วยไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายกระบี่ที่หลุดรอดออกมาเพียงน้อยนิดก็เพียงพอที่จะทำให้จอมยุทธ์ทั่วไปกระอักเลือดได้แล้ว หลินเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน ทว่ามือขวาของเขากลับกุมด้ามกระบี่ข้างกายไว้แน่น ความลับที่ถูกเก็บงำมานานนับสปีดกำลังจะถูกเปิดเผย และบุคคลที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาลผู้นี้... หาใช่คนอื่นไกล แต่มันคือผู้ที่ถือครอง 'กระบี่ผ่ามิติ' บรรพจน์รุ่นก่อนผู้ทรยศสำนักที่เขาตามหามาตลอดชีวิต! กระบี่ในฝักถูกชักออกมาเพียงหนึ่งนิ้ว เสียงเสียดสีของคมเหล็กดังกังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงคำรามเตือนจากยมโลก ว่าศึกษาสุดท้ายแห่งการล้างแค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านผืนยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้เคียงข้างกันมาโดยตลอดนะครับ