จุดเริ่มความรุ่งโรจน์

“เจ้าคิดว่าร้านโอสถที่รกร้างแห่งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิที่สั่นสะเทือนสวรรค์ได้จริงหรือ หลินเฟย?” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามขณะที่ปลายนิ้วเรียวงามลากผ่านชั้นวางไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบอยู่ใจกลางโถงกว้างของอาคารเก่าแก่ย่านการค้าชั้นใน หลินเฟยไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ ปลดปล่อย 'เพลิงโอสถเก้าสี' ออกจากฝ่ามือ เปลวเพลิงจางๆ ที่สั่นไหวราวกับดวงตาแห่งเทพเจ้าวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองพลังปราณที่แทรกซึมไปทั่วทุกตารางนิ้วของโครงสร้างอาคาร อาคารที่เคยทรุดโทรมกลับรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง พลังกดดันมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กลิ่นอายความลึกลับกำลังก่อตัวขึ้น “ไม่ใช่เรื่องของความจริงครับเสวี่ยเอ๋อร์ แต่มันคือเรื่องของ ‘จังหวะเวลา’ ต่างหาก” หลินเฟยหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีด “ตระกูลจ้าวคิดว่าพวกมันได้ทำลายเส้นทางทั้งหมดของข้าไปแล้ว แต่นั่นกลับเป็นความโง่เขลาที่สุดที่พวกมันเคยทำ เพราะนั่นหมายความว่าข้าไม่ต้องเกรงใจใครอีกต่อไป” มู่หรงเสวี่ยเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แฝงด้วยความเย็นเยียบจากร่างของชายหนุ่ม “เจ้ากำลังจะเปิดตัวด้วยโอสถระดับใด? หากเป็นโอสถสามัญธรรมดา ต่อให้มีชื่อสำนักประมูลของข้าหนุนหลัง ก็ไม่อาจสั่นคลอนรากฐานของตระกูลจ้าวได้” “นั่นคือเหตุผลที่ข้าถึงต้องการให้เจ้าจัดการเรื่องการตลาดครับ” หลินเฟยหยิบขวดหยกสีดำสนิทออกมาจากแหวนมิติ “คืนนี้ ข้าจะหลอมโอสถ ‘เนตรดาราเปลี่ยนชีพ’ ในตำนาน ข้าต้องการให้ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงหูของคนในวังหลวงและบรรดาสำนักใหญ่... ไม่ใช่ในฐานะสินค้าธรรมดา แต่ในฐานะของ ‘สิทธิ์ในการครอบครอง’ ที่ใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้” มู่หรงเสวี่ยถึงกับชะงัก ลมหายใจของนางติดขัด “โอสถเนตรดาราเปลี่ยนชีพ... ที่ขจัดพิษร้ายและยกระดับพลังบำเพ็ญในคราเดียว? หลินเฟย เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร? การปรากฏตัวของโอสถระดับนี้ในมือของคนไร้สังกัด จะดึงดูดทั้งเพชฌฆาตและพวกหิวกระหายอำนาจมาที่ร้านของเจ้าจนล้นฝา!” “ข้าก็รอให้พวกมันมาอยู่พอดีครับ” หลินเฟยแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกด้วยความเจ้าเล่ห์ “หากข้าไม่สร้างคลื่นลมให้แรงพอ ปลาใหญ่จะโผล่หัวออกมาจากโคลนตมได้อย่างไร? ยิ่งคนพวกนั้นโลภมากเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งตกเป็นเหยื่อในกรงขังที่ข้าสร้างขึ้นได้ง่ายขึ้นเท่านั้น” บรรยากาศภายในร้านเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากผนังผุพัง แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มู่หรงเสวี่ยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก ความสุขุมที่มาพร้อมกับความอำมหิตที่ซ่อนเร้น มันคืออาวุธที่อันตรายยิ่งกว่าศาสตราใดในใต้หล้า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะทำหน้าที่เป็นป้ายโฆษณาที่แพงที่สุดให้เจ้าเอง” นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมไม่แพ้กัน “แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าอย่างหนึ่ง... ว่าเจ้าจะไม่ตายก่อนที่ข้าจะได้รับผลกำไรมหาศาลจากสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้น” “คำสัญญาของข้า มีค่ามากกว่าชีวิตของบรรดาขุนนางในเมืองหลวงเสียอีกครับ” หลินเฟยเดินไปที่กลางห้อง เขาเริ่มจัดวางวงเวทขนาดเล็กที่ดูเรียบง่ายแต่ซับซ้อนด้วยอักขระโบราณ การหลอมโอสถเริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ารุนแรงในเชิงจิตวิญญาณ ทันใดนั้น ความสว่างไสวของเพลิงเก้าสีก็ส่องประกายสว่างวาบไปทั่วเมือง ราวกับมีดาราตกจากฟากฟ้ามาลงที่ร้านโอสถแห่งนี้ ในขณะที่พลังงานกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ หน้าประตูร้านก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* จังหวะการเคาะนั้นช้าและหนักแน่น มันไม่ใช่เสียงของผู้ที่สัญจรไปมาทั่วไป แต่มันคือจังหวะของผู้ที่เป็นยอดฝีมือระดับเหนือชั้นที่เก็บซ่อนลมปราณไว้จนหมดสิ้น มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น มือของนางแตะที่หยกสื่อสารเตรียมเรียกคนของสำนักประมูลทันที “ใคร?” หลินเฟยเอ่ยถาม โดยที่มือยังคงควบคุมเปลวเพลิงไม่ให้ดับลง “ข้าเป็นเพียงผู้ส่งสาร... ของคนที่คุณชื่นชอบที่สุดในตระกูลจ้าว” เสียงแหบพร่าดังลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ก่อนที่ประตูด้านหน้าจะค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างสวมชุดคลุมสีเทาที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด “เขาฝากข้ามาบอกท่านว่า... ยินดีด้วยกับร้านใหม่ แต่เสียใจด้วยที่มันจะเป็นสุสานของท่านตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น กลิ่นอายสังหารมหาศาลก็พุ่งทะลุเข้ามาในร้าน ท่ามกลางละอองโอสถที่ยังไม่สมบูรณ์ หลินเฟยสัมผัสได้ถึงความตายที่ก้าวเข้ามาประชิดหลังคาบ้าน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ เพลิงโอสถสวรรค์ขอขอบพระคุณครับ