เพลิงสีที่แปด

ไอความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของมู่หรงเสวี่ยราวกับมีน้ำแข็งนิรันดร์ฝังรากลึกอยู่ในกระดูก หลินเฟยไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปหา ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเจ้า จะทนรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวเสียแล้วสินะ" หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของเขาสงบนิ่งทว่าภายในใจกลับกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับหมื่นทาง หญิงสาวเบื้องหน้าแค่นยิ้ม รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสมเพช ดวงตาสีดำสนิทไร้ซึ่งแววตาของมู่หรงเสวี่ยที่เขารู้จัก นางใช้นิ้วเรียวยาวที่สั่นระริกชี้มาที่อกซ้ายของเขา "หลินเฟย... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่โชคดีเกินไป แต่หมากที่เดินออกนอกกระดานนานเกินไป มักจะจบลงด้วยการถูกทำลายทิ้งเสมอ" นางพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือระดับจอมยุทธ์ทั่วไป ความมืดมิดที่แผ่ออกมาจากร่างนางก่อตัวเป็นคมหอกเงา พุ่งเข้าใส่จุดตายบนร่างหลินเฟยอย่างแม่นยำ หลินเฟยไม่เลือกที่จะใช้อาวุธ แต่เขากลับผายมือออก ปรากฏเพลิงวิเศษเจ็ดสีหมุนวนรอบฝ่ามือ พลังงานแห่งบรรพกาลที่เขาบ่มเพาะมาเนิ่นนานปะทะเข้ากับความมืดมิดนั้นจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแก้วที่แตกกระจายในความว่างเปล่า "เจ้าไม่ใช่เจ้าของร่างนี้" หลินเฟยกล่าวขณะรับแรงกระแทกจนฝ่าเท้าจมลึกเข้าไปในพื้นหินศิลา "และข้า... จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่ข้าให้ค่ามากที่สุด ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นเทพหรือมารก็ตาม!" เพลิงเจ็ดสีในมือของเขาสั่นสะเทือน มันโหยหาพลังงานบางอย่างที่ลึกลับและรุนแรงยิ่งกว่า หลินเฟยรู้ดีว่านี่คือโอกาส หากเขาไม่สามารถวิวัฒนาการเพลิงในกายได้ตอนนี้ เขาจะไม่มีวันปกป้องใครได้เลย เขาตัดสินใจกัดฟันกรอด ยอมให้คมหอกเงานั่นแทงทะลุผ่านหัวไหล่ซ้าย เพื่อแลกกับจังหวะที่เขาจะเข้าประชิดตัวนางได้ เลือดสีแดงฉานกระเซ็นลงบนพื้น แต่หลินเฟยหาได้สะทกสะท้านไม่ เขาคว้าข้อมือของมู่หรงเสวี่ยไว้แน่น ส่งกระแสพลังเพลิงเจ็ดสีเข้าไปในร่างของนางเพื่อกักขัง 'สิ่งนั้น' ที่สิงสู่ "โอสถที่ข้าเคยหลอม... ไม่เคยมีสักเม็ดที่ล้มเหลว" เขาพึมพำขณะที่เพลิงในกายเริ่มเปลี่ยนสี เส้นเลือดในกายของเขากลายเป็นสีทองแวววาว พลังงานมหาศาลจากเคล็ดวิชาโอสถเก้าสีเริ่มไหลเวียนดั่งพายุคลั่ง มู่หรงเสวี่ยกรีดร้อง เสียงของนางไม่ใช่เสียงของหญิงสาว แต่เป็นเสียงก้องกังวานของปีศาจโบราณ "นี่เจ้าจะทำอะไร! เจ้าจะใช้ร่างเนื้อของนางเป็นเตาหลอมงั้นรึ! เจ้ามันคนวิกลจริต!" "ถูกแล้ว" หลินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ข้าจะหลอมเจ้าให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีโอสถของข้า" ทันใดนั้น เปลวไฟในร่างหลินเฟยก็เกิดการเปลี่ยนแปลง มันไม่ได้หยุดอยู่แค่เจ็ดสีอีกต่อไป ประกายไฟสีน้ำเงินเข้มข้นที่ดูเหมือนดวงดาวในห้วงอวกาศเริ่มปรากฏขึ้นที่ใจกลางของกลุ่มก้อนพลังงานเดิม—นั่นคือ 'เพลิงสีที่แปด' เพลิงแห่งการหยั่งรู้และทำลายล้างกฎเกณฑ์ ความร้อนแรงที่ไร้เสียงแต่มหาศาลพุ่งเข้าแผดเผาไอปีศาจที่สิงอยู่ในร่างมู่หรงเสวี่ยจนระเหยหายไปในอากาศ หญิงสาวนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาสีดำสนิทจะค่อยๆ กลับคืนสู่แววตาที่สุกสกาวและอ่อนโยนเช่นเดิม นางทรุดร่างลงในอ้อมแขนของหลินเฟยทันที "หลินเฟย... ข้า..." เสียงของนางแผ่วเบา สติเริ่มเลือนราง หลินเฟยประคองร่างของนางไว้ด้วยมือขวาที่ยังคงมีละอองเพลิงสีที่แปดลอยวนอยู่ เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่เพิ่มขึ้นมหาศาล แต่มันกลับมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกแยกออกจากกันเป็นชิ้นๆ ทว่าความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงตบมือแผ่วเบาดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพง "น่าประทับใจ... วิวัฒนาการเพลิงที่แม้แต่บรรพชนในตำนานยังทำไม่ได้ กลับมาปรากฏในร่างของคนค้าขายโอสถกระจอกๆ เช่นเจ้า" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขางดงามทว่าเย็นชาดุจรูปสลัก มือของเขากำลังถือม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่แผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างยิ่ง หลินเฟยหรี่ตาลงทันที บุคคลผู้นี้เขาจำได้แม่น... เขาคือคนเดียวกับที่ปรากฏในนิมิตร้ายของตระกูลเมื่อสิบปีก่อน "เจ้าเป็นใคร" หลินเฟยเอ่ยถามขณะที่กระชับเพลิงสีที่แปดให้พร้อมใช้งาน ชายผู้นั้นหยุดเดินก่อนจะยิ้มที่มุมปาก "ข้าคือคนที่มารับ 'บรรณาการ' ที่เจ้าเพิ่งหลอมขึ้นมา... เพลิงสีที่แปดนั่นน่ะ มันเป็นของข้าตั้งแต่ต้นแล้ว หลินเฟย" เพลิงสีที่แปดบนฝ่ามือหลินเฟยเริ่มเต้นเร่าราวกับมันจำคำสั่งของคนผู้นี้ได้—หลินเฟยสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนของวิชาที่ตนถือครองอยู่... นี่คือจุดเริ่มต้นของการทรยศจากภายในวิถีแห่งโอสถของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "เพลิงโอสถสวรรค์" ในบทนี้ด้วยใจจริงนะครับ