พันธสัญญาโลหิต

“หากท่านคิดว่าการส่งมอบ ‘โอสถสลายปราณมังกร’ ให้แก่สำนักกระบี่เมฆาจะเป็นการซื้อใจผู้ทรงอิทธิพลระดับภูมิภาคได้ ท่านก็คิดผิดมหันต์แล้วครับ มู่หรงเสวี่ย” เสียงเรียบเย็นของหลินเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงลับใต้ดินของสำนักประมูลมังกรอัคนี เปลวไฟสีครามในตะเกียงสำริดวูบไหวสะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มที่นั่งจ้องมองม้วนกระดาษหนังมนุษย์เบื้องหน้าด้วยสายตาเฉียบคมดุจใบมีด มู่หรงเสวี่ยในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มวางถ้วยชาหยกในมือลง เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของคนทั้งสอง เธอเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้จันทน์หอม แววตาคมกริบของอัจฉริยะนักบริหารจับจ้องไปที่ใบหน้าของชายผู้เป็นทั้งคู่คิดและพันธมิตรผู้กุมชะตาชีวิตของเธอ “ข้าไม่ได้จะซื้อใจพวกเขาด้วยโอสถเพียงเม็ดเดียว หลินเฟย” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ข้ากำลังจะสร้างทางเดินที่กว้างขึ้นต่างหาก การผูกมิตรกับระดับภูมิภาคไม่ใช่เรื่องของความซื่อสัตย์ แต่มันคือเรื่องของ ‘ราคา’ ที่ใครจะเป็นผู้จ่ายและใครจะเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์สูงสุดต่างหากเล่า” หลินเฟยลุกขึ้นยืน ก้าวเดินช้าๆ ไปยังผนังหินที่เต็มไปด้วยแผนที่เขตแดนของทวีปโอสถสวรรค์ เขาใช้นิ้วเรียวยาวลากผ่านอาณาเขตทั้งเจ็ดที่กำลังสั่นคลอนด้วยแรงกดดันจากตระกูลใหญ่ “ราคาที่เจ้าว่านั้นต้องแลกด้วยเลือดของพวกเราเอง การทำพันธสัญญาโลหิตกับสำนักระดับภูมิภาคไม่ใช่การทำสัญญาการค้าทั่วไป หากวันใดที่โอสถของข้าถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด หรือเกิดความลับรั่วไหลขึ้นมา สายเลือดของเจ้าและข้าจะถูกพันธนาการไว้ด้วยคำสาปแห่งสัตย์สาบาน” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นเดินมาหยุดเบื้องหลังเขา ความหอมอ่อนๆ ของดอกเหมันต์จากร่างของหญิงสาวมิอาจกลบกลิ่นอายของ ‘เพลิงโอสถ’ ที่แผ่ออกมาจากตัวหลินเฟยได้ เธอวางมือบนไหล่ของเขา สัมผัสถึงความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุม “เจ้ากลัวหรือ หลินเฟย? คนที่วางแผนล้มตระกูลใหญ่ด้วยโอสถเพียงไม่กี่เม็ดอย่างท่าน กลับมาหวั่นไหวกับแค่พันธสัญญาโลหิตงั้นหรือ” หลินเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ “ข้าไม่ได้กลัวความตาย มู่หรงเสวี่ย ข้าเพียงแต่เกลียดการถูกผูกมัดด้วยสิ่งที่ข้าไม่ได้เป็นคนเขียนกฎเกณฑ์” เขาหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเก้าสีชั่วพริบตา ความกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศรอบตัวสั่นไหว “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเสนอมา ข้าก็มีเงื่อนไข หากเราจะเชื่อมโยงอำนาจเข้ากับภูมิภาคนี้ ข้าต้องการ ‘ศิลาวิญญาณเก้าธารา’ จากคลังลับของสำนักกระบี่เมฆาเป็นการแลกเปลี่ยน” มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น “นั่นคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของพวกเขา หากท่านนำมันมา ข้าเกรงว่าเราจะไม่ได้เป็นแค่พันธมิตร แต่เราจะกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งทันที” “ศัตรู?” หลินเฟยยิ้มเหี้ยมเกรียม “การเป็นศัตรูของคนอ่อนแอคือหนทางสู่การเป็นผู้ปกครองที่แท้จริง เจ้าจะเลือกอยู่อย่างผู้มีพระคุณที่ถูกลืม หรือจะเลือกขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่แห่งอำนาจร่วมกับข้า” ขณะที่มู่หรงเสวี่ยกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูจังหวะแปลกประหลาดดังขึ้นสามครั้งสลับกับจังหวะรัวถี่ มันคือรหัสลับของการแจ้งเตือนวิกฤตที่ไม่มีใครคาดคิด หลินเฟยขมวดคิ้ว เขาปัดมือหนึ่งครั้ง เปลวไฟสีเก้าสีพุ่งตัวออกไปคลุมทั่วห้องเพื่อปิดกั้นการตรวจสอบจากภายนอก “เข้ามา” ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด “คุณหนู... หลินเฟย... มีจดหมายจากสำนักกระบี่เมฆาถึงมาถึงแล้วครับ แต่ไม่ได้มาทางม้าเร็ว... มันมาพร้อมกับโลหิตที่อาบไปทั่วตราประทับตระกูล” มู่หรงเสวี่ยรับจดหมายมาเปิดอ่าน แววตาของเธอสั่นระริกก่อนจะกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เธอส่งจดหมายให้หลินเฟย เขาอ่านข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดแล้วก็ต้องหรี่ตาลง ‘พันธสัญญาโลหิตที่เจ้าต้องการ ถูกเซ็นชื่อด้วยโลหิตของหัวหน้าสำนักกระบี่เมฆาแล้ว... แต่ทว่า โลหิตนั้นไม่ใช่ของเขา แต่มันคือโลหิตของคนที่ท่านรักที่สุดในอดีต’ หลินเฟยกำจดหมายในมือจนยับยู่ยี่ ไอสังหารรุนแรงระเบิดออกมาจากร่างจนผนังหินรอบด้านแตกร้าว ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางเปลวไฟสีเก้าสีของเขา มันไม่ใช่คน แต่มันคือ ‘ศิลาวิญญาณเก้าธารา’ ที่ลอยมาอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากอดีตที่เขาฝังไว้ลึกสุดใจ “ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าอีกครั้ง หลินเฟย” ความลับที่หลินเฟยเก็บซ่อนไว้เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเขาและคนที่เขาทรยศเพื่ออำนาจกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีที่เขาสัมผัสศิลานั้น แรงสั่นสะเทือนจากพื้นใต้ดินทำให้อาคารสำนักประมูลสั่นคลอนอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังพังทลายลงจากภายในก้นบึ้งของบรรพกาล หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนี้ และเตรียมใจรับความจริงที่จะพลิกฟ้าสะท้านภพในตอนหน้าด้วยนะครับ! ด้วยความเคารพในทุกการติดตาม, เพลิงโอสถสวรรค์ครับ