ความลับในฟาร์มมิติ

“ต่อให้เจ้าเอาเงินทั้งหมดในกองทัพมาวางกองตรงหน้า ข้าก็ไม่มีวันยอมให้พริกไทยเสฉวนล็อตนี้หลุดไปถึงมือพ่อค้าคนกลางเด็ดขาด!” เสียงกระแทกจานกระเบื้องดังสนั่นลั่นห้องครัวเล็ก ๆ หลังบ้าน กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ ๆ ลอยอบอวลปะปนกับบรรยากาศตึงเครียด หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบราวกับกำลังวิเคราะห์กราฟหุ้นดัชนีหลักที่กำลังพุ่งทะยานสวนกระแสตลาด ในขณะที่ตรงหน้าของเธอกลับไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจหน้าเลือดจากตลาดมืด แต่เป็นร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของพันจ่าเอกหานหยาง สามีผู้เงียบขรึมที่ในยามนี้กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม หานหยางไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาทันที เขายืนนิ่งราวกับเสาหินปูนที่ปักหลักกลางพายุ ภายใต้ใบหน้าคมคายที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง มีประกายความสงสัยฉายชัดผ่านนัยน์ตาคมกลาตัน มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและถือจอบไถนา ค่อย ๆ ยกขึ้นลูบสันกรามตัวเองอย่างใช้ความคิด บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หานหยางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวภรรยา ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและก้มหน้ารับชะตากรรมภายใต้เงาของแม่เฒ่าหลี่ กลับกลายเป็นคนละคน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทักษะการปรุงอาหารที่รสชาติล้ำเลิศเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปจะทำได้ และที่สำคัญที่สุด... วัตถุดิบชั้นเลิศหายากเหล่านี้ นางไปเอามาจากไหนในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้? “เจ้ากำลังซ่อนอะไรไว้อย่างนั้นหรือ ฟางเซียน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบลงอย่างเฉียบคม ฟางเซียนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่นางก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ทักษะของอดีตนักวิเคราะห์หุ้นระดับเซียนสอนให้นางรู้ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด สิ่งที่ต้องทำมากที่สุดคือการควบคุมสติและอ่านจังหวะของคู่สนทนา “ข้าจะไปซ่อนอะไรได้เล่า ท่านพี่” ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรและแป้งร่ำโชยเข้าจมูกของหานหยาง “ท่านก็เห็นว่าข้าเหน็ดเหนื่อยกับการทำอาหารและหาเงินมาจุนเจือครอบครัวแค่ไหน หรือว่า... ท่านไม่เชื่อใจภรรยาคนนี้” หานหยางไม่หลบสายตา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวภรรยาโดยไม่ให้ตั้ง Rะวัง ปลายจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ มือใหญ่เอื้อมไปแตะที่ขอบโต๊ะไม้เก่า ๆ ด้านหลังร่างบาง กักตัวนางไว้ในวงแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ข้าเชื่อใจเจ้า... แต่ข้าสงสัยในสิ่งที่ตาเห็น” หานหยางกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจังจนน่ากลัว “เมื่อครู่... ข้าเห็นเจ้าหายเข้าไปในห้องเก็บฟืนถึงครึ่งชั่วยาม และเมื่อข้าตามไปเปิดประตู... ในนั้นไม่มีแม้แต่เงาของเจ้า มีเพียงหม้อตุ๋นยาและตระกร้าสมุนไพรสดที่ยังมีน้ำค้างเกาะอยู่ ทั้งที่ประตูห้องถูกลงกลอนเอาไว้จากด้านใน... เจ้าอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่ ว่าเจ้าหายตัวไปไหนมา?” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ฟางเซียนหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ความลับเรื่อง "มิติฟาร์มพันล้าน" ระบบอัจฉริยะที่นางใช้ปลูกพืชและผลิตสินค้ามูลค่ามหาศาลกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วหรือ? นางประเมินความฉลาดของสามีผู้นี้ต่ำเกินไป เขานิ่งเงียบและสังเกตการณ์มาตลอด ไม่ใช่เพราะเขาโง่เขลา แต่เพราะเขากำลังรอจังหวะที่จะเปิดไพ่ใบสุดท้ายต่างหาก! ในขณะที่สมองของฟางเซียนกำลังหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัวที่แนบเนียนที่สุด หานหยางกลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของนาง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนนางสะท้านเยือก “หากเจ้าไม่ยอมบอกความจริงกับข้าตอนนี้...” หานหยางเว้นจังหวะ เลื่อนสายมองต่ำไปยังริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า “ข้าคงต้องใช้วิธีทางทหาร... ในการเค้นความลับจากปากภรรยาของตัวเองแล้วล่ะนะ” ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ที่แผดก้องเข้ามาในบริเวณบ้าน “นังตัวดี! หานหยาง! เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าพวก2คนแอบซ่อนของดีเอาไว้ในบ้าน อย่าคิดว่าจะอมไว้กินกันเองคนเดียวเด็ดขาด!” หานหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวขึ้นถอยห่างจากภรรยาเล็กน้อย แต่สายตายังคงจ้องมองฟางเซียนราวกับจะคาดคั้นคำตอบให้ได้หลังจากจัดการปัญหาภายนอกเสร็จสิ้น ฟางเซียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจก็เต้นระรัวเมื่อตระหนักได้ว่าศึกนอกบ้านและศึกในบ้านกำลังประจันหน้าพร้อมกันในเวลาเดียว และเมื่อนางหันกลับไปมองที่มุมห้องเก็บฟืน ประตูไม้เก่า ๆ บานนั้นก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ราวกับมิติลับด้านในกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่แม้แต่หานหยางก็ยังไม่เคยล่วงรู้มาก่อน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความระทึกขวัญในมิติลับครั้งนี้ด้วยกันนะครับ