แผนร้ายจากญาติเก่า

เศษกระดูกหมูต้มรากบัวในหม้อดินเผาเคลือบสีครามกำลังเดือดปุด ส่งเสียงลอยวนอยู่เหนือเตาถ่านอุ่นๆ กลิ่นหอมหวานของรากบัวที่เคี่ยวจนน้ำซุปเปลี่ยนเป็นสีงาช้างอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ ของบ้านพักนายทหาร หลินฟางเซียนใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเบาๆ สายตาของเธอนิ่งสงบราวกับกำลังวิเคราะห์กราฟหุ้นเทรนด์ขาขึ้นที่กำลังสะสมพลังเตรียมเบรกแนวต้านสำคัญ ทว่าบรรยากาศความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงทุบประตูด้านนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังหลานอกตัญญู! ผัวแกส่งเงินเดือนมาให้ตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงปล่อยให้แม่สามีคนนี้ต้องเดินเท้าตากแดดจนขาขวิดมาหาถึงที่นี่ได้วะ!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ดังแผดทะลุบานไม้เก่าๆ เข้ามา ทำเอาหานหยางที่กำลังนั่งลับมีดสนามอยู่ตรงมุมห้องถึงกับชะงัก แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาทันที เขาวางมีดลงบนโต๊ะไม้เสียงดังทึบ ร่างสูงใหญ่เตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการ แต่ฟางเซียนกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน เธอยิ้มมุมปากน้อยๆ รอยยิ้มที่นักลงทุนในตลาดมืดมักจะหวาดกลัวยามที่เธอถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ใจเย็นก่อนครับสามี คนประเภทยิ่งดิ้นรน ยิ่งเหมือนปลาที่ติดเบ็ด ยิ่งดึงสายเอ็นก็ยิ่งบาดลึกเข้าเนื้อตัวเอง" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอปัดเศษแป้งบนมือออกเล็กน้อยก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตู แอ๊ด... ประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นร่างของแม่เฒ่าหลี่ที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างยังมีป้าสะใภ้ใหญ่และลูกพี่ลูกน้องจอมเกเรอย่างหลี่เฉียงยืนทำหน้าเจ้าเล่ห์อยู่ไม่ห่าง ทั้งสามคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่แม้จะดูดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยจากการแอบอ้างชื่อของหานหยางไปกู้ยืมเงินชาวบ้าน แต่สภาพความโลภในแววตานั้นยังคงชัดเจนไม่เปลี่ยนแปลง "นังตัวดี! รู้ไหมว่าพวกฉันนั่งรถลากมาตั้งไกลสะโพกแทบพัง แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้พวกฉันยืนตากแดดอยู่ตั้งนาน!" แม่เฒ่าหลี่พ่นคำด่าทอออกมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เชื้อเชิญ นางผลักอกฟางเซียนหมายจะเดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้าน แต่กลับถูกมือหนาของหานหยางที่ก้าวเข้ามาบังหน้าไว้คว้าเอาไว้เสียก่อน แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำเอาแม่เฒ่าหลี่สะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ หานหยางไม่ได้เอวาจาใดๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว แต่รัศมีคุกคามแบบทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนนั้นแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในตระกูลหลี่ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลหลี่... และพวกคุณไม่มีสิทธิ์มาเอะอะโวยวายเสียงดังในเขตทหาร" เสียงทุบต่ำของหานหยางเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แม่เฒ่าหลี่หน้าเสียไปชั่วขณะ แต่นางก็ยังมีความโลภและแผนการที่เตรียมมาเป็นเกราะคุ้มกัน นางรีบเปลี่ยนท่าที บีบน้ำตาซึมออกมาอย่างแนบเนียนแล้วทรุดตัวลงนั่งโวยวายกับพื้นดินหน้าประตูลั่นทุ่ง "โอ๊ย! ดูเอาเถอะพ่อแม่พี่น้อง! ลูกอกตัญญูกับเมียใจยักษ์ร่วมมือกันรังแกคนแก่คราวแม่! เลี้ยงลูกมาจนเติบใหญ่แต่งงานกับทหารยศสูงแล้วทำเป็นลืมหัวนอนปลายเท้า ส่งเงินมาให้ใช้แค่เศษเงิน แถมยังไล่ไสส่งญาติสนิทมิตรสหาย! ฉันจะไปฟ้องผู้บังคับบัญชาของแก ให้ปลดแกออกจากค่ายทหารซะ!" เสียงโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาของบรรดาภรรยานายทหารและเพื่อนบ้านที่พักอาศัยละแวกใกล้เคียงให้ชะโงกหน้าออกมามุงดู ฟางเซียนกวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มจับกลุ่มกระซิบกระซาบ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนเรียวปากสวย เธอรู้ดีว่าเกมนี้คนพวกนี้ต้องการอะไร... ต้องการ "ชื่อเสียง" และ "เงินทอง" เพื่อเอาไปใช้หนี้การพนันของหลี่เฉียง "แม่ครับ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังพอจะให้ทุกคนบริเวณนั้นได้ยินชัดเจน เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังแกล้งตีโพยตีพายแล้วย่อตัวลงระดับเดียวกัน "ท่านบอกว่าพวกเราอกตัญญู ไม่ส่งเสียเงินทองและตัดขาดญาติมิตร... แต่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา สมุดบัญชีธนาคารของสหกรณ์ทหารระบุชัดเจนว่า เงินเดือนครึ่งหนึ่งของสามีฉันถูกโอนเข้าบัญชีชื่อใครกันแน่นะครับ?" แม่เฒ่าหลี่ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา นางอ้าปากพะงาบๆ แต่หาคำพูดมาแก้ตัวไม่ได้ ฟางเซียนไม่ปล่อยให้ตั้งตัว เธอหันไปสบตากับหลี่เฉียงที่ยืนหลบอยู่หลังแม่ ยิ้มเยาะแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังยิ่งขึ้น "และถ้าท่านยังยืนกรานจะโวยวายเรื่องเงินๆ ทองๆ ฉันเกรงว่าเราคงต้องไปเคลียร์กันที่สถานีตำรวจ หรือไม่ก็ให้สารวัตรทหารตรวจสอบเส้นทางการเงินที่พี่ชายท่าน... หลี่เฉียง เอาใบมอบอำนาจปลอมไปเบิกเงินสวัสดิการฝึกอบรมของกองร้อยเมื่อสัปดาห์ก่อนเสียหน่อยดีไหมครับว่ามันหายไปไหนหมด?" สิ้นคำพูดนั้น หลี่เฉียงถึงกับหน้าถอดสี ขาแข็งก้าวไม่ออก ความลับเรื่องการปลอมลายเซ็นเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนันในตลาดมืดถูกเปิดโปงกลางวงล้อม ทำเอาญาติๆ ที่แห่กันมาสนับสนุนถึงกับถอยกรูดด้วยความตกใจ แม่เฒ่าหลี่รู้ตัวทันทีว่าพวกนางตกเป็นฝ่ายเสียท่าและกำลังจะเดินเกมพลาดอย่างมหันต์ นางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกต้อนจนมุม "นังสารเลว! แกกล้ามากนะ..." "เชิญกลับทางเดิมเถอะครับ" หานหยางเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับช3ายตามองไปยังกองสารวัตรทหารที่กำลังเดินตรวจตราผ่านมาทางนี้พอดี "ถ้าไม่อยากให้ข้อหาบุกรุกเขตทหารและปลอมแปลงเอกสารราชการส่งพวกคุณไปนอนในซังเตทั้งครอบครัว" ตระกูลหลี่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา พวกเขารู้ดีว่าทหารคนนี้พูดจริงทำจริง หลี่เฉียงรีบดึงแขนแม่และป้าให้ถอยร่นออกไปอย่างลนลาน พลางส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายทิ้งท้ายไว้ให้ฟางเซียน ฟางเซียนยืนมองแผ่นหลังของกลุ่มคนที่วิ่งหนีหายไปลับตาด้วยความรู้สึกโล่งใจ เธอกลับเข้ามาในครัว กลิ่นหอมกรุ่นของซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวยังคงลอยเตะจมูกอย่างเย้ายวน น้ำซุปเดือดปุดๆ ส่งควันสีขาวนวลขึ้นล้อมรอบบรรยากาศที่อบอุ่นภายในบ้าน ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะตักน้ำซุปใส่ชามเพื่อเลี้ยงฉลองชัยชนะเล็กๆ นี้ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงทุบทำลายอย่างเกรี้ยวกราด หากแต่เป็นเสียงเคาะสามครั้งเบาๆ ที่เป็นรหัสลับของสายลับในตลาดมืดที่เธอเคยติดต่อด้วยเท่านั้น! ฟางเซียนชะงักมือที่ถือทัพพี หานหยางหรี่ตาลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แปลกประหลาด พวกเขาค่อยๆ หันไปมองบานประตูไม้ที่ถูกเคาะซ้ำอีกครั้งอย่างเชื่องช้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับไหวพริบและการเอาคืนสุดสะใจของฟางเซียนในตอนนี้นะครับ